สมุดบันทึกของปอยอลิน

ค่ำคืนวันที่ 23 เมษายน ของเมืองมุกดาหาร
ปอยและญาติๆนั่งสังสรรค์กันอยู่ภายในบริเวณบ้าน เพราะวันนั้นเป็นวันขึ้นบ้านใหม่ของอาปอย
ที่เกษียณตัวเองออกมาใช้ชีวิตบั้นปลายแสนสงบ พักผ่อนจากมะเร็งร้ายที่คุกคามไม่สำเร็จที่เมืองชายแดนแห่งนี้
ประจวบกับที่ปอยและป้า พาปู่กับพี่แพท มาอยู่กับลำน้ำโขงใสเย็นซะในคราวเดียวกัน

(เพิ่มเติม…)

หลังจากส่งที่รักสู่สวรรค์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ปอยกลับมานั่งคิดว่าตัวเองจะเริ่มต้นเดินหน้าต่อไปยังไงดี
ใจกลับคิดได้ว่า ก็เดินตามทางที่พ่อให้สิ พ่อบนสวรรค์ที่ให้แต่สิ่งดีดีกับเราทั้งนั้น
ปอยมีความคิดที่บอกกับตัวเองอยู่เสมอว่า ก่อนตายขอฝากอะไรไว้ให้โลกจดจำ สักครั้งในชีวิต
ขอทำคุณประโยชน์ให้กับคนอื่นๆ ที่ร่วมปู้ยี่ปู้ยำโลกใบนี้มาด้วยกัน เพื่อความสุขทางใจของตัวเองโดยแท้

(เพิ่มเติม…)

หลังจากโพสท์เรื่อง มีนากับเมษาไปเมื่อไม่นานมานี้
เหตุการณ์ที่ไม่อยากให้เกิด มันก็มาเกิดเอากับชีวิตจริงๆ ต่อไปนี้ปอยคงไม่ต้องฉลองวันเกิดที่โรงพยาบาลอีกเพราะเมษาไม่อยู่แล้ว วันเกิดปีหน้าปอยคงได้นั่งอยู่หน้าบ้านแทนที่จะเป็นหน้าเตียงคนไข้

ในชีวิตคนเรามีสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดแต่ก็เกิดขึ้นมากมาย
วัยรุ่นหนุ่มสาว แรกรัก ให้กำเนิดลูกน้อยน่ารักที่ เขาไม่ได้อยากให้เกิด
หนุ่มสาววัยทำงาน จำเป็นต้องออกจากงานกระทันหันเพราะเหตุอุทกภัยที่ ไม่มีใครอยากให้เกิด
ชายชราวัยหกสิบ ประสบอุบัติเหตุรถชนเสียชีวิตหลังจากรับบำนาญได้เดือนเดียว ใครล่ะจะอยากให้เกิด
(เพิ่มเติม…)

มีนากับเมษาถือกำเนิดในเดือนแห่งฤดูร้อน
มีนาเป็นผู้หญิง เมษาเป็นผู้ชาย สองคนรักกันและใช้ชีวิตร่วมกันฉันสามีภรรยา
ระยะเวลา5ปีที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน เมษามักเจ็บป่วยและเกิดอุบัติเหตุ จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกที่มีนาและเมษา
มักเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องน่าเล่น..
สำหรับเมษาโรงพยาบาลเป็นที่รักษาตัว แต่ในส่วนของมีนาโรงพยาบาลเป็นที่นอนเฝ้าไข้
(เพิ่มเติม…)

18 พฤศจิกายน 2554 เป็นวันคล้ายวันเกิดของเจ้าหนูอาเซลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านขุนสามีปอย ปีนี้เป็นปีแรกที่เราไม่สามารถไปฉลองวันเกิดให้กับเขาได้ ในขณะที่เราสองคนกำลังพายแพออกไปหน้าหมู่บ้านเพราะปอยจะไปตลาดไทอีกครั้งเพื่อตุนเสบียงเอาไว้กินใช้เพราะของเดิมที่ตุนมาได้หมดไปแล้วอย่างเสียอกเสียดาย คาดเอาไว้ว่าเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่จะเอามาตุนอาหารไว้ให้ได้มากที่สุด ไอ้ครั้นจะให้กินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ปลากระป๋องปอยก็ชักจะกลัวว่าวันดีคืนดีเราจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองได้นอนแช่ซอสอยู่ในกระป๋องเสียแล้ว (เพิ่มเติม…)

พวกคนที่พยายามทำให้โลกนี้เลวร้ายยังไม่เคยหยุดสักวัน ผมจะหยุดได้อย่างไร

ประโยคข้างบนเป็นคำกล่าวของ บ็อบ มาร์เล่ วีรบุรุษของคนผิวดำ เขาต่อต้านการเหยียดผิวด้วยการฉีดเพลงเข้าสู่จิตใจคน เสมือนเป็นยารักษาโรคที่หมอพยายามรักษาเยียวยาจิตใจของมนุษย์ทีละขั้นๆ อย่างมีความหวังว่าสักวันมนุษย์ทุกผู้ทุกคนจะกลับมามีความปกติทางความคิด ปอยไม่ได้คลั่งไคล้เพลงของ บ็อบ มาร์เล่ เท่าไหร่นักด้วยเหตุผลส่วนตัวที่สำคัญเป็นอย่างยิ่งของการฟังเพลงก็คือ ปอยไม่ชอบจังหวะของเพลงประเภทนี้ อย่าหาว่าปอยหัวสูงหรือไฮโซเลยนะคะเพราะความจริงแล้วตัวปอยเองก็ไม่ได้เป็นคนที่มีการศึกษาสูงส่งอะไรนัก ปริญญาตรีก็เรียนไม่จบซะด้วยซ้ำแต่ถ้าเป็นเพลงภาษาต่างประเทศปอยเป็นคนชอบฟังเพลงแจ็ซ เพลงบลูส์ หรือเพลงที่ร้องด้วยจังหวะหนักๆของผู้หญิงผิวดำซะมากกว่า (เพิ่มเติม…)

น้ำเป็นของเหลวที่ใครๆก็รู้กันดีว่าสามารถเปลี่ยนรูปทรงตามแต่ตาเราจะมองเห็นได้ไปตามภาชนะที่รองรับ ดาวเคราะห์ที่ชื่อว่าโลกที่เราอาศัยอยู่มีน้ำเป็นส่วนประกอบถึงสามในสี่ส่วน ในประเทศไทยที่เราอาศัยเกิดมีน้ำมากมายจนเคยได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเวนิสตะวันออก หลังจากอสุจิที่แข็งแรงที่สุดบุกทะลายรังไข่ได้เราก็อาศัยฟักตัวเป็นตัวเป็นตนอยู่ในน้ำที่เรียกว่าน้ำคร่ำ ในร่างกายของคนเราก็ยังมีน้ำเป็นส่วนประกอบถึง 70%ของร่างกายทั้งหมด
(เพิ่มเติม…)

บทนำ
ปอยยืนดูระดับน้ำที่ค่อยๆลดลงวันละ 2-3 ซม. น้ำเริ่มลดระดับลงเรื่อยๆตั้งแต่วันที่ 2 จนมาถึงวันนี้ 7 พฤศจิกายน 2554ระดับน้ำลดลงมา 30ซม. จากความสูงที่น้ำทำสถิติไว้ 1.50ม ปีนี้เป็นปีที่ต้องจดจำอีกปีหนึ่งของช่วงชีวิต ปอยมองวิกฤตการณ์ครั้งนี้ว่ามันเป็นโอกาสอันดีที่เราจะฝึกการยกระดับจิตใจ เป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดที่เราจะได้มีเวลาสำรวจสภาพจิตใจของตนเองว่า ยามที่เราประสบปัญหาที่หนักหน่วง เราจะต่อสู้หรือเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันได้อย่างไร และเป็นโอกาสเหมาะที่เราจะได้เห็นอะไรๆหลายๆอย่างจากที่ไม่เคยเห็น
(เพิ่มเติม…)

เมื่อต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ปอยได้มีโอกาสไปทำข่าวท่องเที่ยว
งานนี้ไปในฐานะสื่อมวลชน เป็นตัวตายตัวแทนให้กับเพื่อนซี้เพื่อนรัก ตั้งแต่สมัยเรียน
และมีทีท่าว่า จะได้แทนกันไปแทนกันมาอีกหลายต่อหลายงาน
(เพิ่มเติม…)

ปอยได้มีโอกาสไปงานฌาปนกิจศพคุณพ่อของเจ๊กุ้งภรรยาคนสวยคนงามของลุงวู๊ด
ที่วัดท่าคอย อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี คนแถวนั้นเค้าเรียกการเผาศพว่า “จุดศพ”
การไปครั้งนี้ปอยได้รับมอบหมายให้เขียนคำไว้อาลัยแด่คุณพ่อที่ล่วงลับ
และเป็นคนอ่านคำไว้อาลัยให้….
งานนี้ทำเอาญาติพี่น้องร้องห่มร้องไห้รวมไปถึงชาวบ้านที่มาร่วมงาน ……
(เพิ่มเติม…)