เมื่อวานตอนเช้า เวลา 8.00น. วันที่ 8 มกราคม 2551
ปอยยังนั่งรอรถเมลล์อยู่ที่ อนุสาวรีย์ฯ..สวัสดีน๊านนาน
…..
เรามาสายนี่นะ…รถมันเลยน้อยใจ ปล่อยให้เรารอนานๆซะให้เข็ด
รอไปรอมา…มีสิ่งน่าสนใจเกิดขึ้น

…..
เมื่อหูที่ชอบไปได้ยินเรื่องของคนไม่รู้จัก ไปได้ยินเสียงตา-ยายคุยกัน
คุยไม่คุยเปล่า คุณตา เดินมานั่งที่ม้านั่งข้างๆปอย
……
ท่าทางแกดูเหนื่อยอ่อน..ขาไม่ยอมเดินตามสมองสั่ง….คล้ายๆกับคนเป็นโรค พากิลสัน
(ไม่รู้เขียนถูกรึเปล่านะ)
…..
คุณยายเดินตามมาในตอนหลัง
…..
“ป๊าๆ สาย12 มันไม่เลี้ยวไปทางพญาไทยแล้วนะ เดี๋ยวเราไปเราต้องเดินข้ามมานิดนึง ป๊าจะเดินไหวรึเปล่า”
…..
ป๊าไม่ตอนครับ แกยังงงอยู่…
“ห๊าอะไรนะ แม่ว่าไงนะ”
“ชั้นบอกว่า รถเมลล์สาย 12 น่ะ มันไม่เลี้ยวอย่างที่เคยเลี้ยวแล้วนะ เดี๋ยวเราต้องเดินกัน ป๊าจะเดินไม่ไหวล่ะสิ”
“อ้อ….”
“เราไปแท๊กซี่กันมั๊ยป๊า…ชั้นน่ะสบาย แต่ป๊าน่ะจะเดินไหวเหรอ”
“เออๆๆ…ไม่ไหว…แล้วทำไมมันไม่เลี้ยวล่ะ ต้องเลี้ยวสิ”
“มันไม่ไปมันเปลี่ยนแล้ว เมื่อกี้ชั้นไปถามรถเมลล์มาแล้ว”
“ไม่เชื่อหรอก มันเคยเลี้ยวมันต้องเลี้ยวสิ มันเลิกเลี้ยวได้ไง”
……
คุณยายชักจะมีอารมณ์ขึ้นเรื่อยๆค่ะ ทีนี้
“อ๊าวววว…ทีป๊าล่ะ เมื่อก่อนหนุ่ม เดี๋ยวนี้ทำไมป๊าแก่”
“55555…เออจริงเนอะ แม่ก็แก่เหมือนชั้นเลย”……
…….
…….
ปอยนั่งขำอยู่ในใจ…เออแฮะน่ารักดีวุ๊ย ตากะยาย เถียงกัน

พ่ออุ้มลูก…ปอยชอบเห็นการแสดงออกทางความรัก ที่พ่อมีต่อลูก
มันชื่นใจและชื่นชม แบบบอกไม่ถูก
คนแก่จูงมือกัน…มันน่ารัก มันน่ายิ้ม มั่นชื่นเข้าไปในหัวใจอีกนั่นแหละ
–