สมุดบันทึกของปอยอลิน

ปีใหม่นี้ไปเที่ยวไหนกันมาบ้างคะ…ไม่ต้องตอบหรอกนะ เพราะปอยคงไม่ได้ยิน
ส่วนปอย แทบจะไม่ได้ไปไหนเลย กินๆนอนๆอยู่ที่บ้าน
วันที่ 30 ไปบางกรวยสังสรรค์กับเพื่อนเก่าๆของพี่แพท กลับถึงบ้านก็เกือบตี4
วันที่ 31 ตั้งวงกับข้างบ้าน กว่าจะได้นอนก็เกือบ ตี4
วันที่ 1 พาพี่แพทไปกราบปู่ที่หมู่บ้านแพรมาพรคลองสี่ วันที่เหลือๆ นอนตายอยู่ที่บ้านกันแบบหมดสภาพ

หลังจากที่ใช้บ้านเป็นแค่ ที่นอน และที่กินข้าวมตลอดเกือบ 1ปี หลังจากที่ซื้อมันมา
อีกไม่กี่เดือนก็ใกล้จะครบวาระ ที่บ้านปอยจะมีอายุเต็ม 1ปีแล้ว

ปอยก็เลยคิดว่า บ้านควรจะมีคนอยู่ในทะเบียนบ้านอย่างจริงๆจังๆสักที

ปอยจึงตัดสินใจ ไปย้ายตัวเองจาก ลาดกระบังมาอยู่ที่คลองสาม…จากคนกรุงเทพฯ มาเป็น คนปทุมธานี

เช้าวันที่ 4 มกราคม 2553 ปอยออกจากบ้านพร้อมพี่แพท
เพื่อไปที่ว่าการอำเภอคลองหลวง ส่วนพี่แพทแกไปทำงานตามปกติค่ะ ….
ปอยซ้อนจักยานให้พี่แพทเป็นคนถีบ มาส่งพี่แพทที่วินรถตู้ ส่วนตัวปอยตัดสินใจเอาวินาทีสุดท้ายว่า

ไม่ไปอำเภอด้วยรถตู้ดีกว่า เดี๋ยวมันไปทางลัดแล้วจะไม่ถึงกันพอดี
ปอยขี่จักรยานมาจอดที่หน้าหมู่บ้าน แล้วโบกรถสองแถวไปลงปากทางคลองหลวง
ต่อรถเมล์สาย6 “รังสิต-คลองห้า”ไปลงที่หน้าที่ว่าการอำเภอคลองหลวง … รถเมล์สาย6 เป็นรถกระทัดรัด
สีน้ำเงินแซมดำ ประตูรถทั้งสองประตู แบ่งแยกอย่างชัดเจนว่า นี่ทางขึ้น นั่นทางลง
ด้านทางขึ้นและทางลงที่ว่า มีตัวกั้น ให้ผู้โดยสารขึ้นได้ทีละคน ละคน

รถเมล์สาย6 ขับไปอย่างกับลืมคำว่า รีบเร่ง
แกขับไปเรื่อยๆๆๆ…ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง ผู้โดนสารเดินขึ้นมาอย่างเป็นระเบียบ
ไม่มีการแย่งกัน แต่ถึงอยากจะแย่งก็แย่งไม่ได้ … เพราะมันเข้าได้ทีละคนอยู่ดี

รถวิ่งจากปากทางคลองสามได้ไม่กี่ป้าย ก็ถึงแล้ว ที่หมายของปอย
“ที่ว่าการอำเภอ คลองหลวง” ไปถึงปอยถึงกับผงะ … อะโหย…มหาชนชาวคลองหลวง
ทำไมช่างพร้อมใจกันมาอำเภอขนาดนี้ … ยืนชั่งใจอยู่สักครู่ กับแถวยาวเยื้อยที่เห็นอยู่ตรงหน้า
ตัดสินใจว่า เอาวะ…ไหนๆก็มาแล้ว

ปอยเดินไปที่เจ้าหน้าที่ตรงเครื่องถ่ายเอกสาร เพื่อขอถ่ายสัญญาซื้อขาย และบัตรประชาชน
เจ้าหน้าที่ถ่ายให้อย่างละ 1ใบ..แต่ปอยขอถ่ายบัตรประชาชนเพิ่มอีก 1ใบ

“ใบเดียวพอแล้วค่ะน้อง ใช้อย่างละใบ”
“ส่วนใหญ่ทำธุรกรรมเกี่ยวกับบ้าน เค้าใช้2ใบค่ะ ถ่ายเผื่อไว้ขี้เกียจเดินอีกรอบ”
(ปอยเคยมีประสบการณ์แล้ว จำได้เลาๆว่า มันไม่ได้ใช้ใบเดียวแน่นอน)

ถ่ายเอกสารเสร็จ ปอยเดินไปเข้าแถวยาวๆนั่น เพื่อรับบัตรคิว
ขณะที่เข้าแถว มียายหลานคู่หนึ่งเข้าคิวต่อจากปอย ยายจูงหลาน หลานยืนนิ๊งนิ่ง
แต่ยายไม่ยอมนิ่ง ยายกลัวว่าอากาศภายในห้อง จะมาแทรกคิวยาย แกยืนเบียดปอยแบบชนิดที่ว่า
ถ้าเป็นผัวเป็นเมียกับแกได้ ปอยคงจะได้ลูกกับยายไปแล้ว …..

ปอยไม่รู้จะทำยังไงกับยาย จะบอกว่าถอยไปหน่อย ก็ไม่รู้จะใช้คำพูดแบบไหนดี ที่ไม่ให้ฟังดูว่า เราไล่แก
ปอยเลยใช้วิธีไล่ที่เสียมารยาทมากกว่า โดยการเอากล่องเอกสารที่ปอยพกมาด้วย
มาหนีบไว้ที่รักแร้ หนีบให้กล่องมันยื่นออกมายาวที่สุดไปทางด้านหลัง
ยายเบียดมายายต้องเจอกล่องทิ่มนมยายแน่ๆ…เอาดิยาย มาดิๆ

แจ้งย้ายเข้า ปอยได้คิวที่ 317 หันไปมองดูเลขคิว อุ๊ย อีก7คนเองก็ถึงตาเราแล้วแฮะ
ตอนนี้ เพิ่งจะ10โมงเช้า…ไม่เกินชั่วโมงน่าจะเสร็จ
เจ้าหน้าที่ถามว่า ย้ายเข้าแล้วจะเปลี่ยนบัตรประชาชนเลยมั๊ยคะ
(เปลี่ยนสิฟร๊ะ…ไม่เปลี่ยนวันนี้ให้กรูมาวันไหนอีกอ่ะ)

ปอยรับบัตรคิวใบที่ 2มา ได้เลข 199 แต่เจ้าหน้าที่บอกว่า ทำเรื่องย้ายเสร็จแล้ว ไปไหนๆก่อนก็ได้นะคะ
คิวพี่ 199 กว่าจะถึง ก็ประมาณบ่ายสามโมงค่ะ

แม่เจ้า นานแท้เนาะ ….
เอาวะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว … บ่ายสามก็บ่ายสาม
ที่ว่าการอำเถอคลองหลวง จำกัดในการรับทำบัตรประชาชนให้กับประชาชน เพียงวันละ 100คน
ปอยเป็นคนที่ 99 พอดี
ระหว่างที่ปอยนั่งรอคิว ปอยสังเกตุเห็นเจ้าหน้าที่เรียกผู้มาใช้บริการ มาเซ็นชื่อรับรองบัตรประชาชน
มีประชาชนคนไทย หลายต่อหลายคนที่ยัง “เขียนหนังสือไม่ได้” เขาเหล่านั้นยังต้องใช้การพิมพ์ลายนิ้วมือ
แทนการเซ็นรับในเอกสารอยู่ มีผู้ชายคนหนึ่งมากับภรรยา แกเขียนหนังสือไม่ได้ต้องใช้การพิมพ์นิ้ว
เจ้าหน้าที่เรียกให้ภรรยามาเซ็นรับรองให้สามี … ภรรยารีบกุลีกุจอลุกมาเซ็นให้
ฝ่ายสามีตวาด “ลุกให้มันเร็วๆหน่อยสิวะ เขาให้มาเซ็นรับรอง ทำไมเห็นกูเขียนไม่เป็นมึงทำหยิ่งเรอะ”

ปอยว่า อีตาสามีนี่ท่าจะบ้า เพราะปอยยังไม่เห็นภรรยาแกทำท่าทางหยิ่งยโสที่ตรงไหน และแกก็ไม่ได้ปริปากบ่นอะไรสักคำ
คนเรานะคะ มีปมด้อย อยากจะเป็นช้างเท้าหน้าทั้งๆที่ไม่มีตรงไหนที่ควรเป็น
ก็จะกลบปมด้อยนั้นด้วยการด่าทอและโยนความผิด ให้อีกฝ่ายหนึ่งดูแย่ในสายตาคนอื่น
โดยไม่รู้เลยว่านั่น เป็นการสร้างเสริมความน่าดูให้กับอีกฝ่าย ต่างหาก ….

เสียงเรียก “เชิญหมายเลย 317 ที่ช่อง3″ ปอยรีบลุกขึ้นด้วยความดีใจ เดินตรงไปที่ช่อง 2
แป่ววววว…คุณลุงที่ช่อง3 กวักมือเรียก มานี่ๆอยู่นี่ๆ…เสร่อได้อีก กรู
ยื่นเอกสาร รอคุณลุงทำแบบใจเย็น ผิดๆถูกๆ ทำไปถามโต๊ะข้างๆไป เซ็นเอกสารที่โต๊ะนู้นโต๊ะนี้เอามาให้เซ็นไป
(อืม…จะเสร็จมั๊ยอ่ะวันนี้)

รอคุณลุงด้วยใจจดจ่อ พลันก็มีผู้มีเส้นสายตรงดิ่งมาหาคุณลุง
กระซิบกระซาบกับคุณลุง ยื่นบัตรประชาชนให้คุณลุง

ผู้มีเส้นสาย…หวัดดีครับพี่ พี่…ช่วยผมหน่อยสิ ผมจะรีบเข้าไปประชุมที่ในวัง
คุณลุง…แหมแต่ตอนนี้คิวมันเต็มแล้วนะ
ผู้มีเส้นสาย…ก็นั่นน่ะสิ ทำไงดีเนี่ย ผมรีบด้วย ต้องไปประชุมในวัง น่าพี่ช่วยผมหน่อยนะ
บัตรผมหมดอายุวันที่1 จะมาทำอยู่แล้วแต่ที่นี่ก็หยุดอยู่อีกนั่นแหละ
(ก็มาทำก่อนก็ได้นี่วะ…)

คุณลุงลุกขึ้น หยิบบัตรของท่านผู้มีเส้นไปส่งให้เจ้าหน้าที่อีกคน แล้วบอกให้ผู้มีเส้นนั่งรอตรงนี้นะ …
สักพัก พนักงานคนนั้น เดินมาหาคุณลุง ส่งกระดาษเล็กๆให้ลุงดูแล้วพูดว่า

เจ้าหน้าที่สาว…ป๋า แบบนี้อีกแล้วนะป๋า คนเดือดร้อนนี่หนูนะไม่ใช่ป๋านะ คราวก่อนก็ลูกชายทีนึงแล้ว
คุณลุง…อืมนั่นน่ะสิ…เฮ้อไม่รู้จะทำไง

ปอยนึกในใจว่า เฮ้อแล้วไปทำให้ทำไมอ่ะลุง ไอ้ผู้มีเส้นคนนี้มันคงทำแบบนี้บ่อยๆ
คนอื่นเค้ายืนเข้าคิวกันแต่เช้า กว่าจะได้คิว กว่าจะรอจนถึงคิว
ไอ้หอกหักนี่มาถึง ทำเป็นเดินรีบๆ แล้วบอกว่าจะรีบไปประชุมในวัง
ก็สามารถแซงคิวคนอื่นที่นั่งรอกันเหงือกบานได้หน้าตาเฉย…โดยไม่มีความอายว่าตัวเองทำไม่ถูกต้อง
สอนลูกสอนหลานให้ทำตาม โดยสะกดคำว่าระเบียบวินัยไม่เป็น …เจริญ

สิ่งหนึ่งที่ปอยไม่เข้าใจคือ จะทำนิสัยแย่ๆทำไมต้องอ้างวังเวียงเคียงเรือน
“ช่วยหน่อยครับๆ ผมจะรีบไปประชุมที่โรงนา”…แบบนี้ได้มั๊ยล่ะ

สมัยก่อนตอนปอยอายุ 25 ปอยไปทำบัตรประชาชนใบใหม่ เนื่องจากใบเก่า…หาย
เจ้าหน้าที่ คีย์ข้อมูลหน้าจอให้ดู ข้อมูลของปอยบอกว่า สถาณภาพ สมรส
ป๊าดดดดด…กรูแต่งงานตอนไหนไม่ทราบ

“เอ่อ พี่คะ หนูยังไม่ได้แต่งงานค่ะ”
“แต่ในนี้บอกว่า สมรสนะครับ”
“แล้วไหนสามีหนูล่ะคะ…หนูยังไม่ได้แต่งงานค่ะ”
“แต่ในนี้บอกว่า สมรสนะครับ”….เอ่อ…เมิงพูดเป็นประโยคเดียวใช่ป่ะ
“ดิฉัน…ยัง ไม่ ได้ แต่ง งาน….คุณคีย์ข้องมูลผิดแล้ว”
“แต่ในนี้บอกว่า สมรสนะครับ”
“ช่วยเช็คให้ละเอียดอีกครั้งได้มั๊ยคะ..ดิฉันยังไม่เคยแต่งงานค่ะ”
“ไม่ต้องเช็คแล้วมั๊งครับ ข้อมูลมันบอกว่าสมรส”
“ตกลงคุณจะไม่เช็คให้ และคุณจะให้ดิฉันแต่งงานแล้วให้ได้..ใช่มั๊ย…ฮึ”
“ก็ข้อมูลมันบอกแบบนี้นี่คุณ”

ปอยเริ่มเอือมระอากับเจ้าหน้าที่ ที่ทำงานเช้าชาม เย็นสองชามเต็มทน
ปอยเปลี่ยนคำถามทันที …

“ถ้าดิฉันจะยื่นคำร้องไปถึงท่านนายอำเภอ ดิฉันต้องทำยังไงบ้าง ในการที่จะขอให้เจ้าหน้าที่รื้อข้อมูลราษฎรของดิฉันใหม่
เพราะว่าข้อมูลผิดพลาด ถ้าคุณบอกว่าดิฉันแต่งงานแล้ว ไหนคะทะเบียนสมรส ดิฉันต้องไปขอดูที่นายทะเบียนมั๊ย”

ปอยพูดยังไม่ทันจะจบดี มีคุณป้าคนหนึ่งเดินเข้ามาทักปอยแบบสนิทสนม

“อ๊าววว..น้องปอย มาทำอะไรลูก เสร็จรึยัง”

ปอยบอกกับคุณป้าคนนั้นตามจริง คุณป้าตำหนิเจ้าหน้าที่คนนั้น และให้เค้ารีบแก้ไขให้
คุณป้าถามถึงย่า ว่าสบายดีมั๊ย ถามถึงปู่ว่าเป็นไงบ้าง ถามถึงคนในครอบครัว ปอยตอบว่าทุกคนสบายดี
ขอบคุณคุณป้ามากค่ะที่ช่วยเหลือ…และในใจปอยถามคุณป้าเสียงดังลั่นสมองว่า
“คุณป้าเป็นใครเหรอคะ”… ป้าแกเป็นใครไม่รู้ค่ะ จนทุกวันนี้ปอยยังไม่รู้ว่าแกเป็นใคร
รู้จักปอยได้ไง..รู้จักปู่ รู้จักย่าปอยด้วย ….

อาจจะเป็นเพื่อนๆ ที่เคยรู้จักกัน สมัยปู่ปอยเป็นปลัดอำเภอ หรือไม่ก็เป็นคนที่นี่ ที่เคยเห็นปอย
เพราะอย่างน้อย เพื่อนซี้หลวงพ่อปอย ก็เป็นนายอำเภออยู่ที่นี่ …
ครอบครัวปอย เป็นครอบครัวที่..ถ้าจะให้ใช้เส้นใช้สาย ปอยใช้ได้เลยแบบง่ายๆ
แต่ปอยเห็นการกระทำแบบนี้มาแต่เล็กแต่น้อย…รู้สึกรังเกียจการกระทำที่เอารัดเอาเปรียบคนอื่น
รู้สึกขัดใจกับคนที่ไม่รู้จักคำว่ารอ…รู้สึกเยาะหยันกันคนที่ไม่เคยแม้แต่จะลองทำด้วยตัวเอง

ปอยจึงไม่ชอบอีตาผู้มีเส้นสายคนนี้เป็นอย่างมาก…มันหน้าด้านเกินไป
ที่สำคัญ มันมาทำให้คุณลุงชะงักในการทำเอกสารให้ปอย จากที่แกก็งกๆเงิ่นๆอยู่แล้ว
คราวนี้ยิ่งไปกันใหญ่..คุณลุงคีย์ข้อมูลผิด จากเจ้าบ้านเป็น ผู้อาศัย

“คุณลุงคะ…คุณลุงจะให้หนูอาศัยใครคะ”…พร้อมกับยื่นทะเบียนบ้านให้ลุงดู
“อุ้ย…ทำไมสั่งแล้วมันไม่ทำหว่า..เดี๋ยวนะๆ เดี๋ยวแก้ให้ใหม่”
แต่การแก้ใหม่ของคุณลุง เป็นการแก้โดยเอาปากกาแดงเขียนใหม่ ลงไปในเล่ม ทำให้สมุดของปอยมีราคี
ฮึ๊ยยย เศร้า..เหนื่อยหน่ายกับข้าราชการไทย ปอยเพิ่งมาทราบภายหลังว่า คุณลุงท่านนี้แกเป็น นายทะเบียน

เห็นที ข้าราชการไทย ควรที่จะจัดอบรมข้าราชการเก่าแก่ เกี่ยวกับการใช้อุปกรณ์การทำงานอย่างถูกต้องว่องไวอีกรอบแล้วหละ

ทำเรื่องย้ายเสร็จ ปอยไม่คิดที่จะอยู่นั่งรอ ปอยกลับบ้านไปนอนตีพุง แล้วมาใหม่
มาถึงอำเภอบ่ายสามโมง 15นาที ถึงคิวปอยพอดีเป๊ะ…

“เชิญหมายเลข 199″

กรอกชื่อภาษาอังกฤษ ถ่ายรูป สแกนลายนิ้วมือ จ่ายตังค์ 20บาท เป็นอันเสร็จพิธี
ตอนนี้ปอยมีบัตรประชาชนใหม่แล้วค่ะ..และปอยได้กลายเป็นคนจังหวัด ปทุมธานีไปโดยตั้งใจ
ได้สวัสดี จ.ปทุมธานี อย่างเป็นทางการก็คราวนี้ …

กลับบ้านมาบอกพี่แพท
“ตัวเองๆ เค้าเป็นคนต่างจังหวัดแล้วแหละ”
“พี่แพททำหน้าเฉยเมยแล้วบอกว่า…ปกติหน้าตาตัวเองก็ ตจว. อยู่แล้วนี่ ไม่แปลก “

This entry was posted on วันอังคาร, มกราคม 5th, 2010 at 16:26 and is filed under สมุดเปล่า. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.