มันโดนใจจี๊ดดดด …. เพราะปอยมีความคิดทำนองเดียวกันนี้มาตลอด
ปอยเชื่อในความดีพื้นฐานของมนุษย์ เชื่อในจิตใจคน และมักจะตัดสินคนจาก เจตนาของคนๆนั้น
ปอยไม่โกรธใครง่ายๆ เพราะปอยจะมองก่อนว่า ทำไมนะ ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น
อ้อ เพราะมันเป็นอย่างนี้นี่หว่า อ้อเพราะเค้าคิดแบบนี้นี่เอง ….
ถ้ามันเป็นสิ่งที่ทำร้ายจิตใจเราจนเกินไป เราต้องรีบบอกให้เค้ารู้ตัว ว่าสิ่งที่เค้าต้องการจะสื่อ มันไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการจะรับ

ปอยเชื่อว่า วันนั้นที่เราเชื่อมั่น มันต้องมีวันมาถึง
และจนวันนี้ ปอยไม่เคยผิดหวังกับสิ่งที่ตัวเองเชื่อถือเลย …. เพราะวันที่เราคิดไว้ มันมีจริงๆเสมอ

คนเรามักเข้าใจผิดกัน และปรักปรำคนผิด ก็เพราะไม่ยอมที่จะหยุดมองไปที่ใจ
อะไรๆมันก็มักจะไม่ลงรูปลงรอยสักเท่าไหร่

หนังเรื่องนี้ยังให้สาระข้อคิดอีกว่า
บางครั้ง สิ่งที่เราเชื่อใจ มั่นใจ บางทีมันก็คลาดเคลื่อนไปจากที่เราหวัง
มาร์ตินคิดถูก ที่แอรอนเป็นโรคจิตเภท แต่มาร์ติน ก็คิดผิดเกี่ยวกับจิตเภทของแอรอนเช่นกัน ….

วันหยุดของปอยได้หมดไป พร้อมกับเช้าวันใหม่ ของปีใหม่ที่…ตื่นสายอีกตามเคย
ปอยไปทำงานด้วยความไม่กระปรี้กระเปร่าเท่าที่ควร ….
กลับบ้านด้วยอาการอ่อนเพลียตกค้าง…ไม่น่าซ่ามากเลยกรู
และวันที่ 5 มกราคม ก็ดันเป็นวันที่ รถติดแบบวินาศสันตะโร … ปอยจำเป็นต้องลงเดิน
จากแยกการเรือน มาจนถึงอนุสาวรีย์ฯ…แม่เจ้า มันจะติดหาสวรรค์กันรึไง

เดินตูดยานมาจนถึงคิวรถตู้…โหยยยย นี่ตกลงวันนี้เป็นวันฆ่าปอยใช่มั๊ย
คิวรถตู้ยาวเหยียด ถ้าโรงพยาบาอณุญาติ คงทะลุไปถึงห้องผ่าตัด
นี่มันวันอะไรเว๊ย …

ขณะกำลังต่อคิวอยู่ ปอยก็หาอะไรดูเล่น คิวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านขายรองเท้าร้านหนึ่ง
ร้านนี้รองเท้าคู่ละ 189 บาท..เป็นร้านรองเท้ามหัศจรรย์ ….
ถ้าเราเพียงแต่ยืนดูมัน หรือเดินผ่านแล้วมองมาที่มัน รองเท้าเกือบจะทุกคู่ในร้านนี้
จะสวยงามน่าสวมใส่ …. แต่พอเราเอาเท้าทื่อๆของเราไปลองสวมปุ๊ป มันจะแปลงร่างเป็นรองเท้าขี้เหร่ทันที
เอ๊ะ….หรือเป็นเพราะตรีนเราเองวะเนี่ย…ที่มันไม่สวยสมรองเท้า

ครั้งหนึ่งปอยเคยเป็นลูกค้าร้านนี้ ปอยต้องการซื้อรองเท้าเตะ ยี่ห้อ manobo
พี่สีม่วงเป็นคนขาย

“พี่คะ มีสีดำมัียคะ”
“ว๊ายยย สีดำหมดพอดีเลยค่ะ แต่ไม่เป็นไรเรามีตัวสำรอง นี่ค่ะรองเท้าสีขาว
เหมาะกับคุณหนูมากลองสวมดูสิคะ ลองสิคะ ลองสิคะ”

ปอยลองไปแบบ..กรูต้องลองช่ายป่ะ

“ต๊ายยย เห็นมั๊ยบอกแล้ว งามมาก ข้อดีของรองเท้าสีขาวนะคะ ซื้อตอนแรกเราได้รองเท้าสีขาว
แต่พอใส่ไปนานๆ เราจะได้รองเท้าสีเทา..เห็นมั๊ยคะ ซื้อ1ได้ถึง2″

มันคิดได้เนอะ … ปอยตกลงซื้อ ซื้อเพราะเห็นแก่การลงทุนในการขาย
อะไรพี่แกจะทุ่มเทปานนั้น….รองเท้าเตะคู่ละ 120…แม่เจ้า

ครั้งนี้ปอยเห็นพี่สีม่วง แกกำลังแลกเงินกับคุณยายท่านหนึ่ง
นับๆๆๆ ส่งให้ยาย ยายรับพร้อมกับส่งถุงเหรียญให้พี่สีม่วง ….
วันนี้ได้น้อยหน่อยนะยาย…1,200 เอง..
ยายบอกไม่เป็นไร ฝนมันตก คนมันไม่ค่อยมี …

แถวขยับเดินหน้าไปอีกคืบนึง ปอยหันไปดูหน้ายาย…ยายขายอะไรน๊า…ทำไมเหรียญเยอะจัง
หน้าตาของยาย ผมทรงบ๊อบสีดอกเลาของยาย ผ้าถุงสีพื้นกรมท่า เสื้อคอกระเช้าสีเลือดหมู พร้อมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน ของยาย
ยายจ๋ายาย…เมื่อสักครู่เราเพิ่งเจอกันเนอะยายเนอะ ….

คุณยายคนนี้ปอยเจอแกทุกวัน แกจะยืนๆ นั่งๆ ตามอารมณ์แกอยู่ที่ตีนสะพานลอย หน้าร้านวัสสัน.ข้างๆท็อปซุปเปอร์มาร์เก็ต
ยืนไม่ยืนเปล่า ปากแกจะพร่ำพูดว่า “หนูจ๋า ท่านจ๋า ช่วยยายหน่อยเถอะ ขอตังค์ยายมั่งนะ”

พูดอยู่ประโยคเดียว ซ้ำๆๆๆ …. พร้อมยื่นมือมาข้างหน้า ขอเศษตังค์
ไม่นึกเลยว่า เศษตังค์ของยาย จะเอามาแลกแบงค์กลับบ้าน ได้เงินถึง 1,200บาท
แถมร้านที่ให้แลกประจำยังบอกว่า “วันนี้ได้น้อยนะยาย”

อกอีแป้นแล่นลึกเข้าตึกแขก ถ้ายายมีรายได้เฉลี่ยวันละ 1,000บาท ซึ่งถึงแน่ๆ
เดือนๆนึง ยายจะมีเงิน ตกเดือน ละ 30,000 …. ย๊ายยยย ได้เงินเยอะกว่าหนูทำงานอี๊กกก …
ปอยเดินตามแถวไปแบบอึ้งๆ…อึ้งในรายได้ของยาย อึ้งทั้งๆที่รู้ว่า
ขอทานหลายต่อหลายคน มีรายได้ไม่ต่ำกว่าวันละ 500บาท แน่นอน
แต่ก็ยังมีขอทานอีกหลายคน…ที่อาจจะไม่มีรายได้เลย เพราะเค้าเหล่านั้น ถูกบังคับมาเป็นขอทาน ….

ปอยคิดถูกที่มักจะสงสารผู้ที่ด้อยกว่า ขาดโอกาสกว่า แต่ปอยก็คิดผิดเกี่ยวกับความด้อยกว่าที่ตามองเห็น ….จริงมั๊ย