สมุดบันทึกของปอยอลิน

ข้าราชการต้องรับใช้ประชาชน
คุ้นมั๊ยกับคำพูดประโยคนี้…ปอยดูละครเรื่องนี้แล้วตอนแรกตะหงิดๆ ละครแนวนี้มาอีกแล้ว
พระเอกตัวดำย้ายวิกมาเล่นซะด้วย…จะโหลยโท่ยเหมือนคมแฝกมั๊ยเนี่ย
ดูไปดูมาไม่เหมือนแฮะ … แถมได้มาดูฉากเรียกน้ำตาอีกต่างหาก
ฉากนี้พี่ป๋อทำเอาปอยตื้นตัน “ข้าราชการต้องรับใช้ประชาชน”
(เพิ่มเติม…)

ขึ้นศักราชใหม่ของปีกระต่าย ดูข่าวสารในโทรทัศน์เขาบอกว่ากระต่ายเป็นสัญลักษณ์แห่งความตกใจ คงจะเอามาจากกระต่ายตื่นตูม

กระต่ายตื่นตูมเพียงเพราะมะพร้าวหล่นแล้วตีโพยตีพายไปว่าเป็นฟ้าถล่ม นิทานเรื่องนี้ปอยเคยอ่านตอนเด็กๆ และเชื่อว่าเด็กรุ่นเดียวกับปอยต้องเคยอ่านกันมาแล้วทุกคน กระต่ายตื่นตูมจนพาเอาสิงสาราสัตว์น้อยใหญ่วิ่งหนีตายกันอลหม่านจนเหยียบกันตาย
(เพิ่มเติม…)

18:00น.ของ วันอังคารที่ 23 มีนาคม 53
ปอยมาถึงร้านพี่บัว ร้านข้าวเจ้าประจำตรงขามออฟฟิศพี่แพท สามีสุดที่รักเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน
หลังจากกลับจากการเดินทางไปเขาใหญ่ เพื่อสะสางงานที่คั่งค่างและส่งต่อให้เจ้ารงค์ เด็กหนุ่มสี่ตา
ที่กำลังจะกลายเป็นอดีตลูกน้อง เคลียเอกสารต่อ กับเจ้ารงค์อีกนิดหน่อย เจ้ารงค์ก็ลากลับ
(เพิ่มเติม…)

วันหยุดที่ผ่านมา หลังจากทำบัตรประชาชนเสร็จแล้ว
เวลาพักผ่อนจริงๆก็มาถึง …. ตั้งใจไว้ว่าจะดูหนังที่พี่จุ๋ย คัดสรรมาให้ดูสักหน่อย
(เพิ่มเติม…)

ปีใหม่นี้ไปเที่ยวไหนกันมาบ้างคะ…ไม่ต้องตอบหรอกนะ เพราะปอยคงไม่ได้ยิน
ส่วนปอย แทบจะไม่ได้ไปไหนเลย กินๆนอนๆอยู่ที่บ้าน
วันที่ 30 ไปบางกรวยสังสรรค์กับเพื่อนเก่าๆของพี่แพท กลับถึงบ้านก็เกือบตี4
วันที่ 31 ตั้งวงกับข้างบ้าน กว่าจะได้นอนก็เกือบ ตี4
วันที่ 1 พาพี่แพทไปกราบปู่ที่หมู่บ้านแพรมาพรคลองสี่ วันที่เหลือๆ นอนตายอยู่ที่บ้านกันแบบหมดสภาพ

หลังจากที่ใช้บ้านเป็นแค่ ที่นอน และที่กินข้าวมตลอดเกือบ 1ปี หลังจากที่ซื้อมันมา
อีกไม่กี่เดือนก็ใกล้จะครบวาระ ที่บ้านปอยจะมีอายุเต็ม 1ปีแล้ว

ปอยก็เลยคิดว่า บ้านควรจะมีคนอยู่ในทะเบียนบ้านอย่างจริงๆจังๆสักที
(เพิ่มเติม…)

ปอยเป็นโรคปวดหลัง มักจะปวดกล้ามเนื้อ ตามหลัง คอ เอว อยู่บ่อยๆ
ไม่รู้ว่าเกิดจากการทำงานมาก หรือ เกิดจากการเสื่อมถอยทางกายภาพกันแน่
สมัยวัยรุ่น (กว่านี้) ปอยใช้ร่างกายของตัวเองอย่างเต็มที่

ทำงานหามรุ่งหามค่ำ อดหลับอดนอน อย่างสนุกสนาน
นอนกลางดิน กินข้างถนน โดยไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องลำบากลำบนอะไร
กลับคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องทำ และควรทำเร็วๆ เพื่อที่จะได้รับงานได้มากขึ้นอีก
ก่อนที่จะไม่มีงานให้ทำ ……..
(เพิ่มเติม…)

เช้าวันที่ 30 สิงหาคม 2009
ปอย สะรึมละลือ ลืมตาขึ้นมา ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกลงมาแบบเทกระจาด
บรรยากาศแบบนี้ ถ้าอยู่บนแพเมืองกาญจน์นะ โอ้โห สุดยอด
ปอยยันตัวลุกขึ้นอย่างขี้เกียจ เจ้าอาเซยังนอนหลับอุตุอยู่ข้างๆ…ท่านขุนหลงยุค
ตื่นมายืนจีบยายข้างบ้าน รับสายฝนวันหยุดแต่เช้า …… ในมือมีแก้วเบียร์ แหมอะไรจะสบายขนาดนั้น
(เพิ่มเติม…)

ปอยว่านะ ใครต่อใคร เค้าก็มีความทรงจำ เข้มมั่ง จางมั่งกันทั้งนั้น
แต่สำหรับปอย เรื่องที่จำไว้ มันเข้มตลอด คล้ายๆกับบิลลี่

นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง…ที่ปอยจะจำมันไว้…ไม่เคยลืม
(เพิ่มเติม…)

18นาฬิกา15นาที รถเมล์โดยสารที่ปอยนั่ง ติดอยู่บนสะพานกรุงธน …
หรือที่รู้จักกันในนาม สะพานซังฮี้ ติดนานมาก นานจนปอยเบื่อ
แคะนู่น เกานี่ ดูคราบน้ำฝนที่กระจก…ถ้าเป็นตอนกลางคืน ปอยจะไม่มองออกไปตรงนั้น
เพราะกลัว ผีสามบาท จะห้อยหัวลงมาสยายผมให้ดู …. บรื๋อ
(เพิ่มเติม…)

ปอยมีเจ้านายกับเค้าอยู่คนหนึ่ง…คนเดียวจริงๆ และเป็นเจ้านายคนสุดท้าย
ที่ชีวิตนี้ปอยไม่คิดที่จะเปลี่ยนนายใหม่…
นอกซะจากว่า ปอยมีอะไรทำเป็นของตัวเอง ถึงวันนั้นคงต้องร้องเพลงลากันละ
(ซึ่งจะพยายามทำให้ได้ ในเร็ววัน)

เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ที่ผ่านมา เป็นวันคล้ายวันเกิดของเจ้านายปอย
ก็อวยพรกันไปตามระเบียบ ตามประสาเจ้านายลูกน้อง
(เพิ่มเติม…)