ปอยเป็นโรคปวดหลัง มักจะปวดกล้ามเนื้อ ตามหลัง คอ เอว อยู่บ่อยๆ
ไม่รู้ว่าเกิดจากการทำงานมาก หรือ เกิดจากการเสื่อมถอยทางกายภาพกันแน่
สมัยวัยรุ่น (กว่านี้) ปอยใช้ร่างกายของตัวเองอย่างเต็มที่

ทำงานหามรุ่งหามค่ำ อดหลับอดนอน อย่างสนุกสนาน
นอนกลางดิน กินข้างถนน โดยไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องลำบากลำบนอะไร
กลับคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องทำ และควรทำเร็วๆ เพื่อที่จะได้รับงานได้มากขึ้นอีก
ก่อนที่จะไม่มีงานให้ทำ ……..

ปอยคิดถูก และคิดผิดในเวลาเดียวกัน เชื่อมั๊ย
ปอยคิดถูกที่ มุ่งมั่นบากบั่นในการทำงาน จน ได้รับความไว้วางใจจากผู้ใหญ่หลายท่าน
ทำให้การทำงานต่างๆ ราบรื่น ทางสะดวก
ปอยคิดผิด ที่ใช้ร่างกายอย่างหักโหม เหมือนมันเป็นเครื่องจักร จนส่งผลเสียมาจวบทุกวันนี้
แต่นั่นเป็นสิ่งที่ปอยเลือกเอง ด้วยความยินดี

แต่ถ้าสิ่งต่างๆในชีวิต เราไม่ได้เลือกเองด้วยความยินดีล่ะ
แต่มันเป็นสิ่งที่ จำเป็นที่จะต้องทำ เพราะันั่นคือหนทางเดียวที่จะมีชีวิตรอด
เราจะทำอย่างไร ให้สิ่งที่เราต้องทำ สามารถสร้างความสุขให้กับเราได้

ลุงคนนี้ ปอยเจอแกที่พัทยา
ปอยไม่รู้หรอกว่าแกทำอาชีพอะไร แต่ดูแกจะยอมรับในชะตาชีวิตของแกอย่างชื่นบานเลยทีเดียว
ปอยเจอแกในงานวันไหลปีที่แล้ว ปอย พี่แพท อาเซ ได้รับคำชวนจากเจ้าป่าน
ชวนไปเที่ยงวานวันไหล…ไปถึง ถึงได้รู้ว่า อ้อ นี่กรุ๊ปหนูเล็กเค้ามาเที่ยวกัน
(เค้าเที่ยวได้สงบเสงี่ยมกันดีเนอะ)

ปอยถ่ายรูปลุงแกมาได้ ตอนที่พาอาเซไปเล่นน้ำทะเล
ระหว่างเดินไปชายหาด
ปอยนึก….

ลุงแกนั่งกินข้าวอยู่ริมถนน แดดร้อนระอุ
ในขณะที่พวกเรา กำลังเล่นสนุกอยู่ในบ้านพัก
หลายคนบ่นว่าเหนือยจัง กับงานที่ทำอยู่
เบื่อจัง ไม่อยากทำงานเลย
เครียดจัง ที่มีเจ้านายงี่เง่า …. แล้วลุงคนนี้ แกจะบ่นว่าอะไรดี
………….
………….
ปอยเพิ่งย้ายบ้านไปอยู่คลองสามได้ไม่นาน ประมาณ 5เดือนได้มั๊ง
ใจคิดว่า ย้ายบ้านแล้ว คงไม่ได้ผ่านอนุสาวรีย์อีก…ที่ไหนได้
อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ กลับเป็นเส้นทางหลักที่เลี่ยงไม่ได้ซะแล้ว
ปอยต้องขึ้นรถตู้ที่นี่ทุกวัน

คิวรถตู้ที่ปอยต้องขึ้น อยู่ตรงป้อมตำรวจ ฝั่งโรงพยาบาลราชวิถี พอดี
บริเวณนั้น มีรถเมล์สาย14 จอดเรียงรายเรียกผู้โดยสารกันโหวกเหวก

อี๋น่ามะเ่พ่ อี๋น่า อี๋น่า
อี๋น่าเลยเพ่ ออกเลยเพ่ออกเลย อี๋น่า อี๋น่า
?????….อี๋น่า…หลืบไหนของประเทศไทยวะ

ปอยอยากรู้ว่าอี๋น่าของน้องกระเป๋าอยู่ตรงไหนของกรุงเทพฯ
สายตาของปอยก็ทำให้ถึงบางอ้อ…มันคือ ศรีย่าน

กระเป๋ารถเมล์สาย 14 ร้องเรียกผู้โดยสารให้ไปศรีย่าน
ร้องเรียกเหมือนแม่ค้าขายของบนสะพานลอย…
แต่ละคัน แข่งกันตะโกน
แต่ละคันต่างบอกว่า รถของตัวเองจะออกก่อน
แต่ละคันต่างแซวกันเองอย่างสนุกสนาน “เอ๊ย วันนี้ใครเก็บได้เยอะกว่า คนนั้นเลี้ยงเว๊ย”

ปอยงง ว่าทำไมน้องเค้าต้องเรียกผู้โดยสารกันขนาดนั้นวะ…คนไหนจะไปศรีย่าน เดี๋ยวเค้าก็เดินไปขึ้นรถเอง
คนจะไม่ไป เรียกให้ตายเค้า้ก็ไม่ขึ้นหรอก
มันเป็นการแข่งขันทางการค้าที่ ผู้โดยสารอย่างปอย ไม่อาจที่จะเข้าใจ
…………..
…………..

เจ้านายปอย เป็นอีกคนหนึ่ง ที่ทำงานหนักมากเท่าที่ปอยเคยเห็นผู้บริหารเค้าทำกัน
เฮียบอกว่า กินน้อย ใช้น้อย นอนน้อย ทำงานมาก แล้วจะสุขภาพดี
ปอยหวั่นๆว่า เฮียกับปอย ใครจะลาโลกไปก่อนกัน
เพราะต่างคนต่างใช้ร่างกายอย่างหักโหมด้วยกันทั้งคู่

ในขณะที่ปอยกำลังนั่งปลดทุกข์อยู่ในห้องน้ำ ปอยก็ได้ยินเสียง ป๊อกแป๊กๆ
ในใจนึก…แม่มเอ๊ย ช่วยไปตีปิงปองกันที่อื่นได้มั๊ยเนี่ย

ภรรยาของเจ้านายปอย ซื้อโต๊ะปิงปองมาไว้ตีเล่น เวลาพักกลางวัน
ที่ทำงานปอย มีทั้ง สนามฟุตซอล โต๊ะปิงปอง โต๊ะพูล สนามตะกร้อ บ่อตกปลา
พนักงานสามารถมาเล่นทุกอย่างที่ว่ามาได้ ในเวลาพักกลางวัน คือ 12.00น-13.00น.
และเวลา 5โมงเย็น หลังเลิกงาน ……

ทุกสนามถูกจัดที่ให้อยู่อย่างเหมาะสม ยกเว้นสนามปิงปอง
มันมาอยู่หน้าห้องน้ำ…แล้วถ้ากรูท้องเสีย กรูจะกล้าเบ่งมั๊ยอ่ะ
บางวันกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ ก็มีเสียงทักมาว่า
เบาๆหน่อยนะเจ๊…อย่าส่งเสียงดังล่ะ….วันนี้ก็เช่นกัน

ใครอยู่ในห้องน้ำน่ะ ปอยเหรอ อี๋เหม็น
(เสียงเฮียนี่หว่า)
วันนี้เฮียลงมาเล่นปิงปองกับเค้าด้วยค่ะ…ดูจากสภาพแล้ว ท่าจะไม่รุ่ง

เฮียพูดเสมอๆว่า การทำงานคือการพักผ่อน
แกมีความสุขกับการที่ได้ทำงาน อยู่ออฟฟิศ เฝ้าโรงงาน และโทรมากวนประสาทปอยในวันหยุด
…………
………….
คบบางคน ทำงานแล้วมีความสุข เพราะเค้าได้ทำในสิ่งที่รัก ที่ชอบ
คนบางคน ทำงานแล้วมีความสุข เพราะเค้าได้ทำอย่างเต็มที่ และมองให้มันเป็นเรื่องสนุก
คนบางคน ทำงานแล้วมีความสุข เพราะเค้าเพียงพอแต่พอเพียง กับชีวิตที่เป็นอยู่

คนหลายคน ทำงานแล้วขาดความสุข เพราะไม่ได้ทำในสิ่ง ที่ชอบที่ชอบ
คนหลายคน ทำงานแล้วขาดความสุข เพราะขาดการจริงจังในการทำงานอย่างเต็มที่ จนมองไม่เห็นความสุข
คนหลายคน ทำงานแล้วขาดความสุข เพราะไม่รู้จักคำว่าพอ

ปอยมองว่า อาชีพทุกอาชีพ สร้างความสุขระหว่างวันให้เราได้ทั้งนั้น
ไม่ว่าจะเป็นปัญหาต่างๆที่เจอ การเป็นหนี้เป็นสิน
มันทำให้เรารู้ว่า กูยังหายใจอยู่ และจะไม่ยอมหยุดหายใจ ถ้ารถไม่มาชนตายไปซะก่อน
มันทำให้เรารู้ว่า เรามีความสามรถในการจัดการได้มากน้อย แค่ไหน

และทำให้เรารู้ว่า รอยยิ้มที่เกิดท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อย เป็นรอยยิ้มที่ อิ่มเอมใจอย่างที่สุด
เหมือนประโยคๆหนึ่ง ที่บอกว่า

“ความสุขทางกายมิได้ยั่งยืน เกิดขึ้นเพียงชั่วคราวในระยะสั้นๆแล้วก็จางคลายหายไป
แต่ความสุขทางใจนั้น ยั่งยืนมั่นคงยาวนานกว่ากันมากนัก”

เหมือนลุง ที่มีความสุขกับการใช้ชีวิต สมถะ
เหมือนน้องกระเป๋า ที่มีความสุขกับการแข่งขัน เรียกผู้โดยสาร
เหมือนเจ้านายปอย ที่มีความสุขกับการอดนอน

เหมือนๆกับว่า ทุกสิ่งทุกอย่างจะหนีไม่พ้นคำว่า
“มันอยู่ที่ใจ”