สมุดบันทึกของปอยอลิน

ความรักที่มีให้กับ คนที่เราเรียกเค้าว่า “ที่รัก”

มีใครสงสัยแบบปอยบ้างว่า ทำไมอยู่ๆเรารู้สึก

รักคนๆหนึ่งได้ โดยไม่มีข้อแม้
รักทั้งๆที่ ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน
รักทั้งๆที่เกิดมาก็ไม่ได้มีเขาอยู่ข้างๆ
รักทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำไมจึงรัก……แปลกจัง

ปอยเป็นมนุษย์ที่ “ซวย” กับเรื่องรักๆ
ความรักครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่ออายุ 18 แร๊ดแรด…แรดได้ที่จนแต่งงานเมื่อายุ 24
ใช้เวลาดำเนินความรัก 7 ปีมีความสุข มากมาย…มันรักมาก
แต่ใช้เวลาแต่งงานแค่ 4 เดือน อะไรว๊า อยู่ๆทำไมทุกข์มาเยือนซะล่ะ
เค้ามีคนใหม่ เค้าเหงา เค้าต๊อแต๊

กรูจะแต่งทำแป๊ะไรเนี่ย….

อกหักนะคะ รุนแรงถึงขนาดเอาตัวเองไปปล่อยเกาะ…
ร้องไห้ทุกวัน แบบนางเอกมิวสิค น้ำหนักลดไป 7 กิโล (ได้กำไรเหมือนกันแฮะ)
แต่สุดท้าย ก็กลับมาเผชิญโลกต่อไป ด้วยหัวใจที่บ้าบิ่น….

ความรักครั้งที่สอง เกิดขึ้นเมื่ออายุเกือบๆจะ 29
ลักษณะเหมือนปอยจะโดนป้ายด้วยยาสั่ง….อยู่ๆก็รับรักเค้าซะงั้น
ออกแนว งงๆกับชีวิต…อ๋อเหรอ เออได้….เอาก็เอา

ใช้เวลาดำเนินความรัก 3 ปี….และจบมันภายในเวลา 2 ปี
ด้วยคำพูดที่ว่า ไปซะเถอะ และเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าให้ อย่างดี

แต่ไม่ได้เรียก taxiให้นะ เที่ยงคืนคุณนายออกไปโบกรถ
พร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า 4 ใบ …ทะมัยสมบัติกรูน้อยจังฟร๊ะ
ไม่มีน้ำตาสักหยด ที่มันจะไหลออกมา…เชิดสุดๆ
เค้าเหงา เค้าต๊อแต๊ เค้าบอกว่านู๋เลว…อืมสงสัยกรูจะเลวมาก

แต่งงานทำไมอีกเนี่ยไอ้ปอยยยย….

ผู้หญิงอะไร ใส่ชุดเจ้าสาวสองรอบ โห่ฮิ้ววว…ๆ ครึกครื้นรื่นเริงมาก
ใครจะรู้ว่าหลังงานรื่นเริง จะมีคราบน้ำตา

ปอยเศร้าค่ะ…
แต่ในใจคิดว่า ไม่มีใครหรอกที่จะสมหวังไปซะทุกอย่าง ในโลก
ปอยคงเป็นคนที่ถูกกำหนดมาให้พบกับความผิดหวัง ทำนองนี้
แต่ยังดำรงค์ชีวิตอยู่บนโลกได้…ไม่ตาย

คิดให้ดีก่อนที่จะแต่งงานกับผู้หญิงที่
1.ชอบทำงาน(มาก) และงานที่ทำเป็นงานที่กลับบ้านไม่เป็นเวลา
2.มีเพื่อนเยอะ โดยเแพาะเพื่อนผู้ชาย
3.มีโลกส่วนตัวที่ บางครั้งไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่ง แม้แต่สามี
4.มีความเลวติดตัว คือ ชอบสังสรรค์ในวงสุรา และสูบบุหรี่
5.มีนิสัยสาระแน ให้ต้องไปทำกิจกรรมการกุศลอยู่บ่อยๆ (ประเภทไม่ได้เงิน)

รับได้มั๊ยถ้าเธอคนนั้นเป็นแบบนี้ รับได้มั๊ยถามตัวเองให้แน่ใจ
ว่าจะรัก”เธอ”ไปได้ตลอด โดยไม่มีข้อแม้รึเปล่า
อย่าคิดแต่เพียงว่า สักวันผมจะเปลี่ยนคุณได้ เพราะเมื่อวันนั้นมันไม่เกิดขึ้นสักที
จะมีคำพูดหนึ่งออกมาจากปากว่า “ผมต้องการแม่ศรีเรือน”

แหมแทบอยากจะโดดตึก แม่ศรีเรือนอยู่ป้ายหน้า ป้ายนี้มีแต่ แม่ย่านาง…จะเอามั๊ย

ความรักในทัศนคติของปอย คือ
..รักแบบไม่มีข้อแม้ เพราะถ้ามี จะเกิดความต้องการทางใจ ที่ทุกข์ทรมาน…
..อย่าสัญญาถึงเรื่องราวของอนาคต ..เพราะไม่มีทางที่จะมีมนุษย์ในโลกรู้ไปถึงวันข้างหน้าได้ ..และคุณจะกลายเป็นคนผิดคำพูด…แต่จงทำวันนี้ให้เป็นวันที่ดีที่สุด..วัน ต่อ วัน (แค่นี้ทำให้ได้ซะก่อนเหอะ)
..
..
ทุกวันนี้ปอยก็กำลังมีความรักกับคนๆหนึ่ง
เค้าเป็นแค่ผู้ชายเลวๆคนหนึ่ง…ที่ดีที่สุดเท่าที่ปอยเคยเจอมาในชีวิต

เรามีคำพูดให้กันเพียงแค่…เราจะทำ ทุกวันของเราให้เป็นวันที่ดีที่สุด วันต่อวัน
เพราะไม่แน่ พรุ่งนี้ ปอยอาจจะตายเพราะเม็ดกวยจี๊เม็ดเดียวก็ได้…ใครจะรู้

การแสดงออกภายนอก ไม่สำคัญเท่าความรู้สึกนึกคิด ที่อยู่ภายในใจ
ปอยมองคนที่ตรงนี้…ถ้าเรารู้จักที่จะชั่งใจมอง ยินยอมที่จะสัมผัส เราจะรับรู้ได้ถ้าเราเปิดใจ