วันเสาร์ที่ผ่านมา…ปอยมีความจำเป็นต้องไปดูไซต์งานที่พัทยา
เซ็นทรัลพัทยาใกล้เปิดแล้ว ไอ้ร้านรวงที่เปิดขายในนั้นก็เร่งสปีดกันใหญ่
เร่งให้ผมหน่อยนะคุณปอย ร้านนี้ส่ง OP ก่อนสิ้นปีนะ
เซ็น PO วันพฤหัส วันเสาร์บอก จะเอางานสิ้นเดือน…แม่เจ้า

ปอยนัดลูกน้องให้เอารถที่บริษัทมารับที่ โลตัสอ่อนนุช
เพื่อออกไปทางเส้นมอเตอร์เวย์
ระหว่างเดินทางก่อนที่จะถึงจุดพักรถ “โอเอซิส”

คนขับรถปอยสังเกตุเห็นรถเก๋งคันหนึ่ง จอดเสียอยู่ข้างทาง
มีวัยรุ่น 4 คน หญิง2 ชาย2…กำลังยืนงงงวย ทำตัวน่าช่วยเหลืออยู่ข้างทาง
วัยรุ่นหญิงทำผมทรงสะกิดใจแม่..ปะหน้าขาวโบ๊ะ

“สงสารเค้าเนอะพี่ รถเค้าสงสัยหม้อน้ำแห้ง รถเรามีน้ำด้วยพี่”
“ถอยรถกลับสิไป…ดูซิเราช่วยอะไรเค้าได้บ้าง”

เจ้าต้น คนขับรถอายุน้อยที่สุดในบริษัท ถอยรถตามคำสั่งอนุมัติ ทันที
พอรถเทียบท่าเข้าไปใกล้ผู้ประสบเคราะห์ปุ๊ป
ปอยลงจากรถ โดยมีสมุน 2คน ตามลงมา

“รถเป็นอะไรคะน้อง…หม้อน้ำแห้งเหรอ”

วัยรุ่น 4คน ยืนงงๆอึ้งๆ…ตายห่ารถเสียจนพูดไม่ได้เลยเหรอเนี่ย ?
ปอยส่งยิ้มไปอีกที…เป็นอะไรคะ รถน้องน่ะค่ะรถ
วัยรุ่นเริ่มคืนสติ..คงนึกในใจ มีคนถอยรถมาถามกรูด้วย

“คือ อาการมันแย่มาตลอดทางเลยครับพี่ ผมก็พยายามฝืนมาจนถึงเนี่ย
เติมน้ำแล้ว มันก็ไม่หายครับ”

แหม..พูดซะอย่างกะเราเป็นหมอ

เจ้าต้นที่เดินตามมาข้างหลัง เดินเข้าไปดูอาการ (หลบๆๆหมอใหญ่มา)
หม้อน้ำมันตันนี่ มันไม่รับน้ำ บลาๆๆๆๆๆ
พร้อมกับตักน้ำมาสาดๆๆ เทๆๆ…แล้วก็กรอกน้ำไว้ให้วัยรุ่นอีก 2ขวด

วัยรุ่นยุค 2008 แสดงอาการซาบซึ้งอย่างหนัก
“ขอบคุณมากๆเลยครับพี่ พวกพี่จะไปไหนกันครับ ผมจะไปฉะเชิงเทรา”
“ไปทำงานที่พัทยาจ้ะ”
“ขอบคุณนะครับพี่ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ”

ชายสอง หญิงสอง ไหว้พวกเรางามๆกันคนละที
พวกเราเดินกลับมาที่รถ ยิ้ม และมุ่งหน้าไปต่อ..งานเร่งๆรออยู่ข้างหน้า

รู้สึกดีที่ได้ทำอะไรดีดี ก่อนลุยงานหนัก
ช่วยกันได้ก็ช่วยกันไป … ดีกว่า เห็นคนเดือดร้อนอยู่กับตา
แ้ล้วไม่คิดจะขยับอะไรเลย