สมุดบันทึกของปอยอลิน

เพียงแต่ว่า การเดินในวันนี้ เป็นการเดินที่ช้าลง กว่าทุกๆวัน
เค้าเรียกว่า แรดแบบเนิบๆ

ปอยเป็นคนไม่ชอบเดินช๊อปปิ้ง…ประเภทเดินตามห้าง ดูนู่นดูนี่ไปเรื่อยๆ
ถูกใจอันไหนก็ซื้อ โอ้ม่ายๆๆ

อยากได้กางเกง ก็ไปซื้อกางเกง เครื่องอุปโภคหมด ไปซื้อเครื่องอุปโภค ซื้อเสร็จกลับบ้าน
ปอยชอบเดินดูอะไรก็ไม่รู้ไปเรื่อยๆมากกว่า (มันไม่รู้ว่าดูอะไรจริงๆ)
ดูุคนเดินสวนทางกับเรา แล้วนึก ……………….
ดูคนที่ประกอบอาชีพต่างๆ แล้วนึก…………………
ดูรถวิ่ง ดูหมา ดูแมวไปเรื่อยๆ แล้วนึกขึ้นได้…………… ชิหายกรูเดินเลยป้ายอีกแระ

เดินไปเรื่อยๆ ก็ไปเจอกับการพัฒนาทางอาชีพ ของพี่วนิพกสุดเท่ห์ ที่เคยเล่าให้ฟัง
ว่าแกร้องเพลงเพราะ….และยืนเต๊ะจุ๊ยร้องเพลง
คราวนี้แกมาแนวใหม่ แกไปเอาที่คล้องคอสำหรับใส่เมาท์ออร์แกน มาคล้องคอ
แล้วเอาไมค์โครโฟน มามัดๆๆ กับก้านเหล็ก แทนเมาท์ออร์แกน …..
ไม่ต้องถือไมค์ให้เมื่อยครับ

มือที่ว่างๆ เอามาแคะขี้มูก เกาหัว เกาข้อศอกได้อีก ฉลาดจริงๆ
คืนนี้เป็นคืนที่ไม่เหมือนคืนไหนๆ เพราะปอยได้มีโอกาสร่วมเป็นส่วนหนึ่ง
ในงาน ประจำปีของศาลเจ้าหน้าปากซอยบ้าน(เก่า)…ก็อนุสาวรีย์ไม่มีอะไรให้ดู
เดินๆอยู่นึกขึ้นได้ อุ๊ยตายวันนี้ว่าจะไปดูงิ้วนี่หว่า…
ต้องรีบซะหน่อย เดี๋ยวงิ้วจบ อดถ่ายรูปดารา

ปอยเดินทางมาถึงหน้าปากซอยบ้านปุ๊ป เดินเข้าไปสัก 50เมตร
เสียงตะลุ่งตุ้งแช่ๆ บรรยากาสตรุษจีนลอยมาแต่ไกล…

ปอยอลินตื่นเต้นมากค่ะ…บอกตามตรงเลย ไม่เคยเห็นงิ้วตัวเป็นๆ
ไม่เคยไปดูงานไหว้เจ้าที่ไหน
ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเห็นแต่ในจอตู้ทั้งสิ้น…หมูมาให้หามถึงที่ คานจะไม่เข้าไปเจือกได้ยังไง

ปอยพกกล้องมาจากบ้านแต่เช้า เพื่อที่จะมาถ่ายรูป ดารางิ้ว ตั้งใจไว้เป็นแม่นมั่น
แต่เทพเจ้าก็เข้าข้าง ให้ปอยได้เห็นได้ดู อะไรๆมากว่า งิ้ว….

ปอยเดินเข้าไปในบริเวณงาน ตามเสียงเชียร์ เสียงโห่ร้อง ที่แสดงออกถึงความตื่นเต้น
เสียงมันเร้าใจซะเหลือเกิน มันโห่อะไรกันเนี่ย…..
คณะเชิดสิงห์โตค่ะ…เค้ากำลังแสดงกายกรรมไต่ท่อเหล็ก
สูงสักประมาณตึกแถว 3 ชั้นเห็นจะได้
เป็นการแสดงโลดโผนต่อตัวที่เราๆเคยเห็นกัน

ช่วงที่ปอยเดินเข้าไปนั้น เป็นช่วงที่พ่อ กับลูกกำลังแสดงอยู่ เด็กมันตัวกะเปี๊ยกเดียว
ลูกชายไต่ขึ้นไปก่อน…พ่อไต่ตามขึ้นไปติดๆ..ในใจปอยก็นึก คงจะให้ลูกยืนบนบ่า
แล้วพ่อยืนบนยอดสูงสุด สร้างความหวาดเสียว….

แต่การณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้นค่ะพี่น้อง…พ่อกับลูก ไต่ขึ้นไปอยู่บนยอด เอาตัวประกบกัน
พ่อเอาขาสองข้างเกี่ยวเสากลมๆไว้ อุ้มลูกมาอยู่กับตัว เด็กน้อยกอดคอพ่อแน่น
ฝ่ายพ่อก็เอามือสองข้างจับขาลูก เด็กน้อยเตรียมตัวปล่อยมือจากคอพ่อ
ทิ้งตัวลงมาด้านหลัง…หลังจากนั้นเสียงกรี๊ดก็ดังลั่นศาลเจ้า…รวมทั้ง เสียงปอยด้วย

พ่อจับลูกเหวี่ยง หมุนรอบเสากลม ประหนึ่งว่าตัวเองและลูก เป็นชิงช้าในสวนสนุก
เคยเล่นมั๊ย สวนสนุกงานวัดอ่ะ จะมีชิงช้าหมุนให้นั่ง หมุนๆๆๆ … แบบนั้นเลย

จบการแสดง ฮีโร่ตัวน้อยของปอย ค่อยๆไต่ลงมาจนถึงพื้น ความจริงจึงปรากฎ ว่า
ฮีโร่ก็ร้องไห้เป็นครับ…”ไหนพ่อบอกจะหมุนทีเดียวไง…แง๊ๆๆๆๆๆๆ”
เสียงพ่อเข้ามาปลอบลูกชาย บอกว่า “โอ๋ไม่เจ็บลูก ไม่เจ็บๆ”…
เวงกำ ลูกพี่อ่ะกลัวค่ะ ไม่ได้เจ็บ ฮ่วยปลอบลูกยังพูดผิดเลย

หลังจบการแสดงของฮีโร่ตัวน้อย พระเอกตัวจริงของงานนี้ ก็เริ่มออกโรง
เสียงเจ้าหน้าที่เดินมาบอก หลบนะคร๊าบ หลบเข้าข้างทางเลยนะคร๊าบ..
เดี๋ยวมังกรจะพ่นไฟแล้วน๊า

โอ้โห นี่ปอยจะได้ดูมังกรพ่นไฟ ใกล้ชิดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
ทุกคนพร้อมใจเคลียทางให้พี่มังกร เลื้อยได้สะดวก
ปอยกำลังใจจดจ่อ เพื่อดูพี่มังกรเดินทางมา พร้อมกับตั้งกล้อง เตรียมชักภาพ
เสียงระเบิดดัง บึ้ม หูอื้อเหมือนจม น้ำลึกไปเลยครับ เจ้าหน้าที่เค้าจุดประทัด
ประทัดอะไรไม่รู้เป็นท่อเตี้ยๆ

จะจุดก็ไม่ยอมบอก..มีเด็กตัวกะเปี๊ยกยืนอยู่ข้างๆ สะกิดปอยแล้วบอก
อุดหูสิฮับ เดี๋ยวเค้าจุดอีก 2 ลูกนะ
ปอยอลิน เชื่อเด็กทันทีครับ เอามืออุดหูตามคำบอกของอัศวิน..มันมาอีก 2 ลูกจริงๆ

สักพักก็ถึงบางอ้อว่า อ๋อ…ประทัดนำมังกรนี่เอง
มังกรสมัยใหม่ มีไฟกระพริบ ปิ๊ปปั๊ปๆ ตามเนื้อตามตัวเต็มไปหมด ….
แล้วก็มีคนเข็นรถปั่นไฟ ตามมังกร (หน้าตาเหมือนรถไอติม)

ปอยพยายามจะถ่าย รูปตอนมังกรเค้าพ่นไฟ…แต่ถ่ายไม่ได้ กลัวตาตัวเองจะบอดซะก่อน
หลังจากมังกรออกมาวาดลวดลายเสร็จ มันกรก็พ่นน้ำมนต์จากศาลเจ้า
อวยพรให้เฮงๆๆ ในปีใหม่นี้
เสียงผู้อำนวยการจัดงาน ร้องบอกอวยพรให้ผู้มาร่วมงาน เฮงๆๆ รวยๆๆ กันทุกคน….

สักพัก เมื่อมังกรพักยก กะละมังส้มก็ถูกจัดออกมาวางตรงลานกว้าง
ปอยยังสงสัย เอาส้มมาทำไม สงสัยมีการแสดงต่อไป
อาจจะเป็นประเภท คาบอีดาบไว้ แล้วเอาส้มโยนๆๆรึเปล่าหว่า ไม่่ใช่ครับ

ส้มมาไม่ทันถึง 2นาที สิงห์โตสองตัวผัวเมียก็ออกมายักย้ายส่ายสะโพก
เด็กๆชอบใจกันใหญ่ ปอยก็ชอบด้วย เคยดูก็แต่ในทีวี มาเห็นเค้าเต้นกันจริงๆ ก็เออน่ารักดีวุ๊ย
พี่สิงห็โตแกมาให้พร เอาส้มมาแจกแลกเงิน ตามประเพณีของคนจีน

เราต้องเอา เงินใส่ปากพี่สิงห์โต เพื่อแลกส้มไหว้เจ้า
ปอยเห็นคนนู้นคนนี้เค้าทำกัน ปอยก็เลียนแบบ เอามั่งวุ๊ย….
ใส่เงินลงไป 20 ได้ส้มมาสองลูก
กินคนเดียว หมดเกลี้ยง ศิริมงคลเต็มกระเพาะอาหาร ต่อไปนี้ปอยกินอะไรก็จะอร่อยไปหมด

ปอยเดินถ่ายรูปตรงนั้นตรงนี้อย่างเพลินในอารมณ์
นี่คืนนี้ปอยมาเที่ยวไกลมากเลยนะ ตั้งปากซอยแน่ะ…..การเดินเที่ยวแบบนี้
เป็นการเดินเที่ยวที่ปอยชื่นชอบมากที่สุด..เหมือนได้ไปในที่ๆไม่เคยไป
ทั้งๆที่เดินมันอยู่ทุกวัน

ฝั่งตรงข้ามกับศาลเจ้า มีการแสดงงิ้ว ที่มีคนดูเพียงหยิบมือ
สงสัยจะต้องเดินไปให้กำลังใจพี่งิ้วแกซะหน่อย
งิ้วแสดงเรื่องอะไร ปอยฟังไม่ออกหรอก แต่ดูจากตัวแสดงคนนี้แล้ว ฟังไม่ออกก็ต้องรู้

เทวดาตกสวรรค์ หน้าดำ ปอยก็รู้จักอยู่คนเดียว คือท่านเปา ที่เราเอามาซักผ้า
โรงงิ้วหน้าตาไม่ต่างอะไรไปจากโรงลิเกบ้านเรา…แสดงให้เห็นว่า
วัฒนธรรมดั้งเดิม มันก็ยังฝังอยู่ในสายเลือด…ไทย-จีน ใช่อื่นไกล พี่น้องกัน
เราถอยไปไม่ได้อีกแล้ว พื้นดินสิ้นแนว ทะเลกว้างใหญ่
(ถ้าร้องเพลงนี้กันได้ จะรู้ว่าปอยหมายถึงอะไร)

ดูไป ถ่ายรูปไป ปอยก็ยังอดนึก ไม่ได้ว่า คณะงิ้วจะมีรายได้มากน้อยแค่ไหน
งิ้ว กับ ลิเก ใครได้เงินเยอะกว่ากัน ใครมีงานมากกว่ากัน
ถ้าฝั่งตรงข้าม เป็นโรงลิเก คนจะมาดูลิเกมากกว่าดูงิ้วมั๊ย

แต่ถ้าอีกฝั่ง เป็น บิ๊กแอส หรือ บอดี้สแลม…คำถามนี้ก็คงไม่จำเป็นต้องมีคนตอบ

ร้านค้าที่เข้ามาขายของมีอยู่ไม่มากมายนัก มันน้อยจนนับร้านได้เลยทีเดียว
ไม่มีใครสนใจร้านค้าที่เข้ามาขายของ ไม่สนใจแม้กระทั่ง โลโก้ประจำงานวัด

ร้านน้ำตาลปั้น

ปอยถือว่ามันเป็นโลโก้ประจำงานวัด เป็นศิลปะที่กินได้ ปอยเดินเข้าไปบอกพี่เค้า
“พี่ๆขอถ่ายรูปหน่อยนะคะ” พี่แกทำหน้า งงๆ สงสัยอีนี่ท่าจะบ้า

คนขายน้ำตาลปั้น ก็มีการปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยนะคะ..
สมัยก่อน เราจะเห็นแต่รูป ลิงตกปลา มังกร และสัตว์เล็กสัตว์น้อย
แล้วแต่ความสามารถของพี่แก