เมื่อคืน(8 พ.ย. 50)เจอ วณิพก สุดยอดฝีมือท่านหนึ่ง
ที่ อนุสาวรีย์ เวลา ประมาณ 1 ทุ่ม
ลงมาจากรถมล์ แอ๊ะเสียงใครมาโซโล่กีตาร์แถวนี้เนี่ย
…
เดินไปดู เป็นชายวัยกลางคนท่านหนึ่ง แกเอาเข็มขัดรัดกระเป๋าเดินทางแบบมีล้อลาก
ไว้ที่เอว…แบบว่า ลากมันไปมา ไม่ต้องหิ้ว
…
ในกระเป๋า มีเครื่องขยายเสียง แบตเตอร์รี่ แกเล่นกีตาร์ไฟฟ้า
…
เก่งมากๆ แกกำลัง อิมโพรไวส์์ เพลงหมอลำอยู่ ฟังแล้ว มันส์ดีวุ๊ย
ใจนึกว่า สงสัยแกจะเปิดคอนเสริตตรงนี้แฮะ (ใส่ตังค์หน่อย 5 บาท)
…
แต่ผิดถนัด ไม่ใช่ครับ สักพัก มีเด็กผู้ชายตัวกะเปี๊ยก
เดินมาพร้อมถุงลูกชิ้นปิ้ง…มาถึงเอาหูฟังครอบหัว มีไมค์มาจ่อปาก แบบพี่เบิร์ด
…
เดี่ยวกีตาร์เริ่มหยุด เปลี่ยนเพลง เป็นขอนไม้กับเรื่อ ของบ่าววี
ฮั่นแน่ ตาหนูแกเป็นนักร้อง เท่ห์ซะ ตาหนูเอามือล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง ของชายคนนั้น
…
แล้วใช้แรงเด็ก ลากชายวัยพ่อ เดินไป เดินไป เดินไป พ่อเล่น-ลูกร้อง
“พ่อตาบอด ผมไม่บอด ผมร้องเพลงเพราะด้วย เราเดินไปด้วยกัน คับ”