ปอยเป็นคนที่ไม่อยากอยู่บ้าน หาเรื่องออกมาผจญความลำบากนอกบ้านตั้งแต่วัยรุ่น
(ตอนนี้ก็ยังรุ่นอยู่นะ)
ออกมาแล้วก็ไม่ค่อยอยากจะกลับ เพราะขี้เกียจ ถ้ากลับบ้านไปเมื่อไหร่ก็ไม่ค่อยอยากจะไปไหน ก็เพราะขี้เกียจอีกนั่นแหละ

สมัยก่อนปีๆนึง ปอยจะเดินทางไปนู่นไปนี่ ทำงานที่นู่นที่นี่
จังหวัดนู้นจังหวัดนี้…

เดินทางคนเดียว ซะจนที่บ้านชิน ทุกครั้งที่คนที่บ้านโทรมาหา
คำแรกที่พวกเค้าจะถามคือ…เฮ้ยปอย ตอนนี้เราอยู่ไหน

วันนี้ก็เหมือนกัน ทั้งๆที่ปอยหยุดเดินทางมานานแล้ว
แต่ที่บ้านก็ยังคิดอยู่เสมอว่า ปอยจะไม่ได้อยู่ที่เดิม

บ่ายสามโมงป้าโทรมา “เฮ้ย อยู่ไหนเว๊ยปอย”…”อยู่บ้านนอนอยู่เนี่ย”

เสียงปลายสายหัวเราะด้วยความเคยชิน
“นี่วันนี้วันพ่อนะ รู้กับเค้ารึเปล่า โทรไปหาหลวงพ่อเรารึยัง”

“ยังค่ะ”

“ฮึ๊ยยย..โทรหากลวงพ่อเค้าสิ บอกสวัสดีวันพ่อค่ะ ปอยโทรขอพร อวยพรปอยหน่อย นะลูกนะ เข้าใจรึเปล่า”

“ไม่โทรไม่ได้เหรอพี่ติ๋ม หลวงพ่อเป็นพระ ไม่ต้องโทรหรอกม๊าง ต้องตัดทางโลกสิ” (ปอยเรียกป้าว่าพี่)

ป้าปอยสวนกลับมาว่า

“โทรไปเหอะ นะนะนะ ท่านจะได้ดีใจ ท่านรออยู่ นะลูก เดี๋ยวพี่จะโทรไปถามนะว่าปอยโทรไปหารึยัง นะรู้รึเปล่า พูดอย่างที่พี่บอกน่ะ นะ ถ้าไม่รู้จะพูดอะไร แค่นี้นะลูก ดูแลตัวเองดีดีนะ”

ปอยวางหูด้วยความอิจฉาพ่อตัวเอง
พ่อปอยเป็นมนุษย์ที่โชคดีที่สุดในโลกคนหนึ่งเลยทีเดียว ถึงท่านจะไม่สมหวังเรื่องชีวิตครอบครัว ต้องเลิกร้าง แต่ท่านมีคนรักมากมายจนล้นเมือง

พ่อปอยเป็นลูกรักหัวแก้วหัวแหวนของย่า
เป็นน้องรักของพี่ๆ..เป็นพี่ที่รักของนน้องๆ
เป็นที่รักของเพื่อนๆ
เป็นที่หมายปองของสาวๆ…ว๊าวววว (แสดงว่าหล่อค่ะ)

จนทุกวันนี้ เป็นที่เคารพของคนทั้งหมู่บ้าน อะไรก็ อาจารย์ต่อๆ

ใน1ปี ป้าจะโทรหาปอย3ครั้ง ใกล้ปีใหม่ โทรมาถามว่าจะมาบ้านมั๊ย
ใกล้สงกรานต์โทรมาถามว่าจะมาบ้านมั๊ย
วันพ่อจะโทรมาบอกว่า อย่าลืมโทรหาหลวงพ่อนะ

ป้าๆของปอย จะเป็นห่วงความรู้สึกของพ่อปอยเสมอๆและคอยหว่านล้อมให้ปอยเอาใจท่าน เพราะรู้ว่าถ้าไม่บอก ปอยคงไม่ทำ
ป้าอยากให้ท่านมีความสุข อยากให้ท่านดีใจ ….

เอาวะ โทรก็โทร

วันนี้ปอยโทรไปหาท่าน พูดตามไดอะล็อคของป้าเปี๊ยป
“หลวงพ่อ…สวัสดีวันพ่อค่ะ”…เปี๊ยปมั๊ยอ่ะ
“เออ…….. แล้วนี่เราอยู่ไหน”
ปอยไม่เข้าใจเลย บ้านปอยจะถามกันคำอื่นมั่งได้มั๊ย

ชีวิตปกติ ปอยกับท่านไม่ได้คุยกันบ่อยนัก ปอยสามารถไปหาท่านที่กุฏิแล้วนั่งมองหน้ากันไปมาๆ ได้เป็นวันๆ โดยไม่พูดอะไรกันเลย

แต่การโทรไปหาท่านวันนี้ ปอยจับน้ำเสียงได้ว่า ท่านดีใจ มาก
พ่อปอยเป็นพระที่ยังตัดกิเลศไม่หมดหรอกค่ะ..ท่านยังมี รัก โลภ โกรธ หลง

ท่านมีความคิดถึงที่ไม่สามารถแสดงออกได้ ถึงแสดงออกก็ดูประดักประเดิด
อาจจะเป็นเพราะเรา เพิ่งจะเป็นพ่อ-ลูกกันได้แค่ 10ปี

ครั้งหนึ่ง ปอยเคยคิดว่าปอยไม่รักท่าน ไม่อยากอยู่ใกล้ เพราะท่านเป็นคนดุ เสียงดัง ชอบแกล้งให้ปอยร้องไห้แล้วนั่งยิ้ม
จวบจนท่านยอมพูดว่าท่านเป็นพ่อของปอย ปอยก็ลดความความรู้สึกนั้นลงมา

จนวันหนึ่ง ที่ความตายกำลังจะมาพรากท่านไปจากปอย ปอยถึงได้รู้ตัวเองว่า
“เฮ้ย กูรักพ่อกูนี่หว่า”

ปอยจำได้ว่า ปอยไปเฝ้าท่านที่หน้าห้อง ไอซียู ทุกวัน
หาเงินทุกวิถีทางเพื่อมาช่วยแบ่งเบาค่ารักษาของท่าน
ยืนมองท่านที่ไม่รู้สึกตัวแล้วคิดว่า พระภิกษุรูปนี้เป็นพ่อเรา ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยได้กอดกันเลย แล้วจะมาจากกันไปง่ายๆแบบนี้เหรอ

ปอยจับมือท่าน แล้วบอกว่า “เป็นพ่อปอยน่ะ จะมาตายง่ายๆไม่ได้หรอกนะ” แล้วไม่รู้น้ำตามันไหลมาจากไหน อายพยาบาลก็อาย แต่บทนางเอกแบบนี้ มันห้ามกันไม่ได้จริงๆ

แล้วในที่สุดท่านก็หาย อย่างที่ทุกคนภาวนา ทุกคนที่บ้านกระโดดกันตัวลอย เมื่อคุณหมอบอกว่า พ้นขีดอันตรายแล้ว

เยส…มันต้องอย่างงี้สิพ่อ
ไม่ว่าท่านจะเป็นพ่อแบบไหน
เป็นพ่อที่เคยทิ้งลูกไม่ได้เลี้ยงดู แต่วันรุ่นอายุ 20อย่างท่านในตอนนั้น จะคิดอะไรได้มากนัก

เป็นพ่อขี้เก๊ก เป็นพ่อที่โครตดุ พูดจากระโชกโฮกฮาก และชอบแกล้งลูก

แต่ท่านก็โมโหเลือดพล่านเมื่อรู้ว่าปอยถูกทำร้าย
แต่ท่านก็ละเมอตอนท่านป่วย ว่าพ่อขอโทษ
แต่ท่านก็ซื้อปากการ็อตติ้งให้เป็นของขวัญ ตอนปอยสอบเข้าช่างศิลป์

และที่สำคัญที่สุด ท่านเป็นผู้ให้กำเนิดของปอย

“หลวงพ่อ อย่ากินเยอะนักนะ มันอ้วน ถ้าแม่ไปหาบอกให้แม่โทรหาปอยด้วยนะ ปอยทำเบอร์แม่หาย”
“เออ…เดี๋ยวหลวงพ่อบอกให้ ดูแลตัวเองดีดีล่ะ เราน่ะ อย่าเซ่อซ่านัก แค่นี้แหละ”…ตรู๊ดๆๆ