สมุดบันทึกของปอยอลิน

ปอยอลินออกอากาศ

admin — Sat, 27 Mar 2010 00:43:15 +0000

18:00น.ของ วันอังคารที่ 23 มีนาคม 53
ปอยมาถึงร้านพี่บัว ร้านข้าวเจ้าประจำตรงขามออฟฟิศพี่แพท สามีสุดที่รักเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน
หลังจากกลับจากการเดินทางไปเขาใหญ่ เพื่อสะสางงานที่คั่งค่างและส่งต่อให้เจ้ารงค์ เด็กหนุ่มสี่ตา
ที่กำลังจะกลายเป็นอดีตลูกน้อง เคลียเอกสารต่อ กับเจ้ารงค์อีกนิดหน่อย เจ้ารงค์ก็ลากลับ

เป็นปกติธรรมดาที่พี่แพท จะนั่งดื่มเบียร์เหรียญทองของไทยเป็นประจำทุกวันก่อนกลบบ้าน
ครั้งนี้มีป้านุชข้าราชการครูปลดเกษียณ ที่ขี้เหงา และชอบให้เราเรียกแกว่าแม่ มานั่งดื่มเป็นเพื่อน
แม่นุชบอกว่าอย่าเพิ่งรีบกลับๆ ไปหยิบมาอีกขวดแม่ให้ พี่แพทปฏิเสธบอกว่าเดี๋ยวต้องขับรถไม่อยากดื่มมาก
แม่นุชคะยั้นคะยอ บอกว่าแม่ให้เจ้าปอยกินไม่ได้ให้หนึ่งกินซะหน่อย (พี่แพทชื่อเล่น ชื่อหนึ่ง)

เรา4คน ปอย พี่แพท แม่นุช และพี่บัวเจ้าของร้าน นั่งดื่มเบียร์เหรียญทองของไทย
รับลมเย็นๆภายในร้านข้าวเก่าๆ ที่ในอนาคตอันใกล้ ร้านนี้จะต้องถูกรื้อเพราะต้องตกเป็นสมบัติของธนาคาร
ด้วยเหตุที่ว่า เจ้าของที่ขาดส่งเงินมานานนม พี่บัวจะย้ายไปอยู่บ้านที่ซื้อไว้ที่คลอง 7
และเริ่มนับ1ใหม่ กับการค้าขาย แต่พี่แพทนี่สิ จะไปนับ1กับร้านข้าวดีดีแบบนี้ที่ไหนยังงอแงอยู่…แพทจะกินเบียร์ที่ไหนล่ะเนี่ย

ปอยกับพี่แพทนั่งกันไม่นาน ราวๆ2ทุ่มก็ขอตัวกลับ ยังมีภาระที่ต้องพาเจ้ารถขี้ดื้อไปเติมก๊าซ เพราะมันร้องว่าหนูหิวๆ
เราขับรถออกจากซอยสยามสามัคคี เลี้ยวซ้ายกลับรถเพื่อมุ่งหน้าไปรังสิต
ระหว่างที่กำลังจะผ่านคลังสินค้าของสนามบินดอนเมืองนั้น รถจอมดื้อมีอาการกระตุกๆอึกๆๆ
และค่อยๆวูบดับไป เอาแล้วไง ก๊าซหมดจนได้ทำไมไม่ให้ถึงปั๊มซะก่อน
พยายามสตาร์ทด้วยน้ำมัน น้ำมันก็หมดอีก ทำไงดีเนี่ย
พี่แพทโทรหาเพื่อนชื่อต้อม บอกให้ต้อมไปซื้อน้ำมันมาให้หน่อย คิดกันว่าเอาน้ำมันมาประทังความหิวของมัน
มันน่าจะหายโกรธเรา และวิ่งไปจนถึงปั๊มก๊าซได้

ระหว่างนี้เราจะทำอะไรกันล่ะ เข็นสีครับพี่น้อง พี่ชายใจดีขับรถกระบะสีบรอนซ์เงิน
ทะเบียน ฌท 2632 กรุงเทพฯ ไม่ทราบยี่ห้อ (เพราะปอยมองไม่เห็น)
จอดรถลงมาช่วยเราสองคนเข็นรถไปจอดทับที่ก้างปลาบนถนน
พี่ชายอีกคนขับรถกระบะ TOYOTA สีขาว ทะเบียน ผท 1257 นครราชสีมา มาจอดถามมีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ
ที่ข้างรถมีสติ๊กเกอร์ตัวอักษรข้อความว่า “ญาติระอา” สีเขียว ติดอยู่ ปอยอยากจะบอกแกว่าคนมีนำใจแบบนี้ ไ
ม่น่าเห็นจะน่าระอาตรงไหน … สังคมนี้ยังมคนดีดีอยู่เยอะนะ
สักพักมีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาจอดถาม

“รถเป็นอะไรครับ” ในใจปอยนึกดีนะแกไม่ขอดูใบขับขี่ ไม่งั้นซวยแน่เลย
ผ่านไปเกือบๆชั่วโมง ต้อมก็มาถึง เราจัดการให้เจ้าจอมดื้อกินอาหารที่ชอบบรรจงกรอกใสปากมัน
แต่พอมันกินเข้าไปแล้วมันกลับไม่ยอมทำงานซะอย่างงั้น มันบอกเราด้วยเสียงอ่อยๆว่า แบตเตอร์รี่หมด …. อะไรกัยโว๊ยยยย
ทีนี้จะทำยังไง ??? ปอย พี่แพท ต้อม พยายามปล้ำมันกันอยู่สักพัก มันก็ยังแน่นิ่งอยู่แบบเดิม พี่แพทกับต้อมตัดสินใจไปซื้อสายชาร์ตแบตเตอร์รี่ และน้ำมันมาเพิ่มอีก ด้วยคิดเอาเองว่า น้ำมัน 3ลิตรที่ซื้อมา คงไม่พอยาไส้

ปอยตัดสินใจโทรหาร่วมด้วยชวยกัน 1677 แจ้งรถเสียต้องการความช่วยเหลือ
เจ้าหน้าที่ถามว่าเราอยู่ตรงไหน พร้อมกำชับว่า ถ้าภายใน 30นาทีไม่มีใครมาช่วยให้แจ้งกลับไปใหม่
และขอเบอร์โทรศัพท์ปอยไว้ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ปอยไม่ทราบ
แต่ความรู้สึกของผู้หญิงตัวเปี๊ยกๆ ดำๆยืนรอความช่วยเหลืออยู่ข้างๆรถ nissan sunny

ด้วยหน้าตาแหยเกมันรู้สึกเครียดอย่างบอกไม่ถูก นี่กูจะกลับบ้านยังไงเนี่ย
พี่แพทก็ไปนานจัง ยืนรอไปสักพักมีเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกนายขับรถมาจอดถาม
แกบอกว่านายแกขับรถผ่านมาเห็น เรียกวิทยุมาที่แกให้แกมาดู ยังดีวะมีตำรวจมายืนเป็นเพื่อน และแล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เกิดมาไม่เคยดีใจกับเสียงโทรศัพท์ขนาดนี้มาก่อนเลย ปลายสายแจ้งว่าเค้าได้รับแจ้งจากร่วมด้วยช่วยกันว่า มีรถจอดเสียรอความช่วยเหลืออยู่ ใช่คุณรึเปลjาครับ โธ่พี่ไม่ใช่หนูแล้วจะใครล่ะ

ไซเลนสีฟ้าสลับแดง กระพริบแว๊บๆๆๆมาแต่ไกล มันเป็นรถกระบะสีขาว บรรทุกเจ้าหน้าที่ร่วมกตัญญู 4คน ชาย3 หญิงสวยๆใส่ขนตาปลอมหน้าตาเหมือนตุ๊กตาไบรด์ 1 เจ้าหน้าที่มาถึงก็ทักทายคุณตำรวจ “หวัดดีครับป๋า”
ปอยโทรหาพี่แพท บอกร่วมกตัญญูมาช่วยเราอยู่ เจ้าหน้าที่ชาร์ตแบตเตอร์รี่ รถจอมดื้อเริ่มมีเสียงกับเค้าบ้างแล้ว หลังจากที่เงียบไปเป็นชั่วโมงๆ เกิดมาก็เพิ่งจะมีประสบการณ์ได้เห็นเจ้าหน้าที่ร่วมกตัญญูแบบใกล้ชิดขนาดนี้ น่าปลื้มจริง

พี่แพทวิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมกับน้ำมันอีก 3ลิตร และสายชาร์ตแบตเตอร์รี่ จัดการทุกวิถีทางกับเจ้าดื้อเพื่อให้อย่างน้อยมันก็วิ่งไปถึงปั๊มก๊าซได้ แต่ ทุกวิถีทางที่เราพยายามมันเหมือนจะเป็นแค่การหลอกให้เราดีใจเล่นแค่นั้น แก๊งค์พี่ร่วมบอกว่า “หมดหนทางครับไม่รู้จะทำไง มีทางเดียวเอารถมาลาก แต่รถผมสายลากมันขาดเพราะเพิ่งไปลากรถคันอื่นมา เอาไงดี เอารถยกมั๊ยล่ะเดี๋ยวผมเรียกให้”
จบกัน รถยกเหรอมีเงินจ่ายค่ารถยก กูก็ไม่ต้องซื้อรถมือสองมาใช้ดิวะ ….

ตัวช่วยที่เป็นรถยก เป็นอันตกไป เพราะเราบ่จี๊ เฮ้อ…ความหวังจะได้กลับบ้านเหลือริบหรี่ หลังจากเจ้าหน้าที่และคุณตำรวจลากลับไปด้วยหมดทางช่วย และปล่อยให้เราเผชิญชะตากรรมกันต่อไปสามคน พี่แพทกับต้อม ตัดสินใจหยิบสายชาร์ตแบตเตอร์รี่ที่ซื้อมาออกมาใช้ ไหนไปลองเอารถต้อมมากระตุ้นซิ ปรากฏว่า เสียบปุ๊ป ติดเครื่องปั๊ป ควันขึ้นปรู๊ด
สายไหม้ครับผม สายชาร์ตแบตเตอร์รี่รถยนต์ ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อ 1ชั่วโมงที่แล้ว ตอนนี้มันตายสนิทใช้ปุ๊ปเสียปั๊ปเฮฮาจริงๆชีวิต

ทำไงดีล่ะ พี่แพทไปโบกมือขอความช่วยเหลือกับรถ TAXI ที่วิ่งผ่านไปผ่านมา หวังว่าเค้าจะมีสายชาร์ตแบตอยู่ในรถบ้าง แต่ก็ไม่เป็นผล ลองแล้วลองเล่า รอแล้วรออีก เวลาก็ผ่านไปแบบใจร้าย เกรงใจต้อมหันไปบอกต้อมกลับไปก่อนเถอะเราสองคนไม่เป็นไร ต้อมเป็นห่วงเราไม่ยอมกลับต้องบอกให้กลับไปเถอะๆอยู่หลายรอบ ต้อมจึงยอมกลับไปขณะนั้นเวลาก็ปาไป 5ทุ่มครึ่ง
สองคนมองตากัน “ท่าเราจะต้องนอนบนถนนกันซะแล้ว”มีรถยกคันหนึ่งขับผ่านมา มาจอดถามเราต้องปฎิเสธความช่วยเหลือไปเพราะเราไม่มีค่าตอบแทนให้ โธ่พี่ถ้ามีตังค์นะเรียกมาให้ยกไปนานแล้ว..ฮ่วย

ปอยโทรหาร่วมด้วยช่วยกันอีกครั้ง แจ้งกับเจ้าหน้าที่ว่าเราต้องการรถที่มีสายลากจูงเพราะรถเราไม่มีไฟ และไม่ต้องการรถยกเพราะเราไม่มีเงินจ้าง เจ้าหน้าที่บอกจะรีบประสานให้จนมือถือปอยแบตหมด มือถือพี่แพทโทรออกไม่ได้ 1677 ก็ไม่สามารถโทรได้อีก เอาสิจะมีอะไรซ้ำเติมกันมากกว่านี้อีกมั๊ย

เวลาผ่านไปๆๆ นานแสนนาน หิว ง่วง เพลีย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทุกอย่างยังแน่นิ่งอยู่เหมือนเดิม ปอยเดินวนไปวนมา ใจนึกถึงเลข3ตัวขึ้นมาได้ 191 มันไม่ต้องใช้เงินนี่หว่าไม่มีเงินในโทรศัพท์ก็โทรได้ ปอยโทรหา 191 ทันที แจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าเราต้องการรถที่มีสายลากจูง คุณตำรวจบอกจะประสานขอความช่วยเหลือให้ แต่ความช่วยเหลือที่ตำรวจส่งมากลับเป็น
“สวัสดีครับ ผมรถยกครับ” แป่ววว เกิดการตกหล่นทางภาษากันตอนไหนวะเนี่ย

ปอยกับพี่แพทเอนตัวนอนอย่างคนหมดแรง มือปอยยังกำมือถือไว้แน่นใจยังภาวนาให้มีคนจากร่วมด้วยช่วยกัน
โทรมาอีกสักรั้ง แต่ก็ไม่มี 1: 30น. TAXI สีส้มเหลืองทะเบียน ทล 9215 มาจอดถาม
และพยายามช่วยเหลืออยู่นานแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันยังนิ่งอยู่แบบเดิม โธ่ ไอ้ดื้อ
พี่ TAXI ถามว่า โทรหาร่วมด้วยช่วยกันรึยัง โทรแล้วค่ะแล้วโทรหา สวพ.91 รึยัง ??? สวพ.91อุ๊ย ….

ปอยเคยรู้จาก TAXI ที่ปอยเคยนั่งมาว่ามีคลื่นวิทยุคลื่นหนึ่งเป็นคลื่นที่มี TAXI
เป็นสมาชิกคอยให้ความช่วยเหลือรถที่เกิดปัญหาบนท้องถนน แต่…ปอยจำไม่ได้ว่ามนเป็นเบอร์อะไร ตอนนี้รู้แล้วว่ามันคือเบอร์ 1644 และเป็นเบอร์ฉุกเฉินไม่ต้องเสียเงินด้วย สวรรค์ทรงโปรดให้คนบาปอย่างเราแล้ว

ปอยโทรไป 1644ทันที เจ้าหน้าที่รับสายแจ้งว่า ภายใน20นาทีถ้าไม่มีใครมาให้เราโทรไปใหม่..คำพูดนี้คุ้นๆแฮะ
2:15น. รถกระบะส่งผลไม้สีน้ำเงิน ทะเบียน ตฉ 5162 มาจอดเทียบข้างรถเรา ส่งเสียงสวรรค์มาถามว่า
“สวัสดีครับ คุณใช่มั๊ยที่แจ้งไปที่ สวพ.91” สวรรค์ทรงโปรดใช่ค่ะ ปอยตื่นเต้นมา มาแล้วผู้ช่วยชีวิต พี่คนนี้ขมักเขม้นกับการช่วยหลือเราเป็นอย่างดี แต่ก็นั่นแหละค่ะ แกเป็นพ่อค้าผลไม้ จะไปซื้อผลไม้ในตลาด 4มุมเมืองมาขาย แกมาจอดชาร์ตแบตให้ก็บุญหัวแล้วจะให้แกทำให้มันติดวิ่งได้ หรือจะให้แกมีสายลากจูงมาลากรถเรามันเป็นไปได้ยาก ปอยนับแทบไม่หวาดไม่ไหวกับจำนวนของผู้มีจิตช่วยเหลือ แต่ก็ขอบคุณน้ำใจของเพื่อนร่วมประเทศทุกท่าน รวมไปถึง พี่รถกระบะสีบรอนซ์ ทะเบียน ตว 504 ที่มาแวะมาบอกว่า ว๊าไม่มีที่จอด โทษทีนะผมจอดช่วยไม่ได้ถึงแม้ว่า ถึงแม้ว่าท่านเหล่านี้จะช่วยอะไรเราไม่ได้สักคนก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็ทำให้แน่ใจได้ว่าสังคมนี้ยังมีคนดีดีปะปนอยู่
พ่อค้าผลไม้บอกลาเราหลังจากที่หมดหนทางช่วยเหลือ “ผมต้องไปก่อนนะขอโทษทีต้องรีบไปตลาดแล้วหละ”
เศร้าละสิทีนี้ จะมีใครมาอีกมั๊ยเนี่ย

หลังจากพ่อค้าผลไม่จากไปได้ไม่นาน ก็มีกลุ่ม TAXI ฮีโร่มาจอดเทียบทีละคัน ทีละคัน TAXI สีเขียวเหลือง ทะเบียน มค 6278 TAXI สีส้ม ทะเบียน ทศ 1881 TAXI สีฟ้า ทะเบียน ทย 6745
TAXI ทั้ง3คัน ไม่ได้มาด้วยกัน TAXI ทั้ง3คัน ไม่รู้จักัน แต่ทั้ง3คัน ร่วมมือกันช่วยเหลือเราสองคนอย่างมืออาชีพ คนหนึ่งคอยส่องไฟ คนหนึ่งคอยส่งอุปกรณ์ คนหนึ่งที่ดูจะเก่งกว่าอี2คนที่เหลือ สวมวิญญาณเป็นช่างซ่อม 3แรงแข็งขันร่วมมือกันช่วยเราอย่างเต็มที่ 1ในสามบอกปอยว่า ยืนอยู่ใกล้ๆรถไว้อย่าให้ห่างครบคอยดูของมีค่าในรถด้วย ในที่สุดความช่วยเหลือครั้งนี้ก็เป็นผลสำเร็จ ปอยดีใจยิ่งกว่าได้ทองอีก (แต่ถ้าได้ทองจริงๆ อาจจะดีใจมากกว่าก็ได้นะ)

ฮีโร่ทั้ง3 บอกว่าเอาล่ะกลับบ้านได้แล้ว เราสองคนยกมือไหว้ขอบคุณสามฮีโร่ ดีใจบอกไม่ถูก รู้งี้โทรไป สวพ.91ตั้งงนานแล้วรถออกตัวมาได้สักพัก ทางสวพ.91 โทรมาสอบถามเหตุการรความคืบหน้า พร้อมกับขอเลขทะเบียนรถ TAXI ที่มาช่วยเหลือ และบอกว่าจะตัดสายปอยให้คุยกับผู้ดำเนินรายการ ว้าว ปอยได้ออกอากาศวิทยุด้วย ถ้าคืนวันที่ 23 มีนาคม เวลา 03:30น. ยังไม่มีใครนอน คงจะมีคนได้ยินเสียงปอย ชื่อปอย ออกอากาศขอบคุณ TAXIฮีโร่กันบ้างเท่จริงๆ…เอาล่ะ ทีนี้เราจะได้กลับบ้านกันแล้ว อย่าเกเรอีกนะลูก เราพาเจ้าดื้อไปกินก๊าซของโปรด ที่ปั๊ม SCG ใกล้บ้าน เจ้าดื้อกินก๊าซไปเต็มถัง 124 บาท แต่เจ้าดื้อก็ยังไม่หายดื้อ กลับพยศขึ้นมาอีก เจ้าดื้อสตาร์ทไม่ติดซะงั๊น อะไรกันวะ

เสียงเงียบ ไฟไม่มีเหมือนเดิม เดือดร้อนพี่แพทต้องไปเดินขอความช่วยเหลือจาก TAXI ที่จอดล้างรถอยู่ในปั๊มเพื่อเตรียมส่งกะ ฮีโร่กลุ่มที่2 ไม่วายพ้น TAXIอีกแล้ว TAXI สีชมพู ทะเบียน ทศ 946 ล้างรถยังไม่ทันเสร็จดี ถอยรถตัวเองออกจากเตนท์ล้างเพื่อมาช่วยเราก่อน ลองชาร์ตแบตก็แล้ว อะไรก็แล้วรถก็ยังไม่ติด ทีนี้สมาคม TAXIรวมตัวกันอย่างหนาแน่นเข้าๆ ล้อมรอบเจ้าดื้ออย่างกับว่าเจ้าดื้อเป็นซุปเปอร์สตาร์ก็ไม่ปาน ถ้าการรุมล้อมขนาดนี้สามารถทำเงินได้ ปอยจะยินดีให้มาล้อมกันทุกวัน แต่การรุมล้อมแก้ไขเจ้าดื้อในเวลาเฉียดตี5แบบนี้ ปอยไม่ค่อยชอบใจนัก

สุดท้ายมีคุณลุง TAXI ท่านหนึ่งสามารถทำให้เจ้าดื้อสตาร์ทติด แต่เจ้าดื้อไม่สามารถเบาเครื่องได้ ถอนคันเร่งไม่ได้ อ๊าว ???ไหงเป็นงั้นล่ะ แล้วแบบนี้จะกลับบ้านกันได้ยังไงกันคุณลุงเสนอให้จอดรถไว้ที่นี่ ขับไปก็ตายเปล่า ในที่สุดเราก็จะเอามันกลับไปบ้านไม่ได้เหรอเนี่ยโธ่ บ้านอยู่แค่เอื้อมแค่นี้เองนะ พี่แพทถอดใจบอก “ไปปอยเดี๋ยว TAXI เค้าไปส่ง” ปอยเก็บของสำคัญอกจากรถเตรียมตัวนั่ง TAXI กลับบ้าน เดชะบุญที่ยังไงๆซะเจ้าดื้อคงไม่อยากถูกทิ้งโชคชะตาเลยทำให้พระเอกปรากฎตัวออกมาตอนจบ พี่ชายรูปร่างกำยำ หน้าตาบ่งบอกว่าเป็นคนพื้นที่ปทุมธานี มาลูบๆคลำๆเจ้าดื้อ หมุนนู่นหมุนนี่บริเวณทอจ่ายก๊าซ เจ้าดื้อตัวอ่อนปวกเปียก ยอมติด ยอมเบาทำให้เรากลับบ้านได้แต่เจ้าดื้อยอมวิ่งไปแค่ 20กม./ชม. อ่อยยยยย

ปอยกับพี่แพทเหนื่อยเต็มที แต่ก็ยังดีใจที่รถมาเสียอีกครั้งในดง TAXI สองคนกลับถึงบ้าน ตี5ครึ่ง แม่เจ้า
พี่แพทถามปอยว่า “เบื่อมั๊ยอยู่กับแพทมีแต่ปัญหา” ปอยบอกว่าไม่ค่ะ ใจอยากบอกมากกว่านั้น อยากบอกให้พี่แพทหายเหนื่อยแต่ตัวปอยเองก็เพลียเต็มที ถ้ายังสดชื่นอยู่เหมือนตอนนี้ ปอยจะบอกพี่แพทอีกว่า ไม่เบื่อและจะไม่มีวันเบื่อ ตราบใดที่เราเจอปัญหาแล้วเราร่วมมือกันลูกขึ้นสู้ ไม่ท้อแท้ไม่โทษตัวเอง ไม่โทษอีกฝ่าย ตราบใดที่เรายังยิ้มให้กันได้เหมือนคืนนี้ ต่อให้มีเหตุการณ์เลวร้ายมากกว่านี้อีกกี่ครั้ง กี่หน ปัญหาจะหนักขนาดไหน เราจะมีแต่รอยยิ้มให้กัน และเราจะยืนอยู่ข้างๆกัน แบบคืนนี้ตลอดไป
นึกแล้วก็ซึ้งแฮะ แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีปะปนอยู่ อย่างน้อยคืนนั้น ปอยก็ได้ออกอากาศวิทยุสถานีหลักเป็นครั้งแรก และได้รู้ว่าน้ำใจจากรากหญ้ามันชื่นใจยิ่งกว่าน้ำใจในแก้วทรงสูงเป็นไหนๆ …………

สิ่งที่มองไม่เห็น

admin — Fri, 08 Jan 2010 09:04:28 +0000

วันหยุดที่ผ่านมา หลังจากทำบัตรประชาชนเสร็จแล้ว
เวลาพักผ่อนจริงๆก็มาถึง …. ตั้งใจไว้ว่าจะดูหนังที่พี่จุ๋ย คัดสรรมาให้ดูสักหน่อย

เรื่องหนึ่งมีนางเอกชื่อ อิีดจี้ ใช้วิธีการดำเนินเรื่องคล้ายๆ note book ภาพยนต์เรื่องโปรดของปอย
ที่มีโนอาห์เป็นพระเอก ในเรื่องนี้ ตัวเอกวัยชรา คือ อิีดจี้ เล่าถึงวีรกรรมของตนกับเพื่อนรักในวัยรุ่น
ให้หญิงวัยกลางคนฟังที่บ้านพักคนชรา มันต้องซึ้งๆอยู่แล้วเรื่องทำนองนี้
แต่ปอยไม่อินเท่า note book

อยู่บ้านคนเดียว ดูหนังเรื่องเดียวท่าจะไม่พอ
ปอยตัดสินใจเปิดหนังอีกเรื่อง

ป๋าริชาร์จ นำแสดง

ว้าว……. เรื่องนี้ โดนใจ
primal fear เป็นหนังเกี่ยวกับเด็กวัดฆ่าหลวงพ่อ (วัดคาทอลิคนะ)
แอรอนเด็กวัดติดอ่าง ฉายาฆาตรกรมือสับ ถูกจับกุมขณะวิ่งหนีโปลิส
ในข้อหาฆ่าบาทหลวงด้วยการ สับนิ้ว ฟันๆๆตามร่างกาย ควักลูกตา (หูยยยย มันแค้นไรของมันนักหนา) อย่างเหี้ยมโหด

มาร์ติน ทนายมือฉมัง รับว่าความสู้คดีให้แอรอน ฝ่ายจำเลย ด้วยเหตุผลที่ว่า

“ผมเลือกที่จะเชื่อความดีพื้นฐานของคน และเลือกที่จะเชื่อว่า เรื่องเลวๆไม่ใช่ฝีมือคนเลวเสมอไป
และพยายามจะเข้าใจว่า คนดีมากๆบางคน ก็ทำสิ่งที่เลวมากๆได้” ……

มันโดนใจจี๊ดดดด …. เพราะปอยมีความคิดทำนองเดียวกันนี้มาตลอด
ปอยเชื่อในความดีพื้นฐานของมนุษย์ เชื่อในจิตใจคน และมักจะตัดสินคนจาก เจตนาของคนๆนั้น
ปอยไม่โกรธใครง่ายๆ เพราะปอยจะมองก่อนว่า ทำไมนะ ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น
อ้อ เพราะมันเป็นอย่างนี้นี่หว่า อ้อเพราะเค้าคิดแบบนี้นี่เอง ….
ถ้ามันเป็นสิ่งที่ทำร้ายจิตใจเราจนเกินไป เราต้องรีบบอกให้เค้ารู้ตัว ว่าสิ่งที่เค้าต้องการจะสื่อ มันไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการจะรับ

ปอยเชื่อว่า วันนั้นที่เราเชื่อมั่น มันต้องมีวันมาถึง
และจนวันนี้ ปอยไม่เคยผิดหวังกับสิ่งที่ตัวเองเชื่อถือเลย …. เพราะวันที่เราคิดไว้ มันมีจริงๆเสมอ

คนเรามักเข้าใจผิดกัน และปรักปรำคนผิด ก็เพราะไม่ยอมที่จะหยุดมองไปที่ใจ
อะไรๆมันก็มักจะไม่ลงรูปลงรอยสักเท่าไหร่

หนังเรื่องนี้ยังให้สาระข้อคิดอีกว่า
บางครั้ง สิ่งที่เราเชื่อใจ มั่นใจ บางทีมันก็คลาดเคลื่อนไปจากที่เราหวัง
มาร์ตินคิดถูก ที่แอรอนเป็นโรคจิตเภท แต่มาร์ติน ก็คิดผิดเกี่ยวกับจิตเภทของแอรอนเช่นกัน ….

วันหยุดของปอยได้หมดไป พร้อมกับเช้าวันใหม่ ของปีใหม่ที่…ตื่นสายอีกตามเคย
ปอยไปทำงานด้วยความไม่กระปรี้กระเปร่าเท่าที่ควร ….
กลับบ้านด้วยอาการอ่อนเพลียตกค้าง…ไม่น่าซ่ามากเลยกรู
และวันที่ 5 มกราคม ก็ดันเป็นวันที่ รถติดแบบวินาศสันตะโร … ปอยจำเป็นต้องลงเดิน
จากแยกการเรือน มาจนถึงอนุสาวรีย์ฯ…แม่เจ้า มันจะติดหาสวรรค์กันรึไง

เดินตูดยานมาจนถึงคิวรถตู้…โหยยยย นี่ตกลงวันนี้เป็นวันฆ่าปอยใช่มั๊ย
คิวรถตู้ยาวเหยียด ถ้าโรงพยาบาอณุญาติ คงทะลุไปถึงห้องผ่าตัด
นี่มันวันอะไรเว๊ย …

ขณะกำลังต่อคิวอยู่ ปอยก็หาอะไรดูเล่น คิวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านขายรองเท้าร้านหนึ่ง
ร้านนี้รองเท้าคู่ละ 189 บาท..เป็นร้านรองเท้ามหัศจรรย์ ….
ถ้าเราเพียงแต่ยืนดูมัน หรือเดินผ่านแล้วมองมาที่มัน รองเท้าเกือบจะทุกคู่ในร้านนี้
จะสวยงามน่าสวมใส่ …. แต่พอเราเอาเท้าทื่อๆของเราไปลองสวมปุ๊ป มันจะแปลงร่างเป็นรองเท้าขี้เหร่ทันที
เอ๊ะ….หรือเป็นเพราะตรีนเราเองวะเนี่ย…ที่มันไม่สวยสมรองเท้า

ครั้งหนึ่งปอยเคยเป็นลูกค้าร้านนี้ ปอยต้องการซื้อรองเท้าเตะ ยี่ห้อ manobo
พี่สีม่วงเป็นคนขาย

“พี่คะ มีสีดำมัียคะ”
“ว๊ายยย สีดำหมดพอดีเลยค่ะ แต่ไม่เป็นไรเรามีตัวสำรอง นี่ค่ะรองเท้าสีขาว
เหมาะกับคุณหนูมากลองสวมดูสิคะ ลองสิคะ ลองสิคะ”

ปอยลองไปแบบ..กรูต้องลองช่ายป่ะ

“ต๊ายยย เห็นมั๊ยบอกแล้ว งามมาก ข้อดีของรองเท้าสีขาวนะคะ ซื้อตอนแรกเราได้รองเท้าสีขาว
แต่พอใส่ไปนานๆ เราจะได้รองเท้าสีเทา..เห็นมั๊ยคะ ซื้อ1ได้ถึง2″

มันคิดได้เนอะ … ปอยตกลงซื้อ ซื้อเพราะเห็นแก่การลงทุนในการขาย
อะไรพี่แกจะทุ่มเทปานนั้น….รองเท้าเตะคู่ละ 120…แม่เจ้า

ครั้งนี้ปอยเห็นพี่สีม่วง แกกำลังแลกเงินกับคุณยายท่านหนึ่ง
นับๆๆๆ ส่งให้ยาย ยายรับพร้อมกับส่งถุงเหรียญให้พี่สีม่วง ….
วันนี้ได้น้อยหน่อยนะยาย…1,200 เอง..
ยายบอกไม่เป็นไร ฝนมันตก คนมันไม่ค่อยมี …

แถวขยับเดินหน้าไปอีกคืบนึง ปอยหันไปดูหน้ายาย…ยายขายอะไรน๊า…ทำไมเหรียญเยอะจัง
หน้าตาของยาย ผมทรงบ๊อบสีดอกเลาของยาย ผ้าถุงสีพื้นกรมท่า เสื้อคอกระเช้าสีเลือดหมู พร้อมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน ของยาย
ยายจ๋ายาย…เมื่อสักครู่เราเพิ่งเจอกันเนอะยายเนอะ ….

คุณยายคนนี้ปอยเจอแกทุกวัน แกจะยืนๆ นั่งๆ ตามอารมณ์แกอยู่ที่ตีนสะพานลอย หน้าร้านวัสสัน.ข้างๆท็อปซุปเปอร์มาร์เก็ต
ยืนไม่ยืนเปล่า ปากแกจะพร่ำพูดว่า “หนูจ๋า ท่านจ๋า ช่วยยายหน่อยเถอะ ขอตังค์ยายมั่งนะ”

พูดอยู่ประโยคเดียว ซ้ำๆๆๆ …. พร้อมยื่นมือมาข้างหน้า ขอเศษตังค์
ไม่นึกเลยว่า เศษตังค์ของยาย จะเอามาแลกแบงค์กลับบ้าน ได้เงินถึง 1,200บาท
แถมร้านที่ให้แลกประจำยังบอกว่า “วันนี้ได้น้อยนะยาย”

อกอีแป้นแล่นลึกเข้าตึกแขก ถ้ายายมีรายได้เฉลี่ยวันละ 1,000บาท ซึ่งถึงแน่ๆ
เดือนๆนึง ยายจะมีเงิน ตกเดือน ละ 30,000 …. ย๊ายยยย ได้เงินเยอะกว่าหนูทำงานอี๊กกก …
ปอยเดินตามแถวไปแบบอึ้งๆ…อึ้งในรายได้ของยาย อึ้งทั้งๆที่รู้ว่า
ขอทานหลายต่อหลายคน มีรายได้ไม่ต่ำกว่าวันละ 500บาท แน่นอน
แต่ก็ยังมีขอทานอีกหลายคน…ที่อาจจะไม่มีรายได้เลย เพราะเค้าเหล่านั้น ถูกบังคับมาเป็นขอทาน ….

ปอยคิดถูกที่มักจะสงสารผู้ที่ด้อยกว่า ขาดโอกาสกว่า แต่ปอยก็คิดผิดเกี่ยวกับความด้อยกว่าที่ตามองเห็น ….จริงมั๊ย

สวัสดีเมืองปทุมฯ

admin — Tue, 05 Jan 2010 09:26:41 +0000

ปีใหม่นี้ไปเที่ยวไหนกันมาบ้างคะ…ไม่ต้องตอบหรอกนะ เพราะปอยคงไม่ได้ยิน
ส่วนปอย แทบจะไม่ได้ไปไหนเลย กินๆนอนๆอยู่ที่บ้าน
วันที่ 30 ไปบางกรวยสังสรรค์กับเพื่อนเก่าๆของพี่แพท กลับถึงบ้านก็เกือบตี4
วันที่ 31 ตั้งวงกับข้างบ้าน กว่าจะได้นอนก็เกือบ ตี4
วันที่ 1 พาพี่แพทไปกราบปู่ที่หมู่บ้านแพรมาพรคลองสี่ วันที่เหลือๆ นอนตายอยู่ที่บ้านกันแบบหมดสภาพ

หลังจากที่ใช้บ้านเป็นแค่ ที่นอน และที่กินข้าวมตลอดเกือบ 1ปี หลังจากที่ซื้อมันมา
อีกไม่กี่เดือนก็ใกล้จะครบวาระ ที่บ้านปอยจะมีอายุเต็ม 1ปีแล้ว

ปอยก็เลยคิดว่า บ้านควรจะมีคนอยู่ในทะเบียนบ้านอย่างจริงๆจังๆสักที

ปอยจึงตัดสินใจ ไปย้ายตัวเองจาก ลาดกระบังมาอยู่ที่คลองสาม…จากคนกรุงเทพฯ มาเป็น คนปทุมธานี

เช้าวันที่ 4 มกราคม 2553 ปอยออกจากบ้านพร้อมพี่แพท
เพื่อไปที่ว่าการอำเภอคลองหลวง ส่วนพี่แพทแกไปทำงานตามปกติค่ะ ….
ปอยซ้อนจักยานให้พี่แพทเป็นคนถีบ มาส่งพี่แพทที่วินรถตู้ ส่วนตัวปอยตัดสินใจเอาวินาทีสุดท้ายว่า

ไม่ไปอำเภอด้วยรถตู้ดีกว่า เดี๋ยวมันไปทางลัดแล้วจะไม่ถึงกันพอดี
ปอยขี่จักรยานมาจอดที่หน้าหมู่บ้าน แล้วโบกรถสองแถวไปลงปากทางคลองหลวง
ต่อรถเมล์สาย6 “รังสิต-คลองห้า”ไปลงที่หน้าที่ว่าการอำเภอคลองหลวง … รถเมล์สาย6 เป็นรถกระทัดรัด
สีน้ำเงินแซมดำ ประตูรถทั้งสองประตู แบ่งแยกอย่างชัดเจนว่า นี่ทางขึ้น นั่นทางลง
ด้านทางขึ้นและทางลงที่ว่า มีตัวกั้น ให้ผู้โดยสารขึ้นได้ทีละคน ละคน

รถเมล์สาย6 ขับไปอย่างกับลืมคำว่า รีบเร่ง
แกขับไปเรื่อยๆๆๆ…ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง ผู้โดนสารเดินขึ้นมาอย่างเป็นระเบียบ
ไม่มีการแย่งกัน แต่ถึงอยากจะแย่งก็แย่งไม่ได้ … เพราะมันเข้าได้ทีละคนอยู่ดี

รถวิ่งจากปากทางคลองสามได้ไม่กี่ป้าย ก็ถึงแล้ว ที่หมายของปอย
“ที่ว่าการอำเภอ คลองหลวง” ไปถึงปอยถึงกับผงะ … อะโหย…มหาชนชาวคลองหลวง
ทำไมช่างพร้อมใจกันมาอำเภอขนาดนี้ … ยืนชั่งใจอยู่สักครู่ กับแถวยาวเยื้อยที่เห็นอยู่ตรงหน้า
ตัดสินใจว่า เอาวะ…ไหนๆก็มาแล้ว

ปอยเดินไปที่เจ้าหน้าที่ตรงเครื่องถ่ายเอกสาร เพื่อขอถ่ายสัญญาซื้อขาย และบัตรประชาชน
เจ้าหน้าที่ถ่ายให้อย่างละ 1ใบ..แต่ปอยขอถ่ายบัตรประชาชนเพิ่มอีก 1ใบ

“ใบเดียวพอแล้วค่ะน้อง ใช้อย่างละใบ”
“ส่วนใหญ่ทำธุรกรรมเกี่ยวกับบ้าน เค้าใช้2ใบค่ะ ถ่ายเผื่อไว้ขี้เกียจเดินอีกรอบ”
(ปอยเคยมีประสบการณ์แล้ว จำได้เลาๆว่า มันไม่ได้ใช้ใบเดียวแน่นอน)

ถ่ายเอกสารเสร็จ ปอยเดินไปเข้าแถวยาวๆนั่น เพื่อรับบัตรคิว
ขณะที่เข้าแถว มียายหลานคู่หนึ่งเข้าคิวต่อจากปอย ยายจูงหลาน หลานยืนนิ๊งนิ่ง
แต่ยายไม่ยอมนิ่ง ยายกลัวว่าอากาศภายในห้อง จะมาแทรกคิวยาย แกยืนเบียดปอยแบบชนิดที่ว่า
ถ้าเป็นผัวเป็นเมียกับแกได้ ปอยคงจะได้ลูกกับยายไปแล้ว …..

ปอยไม่รู้จะทำยังไงกับยาย จะบอกว่าถอยไปหน่อย ก็ไม่รู้จะใช้คำพูดแบบไหนดี ที่ไม่ให้ฟังดูว่า เราไล่แก
ปอยเลยใช้วิธีไล่ที่เสียมารยาทมากกว่า โดยการเอากล่องเอกสารที่ปอยพกมาด้วย
มาหนีบไว้ที่รักแร้ หนีบให้กล่องมันยื่นออกมายาวที่สุดไปทางด้านหลัง
ยายเบียดมายายต้องเจอกล่องทิ่มนมยายแน่ๆ…เอาดิยาย มาดิๆ

แจ้งย้ายเข้า ปอยได้คิวที่ 317 หันไปมองดูเลขคิว อุ๊ย อีก7คนเองก็ถึงตาเราแล้วแฮะ
ตอนนี้ เพิ่งจะ10โมงเช้า…ไม่เกินชั่วโมงน่าจะเสร็จ
เจ้าหน้าที่ถามว่า ย้ายเข้าแล้วจะเปลี่ยนบัตรประชาชนเลยมั๊ยคะ
(เปลี่ยนสิฟร๊ะ…ไม่เปลี่ยนวันนี้ให้กรูมาวันไหนอีกอ่ะ)

ปอยรับบัตรคิวใบที่ 2มา ได้เลข 199 แต่เจ้าหน้าที่บอกว่า ทำเรื่องย้ายเสร็จแล้ว ไปไหนๆก่อนก็ได้นะคะ
คิวพี่ 199 กว่าจะถึง ก็ประมาณบ่ายสามโมงค่ะ

แม่เจ้า นานแท้เนาะ ….
เอาวะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว … บ่ายสามก็บ่ายสาม
ที่ว่าการอำเถอคลองหลวง จำกัดในการรับทำบัตรประชาชนให้กับประชาชน เพียงวันละ 100คน
ปอยเป็นคนที่ 99 พอดี
ระหว่างที่ปอยนั่งรอคิว ปอยสังเกตุเห็นเจ้าหน้าที่เรียกผู้มาใช้บริการ มาเซ็นชื่อรับรองบัตรประชาชน
มีประชาชนคนไทย หลายต่อหลายคนที่ยัง “เขียนหนังสือไม่ได้” เขาเหล่านั้นยังต้องใช้การพิมพ์ลายนิ้วมือ
แทนการเซ็นรับในเอกสารอยู่ มีผู้ชายคนหนึ่งมากับภรรยา แกเขียนหนังสือไม่ได้ต้องใช้การพิมพ์นิ้ว
เจ้าหน้าที่เรียกให้ภรรยามาเซ็นรับรองให้สามี … ภรรยารีบกุลีกุจอลุกมาเซ็นให้
ฝ่ายสามีตวาด “ลุกให้มันเร็วๆหน่อยสิวะ เขาให้มาเซ็นรับรอง ทำไมเห็นกูเขียนไม่เป็นมึงทำหยิ่งเรอะ”

ปอยว่า อีตาสามีนี่ท่าจะบ้า เพราะปอยยังไม่เห็นภรรยาแกทำท่าทางหยิ่งยโสที่ตรงไหน และแกก็ไม่ได้ปริปากบ่นอะไรสักคำ
คนเรานะคะ มีปมด้อย อยากจะเป็นช้างเท้าหน้าทั้งๆที่ไม่มีตรงไหนที่ควรเป็น
ก็จะกลบปมด้อยนั้นด้วยการด่าทอและโยนความผิด ให้อีกฝ่ายหนึ่งดูแย่ในสายตาคนอื่น
โดยไม่รู้เลยว่านั่น เป็นการสร้างเสริมความน่าดูให้กับอีกฝ่าย ต่างหาก ….

เสียงเรียก “เชิญหมายเลย 317 ที่ช่อง3″ ปอยรีบลุกขึ้นด้วยความดีใจ เดินตรงไปที่ช่อง 2
แป่ววววว…คุณลุงที่ช่อง3 กวักมือเรียก มานี่ๆอยู่นี่ๆ…เสร่อได้อีก กรู
ยื่นเอกสาร รอคุณลุงทำแบบใจเย็น ผิดๆถูกๆ ทำไปถามโต๊ะข้างๆไป เซ็นเอกสารที่โต๊ะนู้นโต๊ะนี้เอามาให้เซ็นไป
(อืม…จะเสร็จมั๊ยอ่ะวันนี้)

รอคุณลุงด้วยใจจดจ่อ พลันก็มีผู้มีเส้นสายตรงดิ่งมาหาคุณลุง
กระซิบกระซาบกับคุณลุง ยื่นบัตรประชาชนให้คุณลุง

ผู้มีเส้นสาย…หวัดดีครับพี่ พี่…ช่วยผมหน่อยสิ ผมจะรีบเข้าไปประชุมที่ในวัง
คุณลุง…แหมแต่ตอนนี้คิวมันเต็มแล้วนะ
ผู้มีเส้นสาย…ก็นั่นน่ะสิ ทำไงดีเนี่ย ผมรีบด้วย ต้องไปประชุมในวัง น่าพี่ช่วยผมหน่อยนะ
บัตรผมหมดอายุวันที่1 จะมาทำอยู่แล้วแต่ที่นี่ก็หยุดอยู่อีกนั่นแหละ
(ก็มาทำก่อนก็ได้นี่วะ…)

คุณลุงลุกขึ้น หยิบบัตรของท่านผู้มีเส้นไปส่งให้เจ้าหน้าที่อีกคน แล้วบอกให้ผู้มีเส้นนั่งรอตรงนี้นะ …
สักพัก พนักงานคนนั้น เดินมาหาคุณลุง ส่งกระดาษเล็กๆให้ลุงดูแล้วพูดว่า

เจ้าหน้าที่สาว…ป๋า แบบนี้อีกแล้วนะป๋า คนเดือดร้อนนี่หนูนะไม่ใช่ป๋านะ คราวก่อนก็ลูกชายทีนึงแล้ว
คุณลุง…อืมนั่นน่ะสิ…เฮ้อไม่รู้จะทำไง

ปอยนึกในใจว่า เฮ้อแล้วไปทำให้ทำไมอ่ะลุง ไอ้ผู้มีเส้นคนนี้มันคงทำแบบนี้บ่อยๆ
คนอื่นเค้ายืนเข้าคิวกันแต่เช้า กว่าจะได้คิว กว่าจะรอจนถึงคิว
ไอ้หอกหักนี่มาถึง ทำเป็นเดินรีบๆ แล้วบอกว่าจะรีบไปประชุมในวัง
ก็สามารถแซงคิวคนอื่นที่นั่งรอกันเหงือกบานได้หน้าตาเฉย…โดยไม่มีความอายว่าตัวเองทำไม่ถูกต้อง
สอนลูกสอนหลานให้ทำตาม โดยสะกดคำว่าระเบียบวินัยไม่เป็น …เจริญ

สิ่งหนึ่งที่ปอยไม่เข้าใจคือ จะทำนิสัยแย่ๆทำไมต้องอ้างวังเวียงเคียงเรือน
“ช่วยหน่อยครับๆ ผมจะรีบไปประชุมที่โรงนา”…แบบนี้ได้มั๊ยล่ะ

สมัยก่อนตอนปอยอายุ 25 ปอยไปทำบัตรประชาชนใบใหม่ เนื่องจากใบเก่า…หาย
เจ้าหน้าที่ คีย์ข้อมูลหน้าจอให้ดู ข้อมูลของปอยบอกว่า สถาณภาพ สมรส
ป๊าดดดดด…กรูแต่งงานตอนไหนไม่ทราบ

“เอ่อ พี่คะ หนูยังไม่ได้แต่งงานค่ะ”
“แต่ในนี้บอกว่า สมรสนะครับ”
“แล้วไหนสามีหนูล่ะคะ…หนูยังไม่ได้แต่งงานค่ะ”
“แต่ในนี้บอกว่า สมรสนะครับ”….เอ่อ…เมิงพูดเป็นประโยคเดียวใช่ป่ะ
“ดิฉัน…ยัง ไม่ ได้ แต่ง งาน….คุณคีย์ข้องมูลผิดแล้ว”
“แต่ในนี้บอกว่า สมรสนะครับ”
“ช่วยเช็คให้ละเอียดอีกครั้งได้มั๊ยคะ..ดิฉันยังไม่เคยแต่งงานค่ะ”
“ไม่ต้องเช็คแล้วมั๊งครับ ข้อมูลมันบอกว่าสมรส”
“ตกลงคุณจะไม่เช็คให้ และคุณจะให้ดิฉันแต่งงานแล้วให้ได้..ใช่มั๊ย…ฮึ”
“ก็ข้อมูลมันบอกแบบนี้นี่คุณ”

ปอยเริ่มเอือมระอากับเจ้าหน้าที่ ที่ทำงานเช้าชาม เย็นสองชามเต็มทน
ปอยเปลี่ยนคำถามทันที …

“ถ้าดิฉันจะยื่นคำร้องไปถึงท่านนายอำเภอ ดิฉันต้องทำยังไงบ้าง ในการที่จะขอให้เจ้าหน้าที่รื้อข้อมูลราษฎรของดิฉันใหม่
เพราะว่าข้อมูลผิดพลาด ถ้าคุณบอกว่าดิฉันแต่งงานแล้ว ไหนคะทะเบียนสมรส ดิฉันต้องไปขอดูที่นายทะเบียนมั๊ย”

ปอยพูดยังไม่ทันจะจบดี มีคุณป้าคนหนึ่งเดินเข้ามาทักปอยแบบสนิทสนม

“อ๊าววว..น้องปอย มาทำอะไรลูก เสร็จรึยัง”

ปอยบอกกับคุณป้าคนนั้นตามจริง คุณป้าตำหนิเจ้าหน้าที่คนนั้น และให้เค้ารีบแก้ไขให้
คุณป้าถามถึงย่า ว่าสบายดีมั๊ย ถามถึงปู่ว่าเป็นไงบ้าง ถามถึงคนในครอบครัว ปอยตอบว่าทุกคนสบายดี
ขอบคุณคุณป้ามากค่ะที่ช่วยเหลือ…และในใจปอยถามคุณป้าเสียงดังลั่นสมองว่า
“คุณป้าเป็นใครเหรอคะ”… ป้าแกเป็นใครไม่รู้ค่ะ จนทุกวันนี้ปอยยังไม่รู้ว่าแกเป็นใคร
รู้จักปอยได้ไง..รู้จักปู่ รู้จักย่าปอยด้วย ….

อาจจะเป็นเพื่อนๆ ที่เคยรู้จักกัน สมัยปู่ปอยเป็นปลัดอำเภอ หรือไม่ก็เป็นคนที่นี่ ที่เคยเห็นปอย
เพราะอย่างน้อย เพื่อนซี้หลวงพ่อปอย ก็เป็นนายอำเภออยู่ที่นี่ …
ครอบครัวปอย เป็นครอบครัวที่..ถ้าจะให้ใช้เส้นใช้สาย ปอยใช้ได้เลยแบบง่ายๆ
แต่ปอยเห็นการกระทำแบบนี้มาแต่เล็กแต่น้อย…รู้สึกรังเกียจการกระทำที่เอารัดเอาเปรียบคนอื่น
รู้สึกขัดใจกับคนที่ไม่รู้จักคำว่ารอ…รู้สึกเยาะหยันกันคนที่ไม่เคยแม้แต่จะลองทำด้วยตัวเอง

ปอยจึงไม่ชอบอีตาผู้มีเส้นสายคนนี้เป็นอย่างมาก…มันหน้าด้านเกินไป
ที่สำคัญ มันมาทำให้คุณลุงชะงักในการทำเอกสารให้ปอย จากที่แกก็งกๆเงิ่นๆอยู่แล้ว
คราวนี้ยิ่งไปกันใหญ่..คุณลุงคีย์ข้อมูลผิด จากเจ้าบ้านเป็น ผู้อาศัย

“คุณลุงคะ…คุณลุงจะให้หนูอาศัยใครคะ”…พร้อมกับยื่นทะเบียนบ้านให้ลุงดู
“อุ้ย…ทำไมสั่งแล้วมันไม่ทำหว่า..เดี๋ยวนะๆ เดี๋ยวแก้ให้ใหม่”
แต่การแก้ใหม่ของคุณลุง เป็นการแก้โดยเอาปากกาแดงเขียนใหม่ ลงไปในเล่ม ทำให้สมุดของปอยมีราคี
ฮึ๊ยยย เศร้า..เหนื่อยหน่ายกับข้าราชการไทย ปอยเพิ่งมาทราบภายหลังว่า คุณลุงท่านนี้แกเป็น นายทะเบียน

เห็นที ข้าราชการไทย ควรที่จะจัดอบรมข้าราชการเก่าแก่ เกี่ยวกับการใช้อุปกรณ์การทำงานอย่างถูกต้องว่องไวอีกรอบแล้วหละ

ทำเรื่องย้ายเสร็จ ปอยไม่คิดที่จะอยู่นั่งรอ ปอยกลับบ้านไปนอนตีพุง แล้วมาใหม่
มาถึงอำเภอบ่ายสามโมง 15นาที ถึงคิวปอยพอดีเป๊ะ…

“เชิญหมายเลข 199″

กรอกชื่อภาษาอังกฤษ ถ่ายรูป สแกนลายนิ้วมือ จ่ายตังค์ 20บาท เป็นอันเสร็จพิธี
ตอนนี้ปอยมีบัตรประชาชนใหม่แล้วค่ะ..และปอยได้กลายเป็นคนจังหวัด ปทุมธานีไปโดยตั้งใจ
ได้สวัสดี จ.ปทุมธานี อย่างเป็นทางการก็คราวนี้ …

กลับบ้านมาบอกพี่แพท
“ตัวเองๆ เค้าเป็นคนต่างจังหวัดแล้วแหละ”
“พี่แพททำหน้าเฉยเมยแล้วบอกว่า…ปกติหน้าตาตัวเองก็ ตจว. อยู่แล้วนี่ ไม่แปลก “

happiness

admin — Wed, 30 Sep 2009 08:58:06 +0000

ปอยเป็นโรคปวดหลัง มักจะปวดกล้ามเนื้อ ตามหลัง คอ เอว อยู่บ่อยๆ
ไม่รู้ว่าเกิดจากการทำงานมาก หรือ เกิดจากการเสื่อมถอยทางกายภาพกันแน่
สมัยวัยรุ่น (กว่านี้) ปอยใช้ร่างกายของตัวเองอย่างเต็มที่

ทำงานหามรุ่งหามค่ำ อดหลับอดนอน อย่างสนุกสนาน
นอนกลางดิน กินข้างถนน โดยไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องลำบากลำบนอะไร
กลับคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องทำ และควรทำเร็วๆ เพื่อที่จะได้รับงานได้มากขึ้นอีก
ก่อนที่จะไม่มีงานให้ทำ ……..

ปอยคิดถูก และคิดผิดในเวลาเดียวกัน เชื่อมั๊ย
ปอยคิดถูกที่ มุ่งมั่นบากบั่นในการทำงาน จน ได้รับความไว้วางใจจากผู้ใหญ่หลายท่าน
ทำให้การทำงานต่างๆ ราบรื่น ทางสะดวก
ปอยคิดผิด ที่ใช้ร่างกายอย่างหักโหม เหมือนมันเป็นเครื่องจักร จนส่งผลเสียมาจวบทุกวันนี้
แต่นั่นเป็นสิ่งที่ปอยเลือกเอง ด้วยความยินดี

แต่ถ้าสิ่งต่างๆในชีวิต เราไม่ได้เลือกเองด้วยความยินดีล่ะ
แต่มันเป็นสิ่งที่ จำเป็นที่จะต้องทำ เพราะันั่นคือหนทางเดียวที่จะมีชีวิตรอด
เราจะทำอย่างไร ให้สิ่งที่เราต้องทำ สามารถสร้างความสุขให้กับเราได้

ลุงคนนี้ ปอยเจอแกที่พัทยา
ปอยไม่รู้หรอกว่าแกทำอาชีพอะไร แต่ดูแกจะยอมรับในชะตาชีวิตของแกอย่างชื่นบานเลยทีเดียว
ปอยเจอแกในงานวันไหลปีที่แล้ว ปอย พี่แพท อาเซ ได้รับคำชวนจากเจ้าป่าน
ชวนไปเที่ยงวานวันไหล…ไปถึง ถึงได้รู้ว่า อ้อ นี่กรุ๊ปหนูเล็กเค้ามาเที่ยวกัน
(เค้าเที่ยวได้สงบเสงี่ยมกันดีเนอะ)

ปอยถ่ายรูปลุงแกมาได้ ตอนที่พาอาเซไปเล่นน้ำทะเล
ระหว่างเดินไปชายหาด
ปอยนึก….

ลุงแกนั่งกินข้าวอยู่ริมถนน แดดร้อนระอุ
ในขณะที่พวกเรา กำลังเล่นสนุกอยู่ในบ้านพัก
หลายคนบ่นว่าเหนือยจัง กับงานที่ทำอยู่
เบื่อจัง ไม่อยากทำงานเลย
เครียดจัง ที่มีเจ้านายงี่เง่า …. แล้วลุงคนนี้ แกจะบ่นว่าอะไรดี
………….
………….
ปอยเพิ่งย้ายบ้านไปอยู่คลองสามได้ไม่นาน ประมาณ 5เดือนได้มั๊ง
ใจคิดว่า ย้ายบ้านแล้ว คงไม่ได้ผ่านอนุสาวรีย์อีก…ที่ไหนได้
อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ กลับเป็นเส้นทางหลักที่เลี่ยงไม่ได้ซะแล้ว
ปอยต้องขึ้นรถตู้ที่นี่ทุกวัน

คิวรถตู้ที่ปอยต้องขึ้น อยู่ตรงป้อมตำรวจ ฝั่งโรงพยาบาลราชวิถี พอดี
บริเวณนั้น มีรถเมล์สาย14 จอดเรียงรายเรียกผู้โดยสารกันโหวกเหวก

อี๋น่ามะเ่พ่ อี๋น่า อี๋น่า
อี๋น่าเลยเพ่ ออกเลยเพ่ออกเลย อี๋น่า อี๋น่า
?????….อี๋น่า…หลืบไหนของประเทศไทยวะ

ปอยอยากรู้ว่าอี๋น่าของน้องกระเป๋าอยู่ตรงไหนของกรุงเทพฯ
สายตาของปอยก็ทำให้ถึงบางอ้อ…มันคือ ศรีย่าน

กระเป๋ารถเมล์สาย 14 ร้องเรียกผู้โดยสารให้ไปศรีย่าน
ร้องเรียกเหมือนแม่ค้าขายของบนสะพานลอย…
แต่ละคัน แข่งกันตะโกน
แต่ละคันต่างบอกว่า รถของตัวเองจะออกก่อน
แต่ละคันต่างแซวกันเองอย่างสนุกสนาน “เอ๊ย วันนี้ใครเก็บได้เยอะกว่า คนนั้นเลี้ยงเว๊ย”

ปอยงง ว่าทำไมน้องเค้าต้องเรียกผู้โดยสารกันขนาดนั้นวะ…คนไหนจะไปศรีย่าน เดี๋ยวเค้าก็เดินไปขึ้นรถเอง
คนจะไม่ไป เรียกให้ตายเค้า้ก็ไม่ขึ้นหรอก
มันเป็นการแข่งขันทางการค้าที่ ผู้โดยสารอย่างปอย ไม่อาจที่จะเข้าใจ
…………..
…………..

เจ้านายปอย เป็นอีกคนหนึ่ง ที่ทำงานหนักมากเท่าที่ปอยเคยเห็นผู้บริหารเค้าทำกัน
เฮียบอกว่า กินน้อย ใช้น้อย นอนน้อย ทำงานมาก แล้วจะสุขภาพดี
ปอยหวั่นๆว่า เฮียกับปอย ใครจะลาโลกไปก่อนกัน
เพราะต่างคนต่างใช้ร่างกายอย่างหักโหมด้วยกันทั้งคู่

ในขณะที่ปอยกำลังนั่งปลดทุกข์อยู่ในห้องน้ำ ปอยก็ได้ยินเสียง ป๊อกแป๊กๆ
ในใจนึก…แม่มเอ๊ย ช่วยไปตีปิงปองกันที่อื่นได้มั๊ยเนี่ย

ภรรยาของเจ้านายปอย ซื้อโต๊ะปิงปองมาไว้ตีเล่น เวลาพักกลางวัน
ที่ทำงานปอย มีทั้ง สนามฟุตซอล โต๊ะปิงปอง โต๊ะพูล สนามตะกร้อ บ่อตกปลา
พนักงานสามารถมาเล่นทุกอย่างที่ว่ามาได้ ในเวลาพักกลางวัน คือ 12.00น-13.00น.
และเวลา 5โมงเย็น หลังเลิกงาน ……

ทุกสนามถูกจัดที่ให้อยู่อย่างเหมาะสม ยกเว้นสนามปิงปอง
มันมาอยู่หน้าห้องน้ำ…แล้วถ้ากรูท้องเสีย กรูจะกล้าเบ่งมั๊ยอ่ะ
บางวันกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ ก็มีเสียงทักมาว่า
เบาๆหน่อยนะเจ๊…อย่าส่งเสียงดังล่ะ….วันนี้ก็เช่นกัน

ใครอยู่ในห้องน้ำน่ะ ปอยเหรอ อี๋เหม็น
(เสียงเฮียนี่หว่า)
วันนี้เฮียลงมาเล่นปิงปองกับเค้าด้วยค่ะ…ดูจากสภาพแล้ว ท่าจะไม่รุ่ง

เฮียพูดเสมอๆว่า การทำงานคือการพักผ่อน
แกมีความสุขกับการที่ได้ทำงาน อยู่ออฟฟิศ เฝ้าโรงงาน และโทรมากวนประสาทปอยในวันหยุด
…………
………….
คบบางคน ทำงานแล้วมีความสุข เพราะเค้าได้ทำในสิ่งที่รัก ที่ชอบ
คนบางคน ทำงานแล้วมีความสุข เพราะเค้าได้ทำอย่างเต็มที่ และมองให้มันเป็นเรื่องสนุก
คนบางคน ทำงานแล้วมีความสุข เพราะเค้าเพียงพอแต่พอเพียง กับชีวิตที่เป็นอยู่

คนหลายคน ทำงานแล้วขาดความสุข เพราะไม่ได้ทำในสิ่ง ที่ชอบที่ชอบ
คนหลายคน ทำงานแล้วขาดความสุข เพราะขาดการจริงจังในการทำงานอย่างเต็มที่ จนมองไม่เห็นความสุข
คนหลายคน ทำงานแล้วขาดความสุข เพราะไม่รู้จักคำว่าพอ

ปอยมองว่า อาชีพทุกอาชีพ สร้างความสุขระหว่างวันให้เราได้ทั้งนั้น
ไม่ว่าจะเป็นปัญหาต่างๆที่เจอ การเป็นหนี้เป็นสิน
มันทำให้เรารู้ว่า กูยังหายใจอยู่ และจะไม่ยอมหยุดหายใจ ถ้ารถไม่มาชนตายไปซะก่อน
มันทำให้เรารู้ว่า เรามีความสามรถในการจัดการได้มากน้อย แค่ไหน

และทำให้เรารู้ว่า รอยยิ้มที่เกิดท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อย เป็นรอยยิ้มที่ อิ่มเอมใจอย่างที่สุด
เหมือนประโยคๆหนึ่ง ที่บอกว่า

“ความสุขทางกายมิได้ยั่งยืน เกิดขึ้นเพียงชั่วคราวในระยะสั้นๆแล้วก็จางคลายหายไป
แต่ความสุขทางใจนั้น ยั่งยืนมั่นคงยาวนานกว่ากันมากนัก”

เหมือนลุง ที่มีความสุขกับการใช้ชีวิต สมถะ
เหมือนน้องกระเป๋า ที่มีความสุขกับการแข่งขัน เรียกผู้โดยสาร
เหมือนเจ้านายปอย ที่มีความสุขกับการอดนอน

เหมือนๆกับว่า ทุกสิ่งทุกอย่างจะหนีไม่พ้นคำว่า
“มันอยู่ที่ใจ”

???

admin — Mon, 31 Aug 2009 08:39:01 +0000

เช้าวันที่ 30 สิงหาคม 2009
ปอย สะรึมละลือ ลืมตาขึ้นมา ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกลงมาแบบเทกระจาด
บรรยากาศแบบนี้ ถ้าอยู่บนแพเมืองกาญจน์นะ โอ้โห สุดยอด
ปอยยันตัวลุกขึ้นอย่างขี้เกียจ เจ้าอาเซยังนอนหลับอุตุอยู่ข้างๆ…ท่านขุนหลงยุค
ตื่นมายืนจีบยายข้างบ้าน รับสายฝนวันหยุดแต่เช้า …… ในมือมีแก้วเบียร์ แหมอะไรจะสบายขนาดนั้น

ปอนเห็นฝนตกแบบนี้แล้วใจนึกอยากให้วันพรุ่งนี้เป็นวันหยุดอีกสัก 1 วัน
อาเซตื่นแล้ว ปอยพาไปล้างหน้าแปรงฟัน เตรียมพร้อมไว้สำหรับการกินอาหารเช้า
8.30น. ฝนซาเม็ดลงไปเยอะแล้ว…ปอยยืมจักรยานของยายข้างบ้าน
ขี่ไปตลาดเพื่อซื้อ ไข่พะโล้ อาหารโปรดของอาเซ

อาเซเป็นเด็กทานง่าย และโปรดปรานอาหาร เมนูไข่
นอกจากทานง่าย ก็ยังเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายอีกด้วย
เค้าเป็นเด็กที่น่ารักที่สุด…ในโลก
และเค้าเป็นคนที่ ………..ทำให้ปอยรักเด็กอื่นๆเป็น

อาเซมีหน้าที่แจกจ่ายความรักไปทั่วทุกมุมบ้าน
วันนี้ก็เช่นกัน ที่นี่ อาเซมีเพื่อนสนิทสองคน ชื่อ เฟี๊ยต กับ แฟรงค์
เด็กชายอายุ 7ขวบ และ 4ขวบ
สองคนเป็นเพื่อนเล่นกับอาเซ ตั้งแต่วันแรกที่เราย้ายบ้านมาเลยทีเดียว
ของเล่น3ตะกร้าของอาเซ กลายเป็นของเล่นของ2คนนี้ด้วย

“ป่านนี้เฟี๊ยต แฟรงค์ คิดถึงอาเซแล้วมั๊ง”

ปัจจุบัน ปอยกับท่านขุน จะไปรับอาเซมาตั้งแต่วันศุกร์
เพื่อที่อย่างน้อย เราจะได้นอนกับเค้าถึง 2 คืน
วันเสาร์เราทำงาน เราก็เอาอาเซไปที่ทำงานด้วย ซึ่งไม่เป็นเรื่องยาก
เพราะอาเซเป็นเด็กที่ไม่กวนเลย แถมกลายเป็นสีสัน ให้บรรดาลูกน้องปอย
ได้หัวเราะครื้นเครงกับความเดียงสาของอาเซ ……

ลูกน้องปอยชื่อตั้ม ขออาเซกินหมากฝรั่ง

“อาเซ กินหมากฝรั่งเหรอ แบ่งให้อาตั้มกินมั่งได้มั๊ยอ่ะ”
อาเซสั่นหัวแล้วบอกว่า
“หมากฝรั่งมันยังไม่สุกนะ…มันยังกินไม่ได้”
……………
……………
เวลาในวันหยุดสุดสัปดาห์วันเดียวของปอย หมดไปกับ
การซักผ้า กวาดบ้านถูบ้าน เป็นแจ๋วคอยซื้อของให้ท่านขุน (ก็ใช่ซี๊ ก็เรามันเป็นนังเย็นนี่)
ส่งเสียงคอยเรียกอาเซ อาเซกินข้าว…และอาบน้ำหมา
พอตกเย็น เวลาแห่งความสุขในวันหยุดของปอย ก็ต้องหมดไป เมื่อถึงเวลาที่ต้องส่งอาเซกลับบ้าน
ใจอยากให้พรุ่งนี้เป็นวันหยุดอีก หยุดอีก หยุดอีก และ หยุดอีก
หรือไม่ก็หยุดตลอดไป…จะได้ไม่ต้องเอาอาเซไปส่ง (ออกแนวอยากจะขโมยเมี่ยง)

และแล้วเวลานั้นก็มาถึง
“อาเซ ต้องกลับบ้านแล้วครับ มาอาบน้ำกันลูก”
“ค๊าบบบ” เสียงอาเซรับคำอย่างว่าง่าย ทั้งๆที่ยังเล่นติดพันอยู่กับเพื่อน

เราไปถึง อินทามะระ ซ.7 กันเวลาประมาณ 17.30น.
อาเซวิ่งเล่นตามประสา พร้อมกับใส่ชุดใหม่ที่บรรดา อาๆซื้อให้เป็นชุด อุลตร้าแมนออกมาอวด
ปอยกับท่านขุน นั่งจิบเบียร์เย็นๆ คุยกับเพื่อนบ้านได้สัก 2ขวด
ก็สมควรแก่เวลากลับนิวาสสถาน เพราะไม่อย่างนั้น เราคงได้นอนกินข้าวลิงกัน
เพราะไม่มีรถกลับบ้าน …………

เราเดินออกจากก้นซอย ไปปากซอย ระหว่างทางที่เดิน
ท่านขุนหันไปยกมือไหว้ศาลพระภูมิ ตรงบริเวณที่รกร้าง
ปอยไหว้ตาม ….
แบบว่าทำตามผู้ใหญ่……..เราจะปราศจากยุงริ้นตอมไต่
ที่ดินตรงนี้ มีบ้านปลูกอยู่หลังหนึ่ง ลักษณะภายนอกเปรียบเสมือน บ้านร้าง

ตัวบ้านเป็นบ้านไม้2ชั้น … ล้อมรอบด้วยรั้วลวดหนาม ที่ขึงผ่านเสาปูน
จากภายนอกเราแทบจะหาช่องมองตัวบ้านได้ไม่ถนัดนัก
เพราะบริเวณรอบบ้าน เต็มไปด้วยสุมทุมพุ่มไม้ นานาพันธ์

ที่เจริญเติบโตแบบ…ตามมี ตามเกิด นึกอยากจะเกิดตรงไหนก็เกิด นึกอยากจะโตเท่าไหร่ก็โต
มีทั้งไม้ยืนต้น ไม่ใบ ไม้ดอก ไม้เลื้อย … เมื่อแมกไม้นานาพันธ์พวกนี้ มาอยู่รวมกัน
เราสามารถเรียกสภาพบ้านหลังนี้ได้ว่า รกชัฏ แบบไม่มีอะไรผิดเพี้ยนเลย

ถ้าคุณ สรจักรมาเห็น แกคงเอาไปเขียนนิยายได้อีกหลายเรื่อง

ครั้งหนึ่ง ท่านขุนเคยชี้ให้ปอยดูบ้านหลังนี้มาแล้ว
และบอกว่า เชื่อมั๊ยว่าบ้านหลังนี้ มีคนอยู่ …. ปอยเชื่ออยู่แหละ แต่ยังนึกไม่ออก ว่าคนที่อยู่ เค้าจะอยู่ยังไง
คำตอบของปอยมาถึงก็ในวันนี้…พี่แพทชี้ชวนให้ปอยดูอีกครั้ง บ้านหลังนี้ยังรกอยู่เช่นเดิม
และมากกว่าเดิม

มองเข้าไปในบ้าน ที่ชั้น2ของตัวบ้าน
มีแสงตะเกียงลอดออกมาจากห้องซึ่ง เดาว่าเป็นห้องนอน
ในห้องนั้นมุ้งกางอยู่ 1หลัง

ทางเดินเข้าบ้านเป็นแบบทางช้างผ่าน เพราะถ้าช้างไม่ผ่านคงไม่มีใครเดินได้

เค้าอยู่แบบ ถอยหลังไปสู้ข้างหน้า เจาะเวลาย้อนอดีต
ที่แน่ๆเค้าอยู่แบบ ไม่มีไฟฟ้า ที่ไม่แน่ปอยไม่ทราบว่า เค้าอยู่แบบไม่มีน้ำประปาด้วยรึเปล่า
ปอยสงสัย และตั้งขอสังเกตกับพี่แพทว่า

เค้าอยู่ได้ยังไงอ่ะพี่ เค้าจุดตะเกียงอยู่ กางมุ้ง ต้นไม้ขึ้นรกไปหมดก็ไม่ยอมถาง
หรือเค้าอยากจะเป็นแบบ พ่อของน้องต้นข้าว ยอดระบำ
ที่มีสโลแกน ถอยหลังไปสู่ข้างหน้า

หรือเค้าจนมาก ยากแค้นแสนเข็ญ แต่ยังโชคดีอยู่ที่มีบ้าน
แต่จนยังไม่พอ ชีวิตอาภัพอีก เมียทิ้งเลยอยู่ไปแบบซังกะตายไปวันๆ
บ้านจะรกก็ปล่อยมันไป เพราะหมดกำลังใจ

เค้าอาจเจอปัญหาหนักมาก จนไม่อยากรับรู้ข่าวสาร ทำงานเพื่อหากินกันตายไปวันๆ
เหน็ดเหนื่อย แต่ยังไม่อยากตาย …..

หรือเค้าอาจจะเป็นคนเก็บตัว ไม่อยากสุงสิงกับใคร จนต้องทำตัวแปลกแยก เพื่อให้มาเป็นเกราะป้องกันชั้นดี
……….
……….
ปอยนึกไปด้วยพูดไปด้วยของปอยเรื่อยๆ จนพี่แพทบอกว่า
“กรูไม่น่าไปชี้ให้มันดูเล๊ย”

คิดดูสิ……..
มนุษย์ลึกลับ อยู่ภายในบ้านที่ไม่มีการแผ้วถาง หรือจัดการทำความสะอาด
จุดตะเกียง กางมุ้ง ไม่สุงสิงกับใคร กลางซอยอันเงียบสงัด
แต่เพียงแค่เราเดินออกไปอีกแค่ 300 เมตร…
เราก็จะพบกับ บาร์เหล้า ร้านคาราโอเกะ ที่มีสาวๆมานั่งโชว์เต้าเรียกแขก
เดินต่อไปอีกสักเหนื่อย..ก็จะเจอกับร้านตัดผมที่ตัดเท่าไหร่ ผมก็ไม้เปลี่ยนทรงสักที

แสงสีอันคึกคักครื้นเครงเหล่านั้น อาจทำให้คุณคนที่อยู่บ้านหลังนั้น เบื่อหน่ายก็เป็นได้
และแกคงจะเบื่อมากจริงๆ

เอวังก็เป็นการฉะนี้แล…..

ความทรงจำสีเข้ม หมายเลข2

admin — Thu, 27 Aug 2009 07:14:31 +0000

ปอยว่านะ ใครต่อใคร เค้าก็มีความทรงจำ เข้มมั่ง จางมั่งกันทั้งนั้น
แต่สำหรับปอย เรื่องที่จำไว้ มันเข้มตลอด คล้ายๆกับบิลลี่

นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง…ที่ปอยจะจำมันไว้…ไม่เคยลืม

ปอยเคยทำงานอยู่ที่บริษัทญี่ปุ่น แห่งหนึ่ง ในย่าน อาร์ซีเอ
บริษัทที่ 2 ของการเป็น office girl
เป็นบริษัทอินทีเรียร์…บริษัทนี้ รับออกแบบและผลิตงานอินทีเรียร์ ทั้งหมด
ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นลูกค้าในกลุ่ม บริษัท โรงแรม ร้านอาหาร โบว์ลิ่ง ห้างสรรพสินค้า
ยกเว้นที่อยู่อาศัย ที่จะไม่รับทำเด็ดขาด …..

ด้วยเหตุผลที่ว่า ลูกค้าชนิดนั้น จะทำให้เรามากเรื่อง เพราะนอนๆอยู่
เงยหน้าไปเห็นบัวบ้านตัวเองเบี้ยว
ก็โทรมาด่าเราได้ ไม่เอาๆ งานมันไม่จบไม่สิ้น ….

ปอยมีเจ้านาย เป็นชาวญี่ปุ่น ชื่อ zenda zan
zenda zan เป็นคนดุร้ายกาจ เวลาโมโหเหมือนวัวบ้า แต่ก็ใจดี และขี้เล่น ในอีกเวลาหนึ่ง

ปอยระลึกถึง เจ้านายคนนี้ของปอยอยู่เสมอๆ เพราะมีเค้า ปอยถึงเป็นปอยอยู่จนทุกวันนี้
ครั้งแรกที่ปอยเข้าไปทำงานที่นี่ ปอยเดินเข้าไปด้วยความ มั่นใจเต็มที่
ว่าปอยจะทำงานที่นี่ได้อย่างดี … ก็อย่างที่เคยบอก ปอยเป็นคนหลงตัวเอง

หลงว่าเจ๋ง …
ปอยเข้าไปทำงานในตำแหน่ง supervisor แต่บรรดาช่างๆทั้งหลายเรียกปอยว่า โฟร์แมน (ผู้ชาย4คน)

zenda zan อยู่เมืองไทยมา 14ปี (จำนวนปีในขณะนั้น)
เค้าพูดไทยเก่งมาก พอๆกับ มั่วมาก
วันหนึ่ง เค้าเดินมาบอกปอยว่า

“ปอยซัง ผมไปด้วยกัน” zenda zanพูด
ปอยลุกขึ้นจากโต๊ะ แล้วรีบหยิบแฟ้มเดินตามเค้าไป
รุ่นพี่ที่อยู่ที่นั่นมาก่อนปอย หันมาถามปอยว่า เค้าขอไปไหนกับแกวะ

คำว่า ปอยซัง ผมไปด้วยกันของ zenda zan หมายความว่า ปอยซัง ไปด้วยกันกับผม ผมจะไปข้างนอก
………..
………..
zenda zan ทำให้ปอยกลายเป็นคนที่มีความ ละเอียดรอบคอบ จากที่ไม่เคยมี
ปอยไม่กล้าที่จะปล่อยผ่านงานออกไปสู่สายตาลูกค้าแบบ ง่ายๆ ทั้งๆที่งานบางงาน มันเป็นงานง่ายๆ
งานของเราต้องดี 100% ต่อให้เป็นแค่การ วัดขนาดของต้นผักชีก็เถอะ

zenda zan ทำให้ปอยกลายเป็นคนลืมบ้าน จากที่ปกติก็ลืมอยู่แล้ว
ปอยไม่เคยได้กลับบ้านเร็ว เหมือนอย่างพนักงานบริษัทคนอื่นๆ
ปอยไม่เคยได้นอนเป็นเวลา กินเป็นเวลา
บางวัน ปอยไม่รู้จักคำว่า นอน

zenda zan ทำให้ปอยกลายเป็นคนที่ ตื่นขึ้นมาตอนตี2 และนั่งแท็กซี่มาที่ออฟฟิศ
เพื่อดูว่า งานที่จะพรีเซนท์ในวันพรุ่งนี้ มันเรียบร้อยแล้ว จริงเหรอ…วะ
และปอยก็พบกับความจริงที่ว่า ไม่ใช่ปอยคนเดียวที่เป็นแบบนั้น
อีตาดีไซน์เนอร์ที่ทำงานเป็นบัดดี้ปอย มันก็เป็น…หนอยแน่ะ มาถึงออฟฟิศก่อนปอยซะอีก

zenda zan เป็นเจ้านายโรคจิต ที่ชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวพนักงาน
เมื่อทราบว่าปอยมีปัญหาทางบ้าน zenda zan พยายามที่จะช่วยเหลือให้ปอยได้ที่อยู่ใหม่ที่ดีกว่า
เป็นที่ๆ zenda zan ชอบ แต่ปอยไม่ชอบ เราทะเลาะกันรุนแรง จน zenda zan ยื่นคำขาดว่า
ถ้าปอยไม่ทำตาม ให้ปอยมาลาออกในวันรุ่งขึ้น …..

และเมื่อวันรุ่งขึ้นมาถึง ปอยยื่นกระดาษให้ zenda zan พร้อมกับบอกว่า
“ช่วยเซ็นให้ด้วยค่ะ”
“เซ็นอะไร”
“ใบลาออก”
“…………………..”
“ทำไมคุณเป็นคนที่โง่อย่างงี้นะ..ผมแนะนำสิ่งดีดีให้คุณนะ”
“แต่ปอยไม่ชอบค่ะ”
zenda zan โมโหปอยมาก ด่าปอยว่าโง่ ว่าดื้อ แต่ก็ไม่สามารถบังคับอะไรปอยได้ และไม่ยอมให้ปอยลาออก

ทุกปีที่ครบรอบวันเกิดของ zenda zan เราต้องให้ของขวัญวันเกิดเค้า
ถ้าปีไหนเค้าไม่ได้…เค้าจะงอน

zenda zan สอนปอยหลายอย่าง เกี่ยวกับงานที่ความจริงแล้ว ปอยไม่เคยรู้เลย
ไม่แม้แต่จะเคยสัมผัสงานชนิดนี้ …. แต่ปอยแค่อาศัยความหน้าด้าน และมั่นใจว่า
ไม่มีอะไรที่ปอยจะทำไม่ได้…ถ้าตั้งใจเรียนรู้

ที่บริษัทนี้มีกฎแปลกๆอยู่อย่างนึงคือ ชอบบังคับให้พนักงานไปเที่ยว
ที่นี่เราหยุด เสาร์-อาทิตย์ แต่วันศุกร์เราจำเป็นที่จะต้องไปเที่ยวกับเจ้านาย
ไปตามผับ ตามบาร์ หรือร้านอาหารที่จัดตกแต่งสวยงาม..ไปเพื่อกิน เพื่อเที่ยว
และ….ไปดูการตกแต่งภายในของเค้า ว่า ใคร ทำอะไร แบบไหน อย่างไร

หรืออาจจะเป็นแผนคลายเครียดของ zenda zan ก็อาจเป็นได้
เพราะวันศุกร์จะเป็นวัน ประชุม ประจำอาทิตย์
พวกเราที่เป็น ดีไซน์เนอร์ และ ซุปเปอร์ไวเซอร์
จำเป็นที่จะต้องมารายงานการทำงานในอาทิตย์ที่ผ่านมาให้ zenda zan ฟัง
และวาดแผนงานการทำงานในอาทิตย์ต่อไป ให้ zenda zan ฟัง
จันทร์-ศุกร์…คุณ จะทำอะไร ที่ไหน อย่างไร

ขอบอกว่าการประชุมที่นี่ ไม่มีคำว่าสนุกสนานนะคะ…มีแต่ความเครียด
ถ้าคุณเป็นผู้หญิง เราขอเตือนว่า อย่ามีสามี และอย่าท้อง
ไม่อย่างนั้นคุณอาจจะต้องเลิกกับสามี เพราะไม่มีเวลาให้
หรืออาจแท้งลูก เพราะการทำงานเครียดเกินไป เค้าเรียก เครียดลงมดลูก

ได้อย่างก็เสียอย่าง คนเรามันก็มีทั้งดีและร้าย
zenda zan เป็นคนร้ายกาจเวลาทำงาน ถ้าเราทำอะไรผิด เค้าจะด่าเราชนิดที่ไม่สนว่าเรายืนอยู่ที่ไหน
ริมถนน ในห้าง ต่อหน้าคนงาน ในร้านอาหาร ฯลฯ
ด่าเหมือนเราไปฆ่าใครตายมาสักคน เราเลว เราผิดมหันต์
ด่าจนปอยคิดว่า ตกลงกูเข้าใจผิดมาตลอดเลยเหรอว่ากูฉลาด…จริงๆแล้วโง่เนอะ

zenda zan มีวัฒนธรรมการทำโทษลูกน้องด้วยการ เบิ๊ดกะโหลก
(แถวบ้านเรียก ตบกบาล)
เมื่อปอยทำผิด สมองปอยจะต้องโดนกระตุ้นด้วยการ ตบกบาล

“zenda zan นี่มันเจ็บนะ ที่หัวนะ ปอยตบคุณมั่งได้มัีย ฮึ”
“ตบไม่ได้ ผมไม่ได้ทำผิด ผมไม่ได้โง่ คุณโง่ต้องโดนตบ”
“zenda zan ยิ่งตบ ปอยก็ยิ่งโง่สิ”
“ไม่โง่สิ ตบแล้วหายโง่นะ สมองจะได้ตื่นๆ”

เจ็บมากค่ะ…วันๆ ปอยอยากจะฆ่าเจ้านายตัวเอง วันละหลายร้อยรอบ
โกรธค่ะ แต่ตอนนั้น มันทำอะไรไม่ได้

แต่หารู้ไม่ว่า สิ่งที่เราเครียด เราเกลียด และขยาดเหล่านั้น
มันกลับซึมเข้าร่างเราทีละน้อยๆ จนเรากลายเป็นเราทุกวันนี้ โดยไม่รู้ตัว

zenda zan เป็นคนให้โอกาสคน เค้ารับปอยเข้าทำงานด้วยเหตุผลที่ว่า
ปอยพูดไม่เหมือนคนอื่น

ปอยกรอกใบสมัครอย่างใสซื่อ และโง่เง่า
เหตุผลของการลาออกจากบริษัทเดิม ปอยเขียนลงไปว่า มีปัญหาครอบครัวเลยลาออก
แต่ถ้าเขียนแบบนี้ สมัครที่อื่น ที่ๆไม่มีเจ้านาย ต๊องๆแบบนี้
รับรองได้ว่า ปอยชวดงานนั้นแ่น่นอน ……

zenda zan มีความคิดแปลกๆเรื่องครอบครัว..เค้าอยากมีลูก แต่ไม่อยากมีเมีย
เค้าเคยคิดที่จะไปรับเด็กจากบ้านเด็กกำพร้ามาเลี้ยง ดีที่ปอยห้ามไว้
ไม่อย่างงั้น ก็คงจะเป็นกรรมของเด็ก

มีอยู่วันหนึ่ง ปอยไปกินข้าวกับ zenda zan ที่ 13เหรียญมาบุญครอง
zenda zan พูดขึ้นมาว่า
“ปอยซัง ผมอยากมีเด็กๆ”
“zenda zan จะมีเด็กๆ ก็ต้องมีที่รักก่อนสิ”
“ไม่เอาหรอก ที่รักน่ารำคาญ มานอนข้างๆ มาจุกจิกๆ น่าเบื่อ ผมไม่ชอบมีที่รัก”
“อ้าว….ไม่มีที่รักแล้วจะเอาเด็กๆมาจากที่ไหน”
“ซื้อมาไง ไปบ้านฝากเด็ก ซื้อเด็กๆมา คุณติดต่อให้ผมหน่อย”

ปอยงงกับความคิดเค้า

“ซื้อมา เค้าก็ไม่ใช่ มายซันของ zenda zan นะ เค้าจะรัก zenda zan เหรอ
แล้ว zenda zan ล่ะ จะรักเค้าเหรอ เด็กๆต้องการความรักนะ”
“ไม่ต้องรักสิ ผมซื้อเด็กๆมา ให้เงินเด็กๆ ให้เรียน เค้าโต มีสมอง มีกำลัง ทำงานได้ เค้าก็มีสตางค์ พอแล้ว”
“เค้ามีสตางค์เมื่อไหร่ เค้าจะไปจาก zenda zan นะ พ่อ-ลูก ต้องรักกัน ให้เงินอย่างเดียวไม่ได้”
“ได้สิ พ่อผมยังให้เงินผมเลย สอนผมทำงาน ผมฉลาด ทำงานเองได้ ผมก็มีสตางค์ พอแล้ว”

ปอยหงุดหงิดกับการสนทนามาก เพราะ zenda zan พูดไม่รู้เรื่อง

“ก็เพราะอย่างงี้นี่ไง zenda zan ถึงไม่มีที่รักเนี่ย”
“ผมไม่ชอบที่รัก…ผมชอบซื้อผู้หญิง”

zenda zan ชอบเที่ยว ธนิยะ และมักจะได้สาวๆจากที่นั่นมานอนเป็นเพื่อนที่บ้าน
แต่ไม่เคยมีใครได้นอนค้าง
“ผู้หญิงเวลานอนเหมือนหมูนะ…อู๊ดๆๆๆๆ”

หลายครั้งที่ปอยต้องไปจัดการเรื่องผู้หญิงให้ zenda zan
“ปอยซัง ช่วยเอาสตางค์ ไปให้ผู้หญิงที่ สตาร์บัคหน่อย”
“ไม่”
“ผมเป็นเจ้านายคุณนะ ผมสั่งคุณต้องทำ”
“มันไม่ใช่งาน ปอยไม่ทำ ปอยไม่ใช่คนส่งส่วย KFC ขี้แล้วมาให้คนอื่นเช็ด…น่าเกลียดที่สุด”

แต่ในที่สุด ปอยก็ต้องเดินไปส่งส่วยให้กับน้องๆ KFC จนได้ เพราะทนความเซ้าซี้ของ zenda zan ไม่ไหว
…………

ความโรคจิตของ zenda zan ยังไม่หยุดแค่นี้
zenda zan เป็นคนดุอย่างที่บอก ดุมาก จนทุกคนกลัวลนลาน จนไม่มีใครกล้าเถียง
แต่ zenda zan ก็ไม่ชอบคนที่ฟังอย่างเดียว zenda zan ชอบให้พนักงานเถียง
แต่ถ้าพนักงานคนไหน เถียงออกมาแบบไม่ใช้สมองคิด zenda zan จะได้เห็นน้ำตาของพนักงานคนนั้น
ซึ่ง เป็นสิ่งเดียวที่ zenda zan ชื่นชอบมาก

เถียงของเค้าคือ การแสดงความคิดเห็น มีการโต้ตอบ มีการวิเคราะห์
มีเหตุ มีผล …. แต่ผลสรุป zenda zan มักจะเป็นฝ่ายถูกเสมอๆ

“ผมไม่ชอบคนไม่พูด ผมจ้างคนมาทำงาน ไม่ได้จ้างตุ๊กตา คนต้องพูด ตุ๊กตาไม่พูดนะ
เราให้เดินมันก็เดิน เดินไปกินขี้มันก็กิน คนมีสมองไม่กินขี้นะ”

zenda zan บอกว่า “คุณรู้ได้ไง ว่าผมคิดถูก เราต้องช่วยกันคิด”

มีครั้งหนึ่ง zenda zan ส่งปอยไปคุมไซต์งานที่ โคราช ตอนนั้นเราทำโบล์ลิ่งที่ห้าง คลังพลาซ่า
ปอยต้องหอบกระเป๋าเสื้อผ้าไปอยู่ที่นั่น เกือบ 2 เดือน
zenda zan เช่า อพาร์ตเมนต์ให้อยู่ เช่าทีวีไว้ให้ดู เพราะว่าปอยต้องอยู่คนเดียว
และพากันไปซื้อรองเท้า

“ปอยซัง คุณใส่รองเท้าอะไรน่ะ”
“รองเท้าหนังไง zenda zan ไม่รู้จักเหรอ”
“บ้าที่สุด ไปซื้อใหม่เลยนะ ซื้อรองเท้าผ้าใบ ส้นหนาๆ ซื้อเลยๆ”
“ไม่ซื้อค่ะ ปอยไม่มีสตางค์”
“……………………….”
zenda zan โวยวาย หาว่าปอยวุ่นวาย เรื่องมาก และงก รองเท้าตัวเองก็ไม่ยอมซื้อ
ปอยต้องคุมงานหน้าไซต์ เกิดไปเดินเหยียบตะปู เหยียบเศษปูน
และได้รับอันตรายไป จะทำยังไง zenda zan บอกว่าปอยโง่ ไม่ยอมป้องกันตัวเอง

พี่จำลองหัวหน้าปอยบอกว่า
“เดี๋ยวคอยดูนะ เดี๋ยว zenda zan ก็ทนไม่ไหว”
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด zenda zan ชวนปอยไปซื้อรองเท้า
เราไปเดินซื้อรองเท้ากันที่ ชั้นล่างของห้างสรรพสินค้า ……
….
….
เป็นอะไรที่น่าอายมาก เพราะ zenda zan มาซื้อรองเท้า
เหมือนมาซื้อปลาที่ตลาดคลองเตย โหวกเหวกโวยวาย เหมือนเจ๊กตื่นไฟ
พนักงานมองปอยด้วยสายตา ซุบซิบนิทา เพราะคิดว่าปอยเป็นเมียตาญี่ปุ่นหัวล้าน
zenda zan ได้รองเท้ามา 1คู่ ราคา 400 บาท

“ปอยซังๆ ได้แล้วๆ มาดูนี่มาดูสวยดีนะ แพงน๊า…4,000 เลยนะ เอามั๊ย”
(4,000 ดูยังไงวะ 400ชัดๆ ใส่ไปตะปูตำตรีนพอดี)
“โอโห ตั้ง 4,000 เกรงใจอ่ะ zenda zan เอาคู่นี้ดีกว่า 2,500 เอง”
ปอยหยิบคอนเวิร์ดสปอร์ท มา1คู่ 2,500 บาท zenda zan บอกว่ามันจะดีเหรอ มันถูกไป
ของถูกไม่ดีหรอก…แต่คุณชอบก็ตามใจ
“zenda zan เอาถุงเท้าด้วยมั๊ย” ปอยยังหน้าด้านถาม
“ถุงเท้า ซื้อตัวเองสิเต่ะ” (แปลว่า ซื้อเองสิเว๊ย)

นับวันร่างกายปอยยิ่งผอมลงๆๆ เมื่อทำงานที่นี่ เพราะว่าอดนอน และงานหนัก
แต่สมองปอยเริ่มโตขึ้นๆ โดยไม่รู้ตัว เพราะการเคี่ยวเข็นของ zenda zan
หลายครั้งที่ปอยบ่นเหนื่อย…แต่ zenda zan ก็บอกว่า เหนื่อยตอนนี้อีกหน่อยคุณจะไม่เหนื่อย
คนฉลาดเหนื่อยแค่ตอนแรก แต่คนโง่เหนื่อยตลอดชีวิต …..

ปอยทำงานที่นี่ไปได้เพียง 5เดือน ก็สิ้นปีพอดี ถึงเวลาที่คนทำงานมาทั้งปีต้องได้โบนัส
แต่ zenda zan ก็ทำให้ปอยประหลาดใจ ปอยได้โบนัสกับเค้าด้วย
ผจก.ฝ่ายบุคคลบอกว่า….ปอย zenda zan เค้าให้โบนัสปอยด้วยนะ มารับที่พี่ด้วย
ปอยดีใจเดินไปขอบคุณ zenda zan แต่กลับได้รับคำตอบกวนๆกลับมาว่า

“อ๊ะ..ตายๆ ผมให้โบนัสคุณด้วยเหรอ ป๋มลืม เดี๋ยวเดินไป
แคนเซิลก่อน ซารารี่เยอะอยู่แล้ว โบนัสไม่ต้องหรอก อิอิอิอิ” ยังกวนได้อีก

ปอยระลึกถึง บุญคุณสมอง ที่ zenda zan มอบให้ปอยอยู่เสมอๆ
เพราะมีเจ้านายเคี่ยวๆคนนี้….ปอยถึงเป็นปอยมาจนทุกวันนี้

ปอยจำเป็นที่จะต้องลาออกมาจาก zenda zan เพราะนึกถึงสุขภาพจิตของตัวเองเป็นที่ตั้ง
เงินไม่ใช่คำตอบของชีวิตปอยเสมอไป ถึงปอยจะสุขสบายเป็นอย่างมาก ทางด้านการเงิน เมื่อได้ทำงานที่นี่
แต่ปอยมีความทุข์มหันต์กับการที่ต้องรองรับอารมณ์ของ zenda zan
เวลาเทพเจ้าวัวเข้าสิง
ต้องห่างหายจากสังคมเพื่อนฝูง จำไม่ได้แม้แต่หลังคาบ้านตัวเอง

ปอยมีความสุขกับการทำงานที่นี่ เพราะเป็นงานที่ปอยชอบ ขณะเดียวกัน
ปอยก็มีความทุกข์กับการทำงานที่นี่ เพราะเป็นงานที่ทำให้อิสระของปอย หายไป
เราจะเลือกอะไรดี ระหว่าง เงินกับสิ่งที่ภายในเรา ถวิลหา

และแล้ววันที่ปอยไม่จำเป็นต้องเลือกเลย ก็มาถึง
วันที่ผีวัวบ้า ในร่าง zenda zan ออกอาละวาด อีกครั้ง
และผีวัวบ้าพลัดถิ่นอีกตัวหนึ่ง วิ่งเข้าสิงร่างปอยแบบ เฉียบพลัน ….. วัวสองตัวขวิดกัน
ปอยจบสงครามครั้งนั้นด้วยการ ลาออก

แต่จนทุกวันนี้ zenda zan เป็นเจ้านายอีกคนหนึ่ง ที่ปอยจะไม่วันลืม
เฉกเช่นเดียวกับ ลูกศิษย์ที่ไม่มีวันลืมครู
ขอบคุณค่ะ zenda zan

วันนั้น…อีกนานมั๊ย

admin — Thu, 20 Aug 2009 06:08:28 +0000

18นาฬิกา15นาที รถเมล์โดยสารที่ปอยนั่ง ติดอยู่บนสะพานกรุงธน …
หรือที่รู้จักกันในนาม สะพานซังฮี้ ติดนานมาก นานจนปอยเบื่อ
แคะนู่น เกานี่ ดูคราบน้ำฝนที่กระจก…ถ้าเป็นตอนกลางคืน ปอยจะไม่มองออกไปตรงนั้น
เพราะกลัว ผีสามบาท จะห้อยหัวลงมาสยายผมให้ดู …. บรื๋อ

สะพานซังฮี้ตอนนี้ เค้าปูพรมแดงเอาไว้ตรงบริเวณทางเท้า (จริงๆแล้วเค้าทาสีแดง)
มองลงไปจากหน้าต่างรถ จะเหมือนปูพรมแดงให้เจ้าเิดิน
ช่วงกลางสะพาน มีชายหญิงคู่หนึ่ง แต่งกายชุดนักศึกษา ดูจากชุดที่ใส่แล้ว
น่าจะอยู่ในระดับมัธยมปลาย

2คนนั่งหันหนังพิงราวสะพานด้านใน หันหน้าออกไปชมทิวทัศน์ด้านหน้า
ที่เป็นแม่น้ำเจ้าพระยา
อิงแอบแนบชิด ประหนึ่งว่าโลกนี้มีเพียงเรา สองคน
หยอกล้อเล่นหัวกันตามประสา คู่รักพักเรียน

ฝ่ายชายเอนตัวหลบ สาวเจ้าโน้มตัวหา ทำหน้าท้าทาย มาเด่ะๆ แน่จิงป่าว
ฝ่ายชายพุ่งตัวเข้าใกล้ สาวเจ้าเกิดความอาย เอนข้อศอกยันราวสะพาน
แต่การกระทำแบบนั้น เหมือนเป็นการส่งเสริม ให้ฝ่ายชายเข้าประชิดได้ง่ายขึ้น

ศอกชนพื้น มือชนมือ จมูกที่เลื่อนเข้ามาใกล้ ใกล้เข้าๆๆ
ผู้หญิงอาย แต่ยิ้มเชิญชวน แล้วฝ่ายชายก็เอาจมูกแตะปลายจมูกฝ่ายหญิง…สะบัด 1ที
แล้วทำหน้าเหมือนยักคิ้ว ….

หล่อขั้นเทพจริงจริงเลยพวกมึง…นี่มันบนสะพานนะเว๊ย เค้าดูกันทั้งรถเลย โดยเฉพาะปอย
เหมือนกับดู หวานมันฉันคือเธอ ยังไงยังงั้น …..
ไม่อายค่ะ ไม่มีอาการเขินอายใดๆเกิดขึ้น บอกแล้วว่า โลกนี้มีเพียงเขาสองคน

ไม่แปลกเลยที่สังคมเมืองไทย ลามเลยไปจนถึงสังคมโลกสมัยนี้
เราๆท่านๆ จะได้เห็นข่าว แม่ฆ่าลูก อยู่เป็นประจำ แม่ตกเป็นจำเลย
ถูกตราหน้าว่าใจยักษ์ … แต่ไม่เคยเห็นหน้าผู้บัญชาการหนังม่าน ออกมาร่วมกันรับผิด
ในสิ่งที่ร่วมกันกระทำเลยสักคน ….
บางคนสำนึกดี สะกดคำว่าคุณธรรมเป็น ก็ยอมรับและสานต่อในสิ่งที่ตนทำผิดให้เป็นสิ่งถูก
บางคนคิดเข้าข้างตัวเอง…ก็ผมยังไม่พร้อม ให้เกิดมาก็เป็นบาปเปล่าๆ สู้ให้เค้าไปซะ เป็นทางออกที่ใจดีที่สุดแล้ว

แล้วเคยถามไอ้ก้อนเนื้อที่คุณเสกเข้าท้องกันมั๊ยว่า…เค้าอยากอยู่ หรือ อยากตาย
เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมตั้งแต่ เราแนะนำให้จูดี้ กับ จิมมี่ รู้จักกันแล้ว
เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับ เลขคณิตคิดง่ายๆที่มีสูตรเป็น 1+1=3

ปอยเป็นคนหนึ่งที่เกิดมาจากเด็กสาวอายุ 20 …
ขอบคุณแม่ ที่วันนั้นไม่ทำลายชีวิตปอย ขอบคุณหลวงพ่อที่ไม่หลีกหนีความรับผิดชอบ
ขอบคุณที่ท่านทั้งสอง เคยรักกันฉันสามีภรรยา และยังเป็นเพื่อน เป็นพี่น้อง ที่ดีต่อกัน
จนปัจจุบัน

รถเคลื่อนตัวไปได้อีกหน่อย ก็ผ่านหน้า ราชภัฎวสนสุนันทาพอดี มีพ่อลูกคู่หนึ่งขึ้นมา
ปอยคาดเดาเอาว่า ลูกพาพ่อมาหาหมอ เพราะลุงคนนั้นแกมีสายยางอาหาร
เสียบติดอยู่ที่จมูก
พร้อมกับในมือถือถุงพลาสติกใส่อ้วกมาด้วย … สองพ่อลูกแต่งตัวซอมซ่อ
เป็นชุดสีทหารที่บรรดาลูกน้องที่โรงงานปอยชอบใส่กัน….

ลูกชายอายุราวๆ 25น่าจะได้ ท่าทางภายนอกดูเซื่องๆ ซื่อๆ
ส่วนพ่อน่ะแก่มากแล้ว และป่วยหนัก
2คนพ่อลูก ทุลักทุเล เพราะพ่อแกอ้วกอยู่เกือบจะตลอดเวลา
แต่สายตาแกยังสู้อยู่ สังเกตุจากการที่แกไม่ยอมให้ใครช่วยพยุง
แม้จะดูเหนื่อยหอบมากมายก็ตาม

อะไรวะเนี่ย เมื่อกี้เพิ่งจะได้ดู หวานมันฉันคือเธอไปแหมบๆ
ใครเปลี่ยนช่องเป็น วงเวียนชีวิตวะเนี่ย

ปอยสงสาร แต่ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าส่งความสงสารผ่านผิวหนัง
ไม่กล้ามองแก กลัวสายตาสงสารชัดเจนเกินไป แล้วแกจะอาย …
ใจอยากให้ตังค์แกนั่งแท็กซี่ไปเหอะ แต่ก็กลัวแกจะหาว่าเราไปดูถูก
ซึ่งจริงๆ แกอาจจะเป็นผ้าขี้ริ้วห่อทองก็ได้…แต่ท่าจะยาก

เห็นลุงคนนี้แล้วทำให้ปอยนึกถึงปู่ที่บ้าน…ดีแค่ไหนแล้วที่ปู่ปอยไม่ต้องแบกสังขารร่วงโรย
มาตรากตรำ โหนรถเมล์ไปรักษาตัวแบบนี้…ชีวิตคนเรา มันต่างกันจริงๆ

เช้าวันุร่งขึ้นปอยออกจากบ้าน เดินผ่านสวนสาธารณะของหมู่บ้าน
เพิ่อจะไปขึ้นรถตู้มาทำงาน
เช้าๆ หมู่บ้านนี้ จะมีบรรดาผู้ห่วงใยในสุขภาพตนเอง มาวิ่งออกกำลังกายทุกวันๆ
มีคุณพ่อครอบครัวหนึ่ง มากับลูก2คน…คุณพ่อใส่ผ้าปิดจมูก
ที่มือกำลังจับรถเข็นเด็กแล้วดันรถเข็นนั้น ให้วิ่งไปพร้อมๆกับตัวเอง
ในรถเข็นมีเด็กทารก ชูมือสองข้างหัวเราะเอิ๊กอ๊าก
ด้านหลังคุณพ่อ มีลูกชายวันประมาณ 5ขวบ…สวมกางเกงสีขาว เสื้อยืดสีเหลืองอ่อน
สีเดียว แบบเดียวกับคุณพ่อแป๊ะ…ใส่ผ้าปิดจมูก วิ่งตามหลังคุณพ่อ
สามชีวิต วิ่งเป็นวงกลม รอบสนามฟุตซอลของหมู่บ้าน….เป็นภาพที่ปอยเห็นแล้ว น่ารักจัง

ตั้งแต่มีบ้าน ปอยอยากมีชีวิตที่ ได้อยู่กับบ้านมากขึ้น ทำงานที่บ้าน อยากมีตูดติดบ้าน
ได้ดูแลคนที่บ้านอย่างใกล้ชิดมากกว่านี้…
ได้นอนมองเพดานบ้านได้นานกว่านี้
แต่ตอนนี้คงยังทำอย่างนั้นไม่ได้…แต่อีกไม่นาน วันนั้นมันจะต้องมาถึง

เหมือนๆกับที่วันนั้น ของใครๆหลายคน มันจะต้องมาถึงในสักวัน
ถ้าเราไม่มัวแต่นอนรอวันนั้น
ถ้าเราไม่มัวแต่ละเมอถึงวันนั้น
แต่เราต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด เพื่อให้ไปถึงวันนั้นซะที ให้ได้

วันอัปยศวันนั้น ของคู่หวานมัน ต้องมาถึงแน่ๆ
ถ้าเขาทั้งคู่ ยังไม่รู้จักคำว่า ยางอาย

วันแห่งความสุขวันนั้น ของคุณลุง ต้องมาถึงอีกไม่ช้า
ถ้าคุณลังยังใจสู้ และมีลูกดีดี อยู่แนบกาย

วันนั้น อีกไม่นานหรอกค่ะ

ซีซ่าครับ

admin — Fri, 17 Jul 2009 09:48:22 +0000

ปอยมีเจ้านายกับเค้าอยู่คนหนึ่ง…คนเดียวจริงๆ และเป็นเจ้านายคนสุดท้าย
ที่ชีวิตนี้ปอยไม่คิดที่จะเปลี่ยนนายใหม่…
นอกซะจากว่า ปอยมีอะไรทำเป็นของตัวเอง ถึงวันนั้นคงต้องร้องเพลงลากันละ
(ซึ่งจะพยายามทำให้ได้ ในเร็ววัน)

เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ที่ผ่านมา เป็นวันคล้ายวันเกิดของเจ้านายปอย
ก็อวยพรกันไปตามระเบียบ ตามประสาเจ้านายลูกน้อง

“แฮ๊ปปี้เบิร์ดเดย์นะเฮีย….ขอให้รวยๆ แล้วแบ่งให้ปอยรวยมั่ง”

ตกบ่ายเจ้านายเดินมาหา
“ปอยครับๆ…ร่วมทำบุญกับเฮียมั๊ย”
“ทำบุญไรอ่ะเฮีย”
“เฮียจะทำบุญปล่อยหมา คืนนี้4ทุ่ม เอามั๊ยปอย อยู่ดึกทำบุญปล่อยหมากัน”
” …… ”

จะมีเจ้านายคนไหนมั๊ยที่ …. ออกใบเตือนให้หมา
ที่โรงงานมีหมาอยู่หลายตัว เป็นหมาที่แม่บ้านเอามาปล่อยทิ้งไว้
เราก็คอยเอาเศษอาหารให้มันกิน …. ก็เพราะว่าสงสาร
อยู่ไปนานเข้าๆ มันก็คงชินกับเรา จนไม่กลัวเรา เลยเที่ยวได้ฉี่ทิ้งไว้ตามไวนิลบ้าง แผงบูธบ้าง

บางทีก็ถึงกับกัดงานที่จะไปส่งลูกค้า จนขาด
เจ้านายปอยจัดการขั้นเด็ดขาดทันที โดยการออกใบเตือนให้มัน

ถึงสุนัขทุกตัวในโรงงาน โปรดทราบ
หลังจากนี้ต่อไปถ้าสุนัขตัวไหน ฉี่และกัดข้าวของภายในโรงงานเสียหายอีก …. จะทำโทษขั้นเด็ดขาดโดยการไล่ออกจากบริษัท
ลงชื่อ (…………………………)

หมาอ่านหนังสือออกค่ะ…มันเลิกฉี่ และเลิกกัดไปพักนึง
สุดท้ายสัญชาติญาณของมันก็กลับมาทำงานเหมือนเดิม มันฉี่และกัด อีกครั้ง
คราวนี้แหละ ชะตาหมาขาดกระจุย…เจ้านายปอยเลยทำบุญด้วยการ ปล่อยหมาเข้าป่า
ได้บุญกันไป ทั้งคนและหมา ……

เจ้านายปอยเป็นคนใจเย็น ถึง เย็นที่สุด…เย็นจนหลายๆครั้ง ปอยว่าเย็นเกินไป
……………………
มีอยู่ครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว เฮียชวนปอยไปคุยงานกับลูกค้า ที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง
คาเฟ่นี้ เฮียเคยมาหลายครั้งแล้ว …. แต่ก็ยังหลงทางอยู่จนได้
สมมุติว่าชื่อ “เรซิ่นคาเฟ่”….ร้านอยู่รังสิต…เรานัดลูกค้า 2 ทุ่ม
แต่เราไปถึง 5 ทุ่ม….เพราะเฮียมัวแต่พาปอยไปวนเวียนอยู่แถวๆสะพานนวลฉวี “–

“เฮ๊ยปอย…เฮียว่าเราหลงทางว่ะ”
“มีอะไรแปลกใหม่กว่านี้มั๊ยเฮีย…นอกจากเฮียหลงทาง”

พอพวกเราไปถึงลูกค้าแปลงร่างเป็นยักษ์ นั่งรออยู่ จากงานที่จะโดนติแค่นิดๆหน่อยๆ
คราวนี้เราทำอะไรก็ไม่สวยไม่งามไปหมด…เฮียเดินกุมเป้าให้เค้าด่า นานนับชั่วโมง
ปอยยืนรอด้วยความไม่เข้าใจว่า…พากูมาทำไมเนี่ย…ไม่ใช่ลูกค้าปอยซะหน่อย

ปอยยืนตากยุงรออยู่ได้สักพัก ก็ได้ยินเสียงดังโพล๊ะ!……พร้อมกับกลิ่นเหม็นคลุ้งโชยมา
ลูกค้าที่เดินด่าเฮีย…เดินไม่ดูทาง ขาข้างหนึ่งหล่นผลัวะลงไปในถึงส้วมเก่า ที่โบกปูนปิดไว้แต่ยังไม่แห้ง ….
เฮียเดินมาหาปอย …. เห็นมั๊ย…เฮียบอกแล้ว บาปกรรมมีจริง..ไม่ต้องรอชาติหน้า โฮะๆๆๆ
………………………………
วันว่างๆวันหนึ่ง ปอยนั่งรถออกไปกินข้าวเป็นเพื่อนเฮีย ที่ศาลายา
ระหว่างทางขับรถออกจากโรงงาน..
ไม่รู้เรานั่งคุยเรื่องชาตินี้ ชาติหน้ากันได้ยังไง

“ชาติหน้ามันมีจริงเหรอเฮีย…ตายแล้วคนเราไปเกิดใหม่จริงเหรอ”
ปอยถามเฮียแบบนี้ เพราะส่วนตัวปอยไม่เชื่อเรื่องชาติหน้า ปอยเชื่อว่า ตายก็คือตายไม่มีอะไรมากกว่านี้

เฮียตอบว่า ….
“ภพชาติเกิดขึ้นทุกขณะ ปอยหายใจเข้าปอยก็เกิด ปอยหายใจออกปอยก็ดับ สมัยพุทธกาลมีพราหมร์มาถามพระพุทธเจ้าว่า……
คนเราตายแล้วไปไหน พระพุทธเจ้าตอบว่า .. ดูก่อนท่านพราหมณ์ ถ้าไฟไหม้บ้านท่าน ท่านจะมัวมาถามหรือว่าใครเป็นคนเผา…ปอยรู้มั๊ย หลังจากนั้นนะ พราหมณ์ก็บวช แลัวก็สำเร็จอรหันต์ในที่สุด”

“โห…คุยกันแค่เนี้ย พราหมณ์บวชเลยเหรอเฮีย อรหันต์ด้วย”
“อืม…พราหมณ์บรรลุเลย…นี่ปอยนี่ไม่ได้อ่านหนังสือที่เฮียให้ไปเลยใช่มะ”
“ยังเลยเฮีย หนังสือหนากว่าเขียงที่บ้านอีก…ไม่กล้าอ่าน”

(เจ้านายปอยให้หนังสือปอยมา เป็นหนังสือของท่าน พุทธทาส “ปานาปฏิปทา”การกำหนดลมหายใจเข้า-ออก)

“อ่านดิเฮ๊ย…ดีนะ เค้าสอนเกี่ยวกับการกำหนดลมหายใจเข้า-ออก ปอยน่ะเป็นคนขี้โมโห อ่านแล้วจะได้ไม่ขี้โมโห ไม่ฉุนเฉียวง่าย…ปอยจะได้เลิกด่าเฮียบ่อยๆไง”…”–
………………………………………..

วันขยันๆของเฮียวันนึง…เฮียเดินมา
“ปอยครับวันนี้เราไปทองหล่อกันมั๊ยครับ…เฮียนัดลูกค้าไว้ 2ทุ่ม”

นั่นๆๆๆๆ งานเข้าอีกแล้วตรู…..แต่ปอยปฏิเสธไม่ได้ซะด้วย เพราะมันเป็นลูกค้าเฮียกับปอย ร่วมกัน

“ไปก็ได้แต่ 2ทุ่มปอยกลับบ้านไม่ได้นะรถหมดแล้ว เฮียต้องไปส่ง ถ้าไม่ไปส่งปอยไม่ไป”
“เอาค่ารถไปเหอะ เฮียช่วยครึ่งนึง”
“ม่ายยยยยยยย”
“ให้สุพจน์ขับได้มะ…เฮียให้มันไปส่ง”
“ม่ายยยยยยยย”
“งั้นเฮียไปส่ง…แต่เฮียขอเข้าไปดูหน้าน้องเขยเฮียหน่อยนะ”
“เชิญค่ะ”

เมื่องานเสร็จเฮียก็มาส่งปอยที่บ้านจริงๆ….บ่นอุบว่าบ้านไกลมาก ถ้าเฮียมาดูด้วยนะ เฮียจะบอกว่าปอยอย่าซื้อเลยว่ะ โครตไกล

ตอนที่ปอยกับพี่แพทจะซื้อบ้าน ……..
เฮียเป็นกำลังสำคัญในการช่วยเลือกบ้าน…บ้าน10หลังแรกที่ปอยไปตระเวณดู ไม่ถูกใจปอย
และไม่ถูกใจเฮีย…ร้อนมั่ง หันหน้าออกไม่ดีมั่ง มีรอยน้ำท่วมมั่ง เพื่อนบ้านหน้าตาเห่ยมั่ง

สารพัดเหตุผลที่เฮียจะทำให้ปอยไม่ได้บ้านสักที … บ้านหลังนี้ปอยจึงมาดูคนเดียว
ดูแล้วชอบ…ก็ตัดสินใจซื้อเลย ไม่ถามใครทั้งสิ้น

เฮียแวะซื้อลูกชิ้นหน้าหมู่บ้าน 3 ไม้ กินหนุบๆๆๆอยู่คนเดียว
แล้วก็บอกว่า ปะไปหาน้องเขยเฮียกัน…เฮียอยากรู้จักพี่แพทมากตั้งแต่รู้ว่าปอยมีพี่แพท
พอถึงหน้าบ้าน พี่แพทออกมาต้อนรับ ด้วยชุดกางเกงขาสั้น เสื้อกล้าม

“พี่แพท นี่เจ้านายปอย”
“เฮีย นี่แฟนปอย ชื่อพี่หนึ่ง”
……..
ต่างคนต่างสวัสดีกัน ทักทายกัน… ในขณะนั้น เฮียเดินกินลูกชิ้นไปด้วย
พี่แพทรินน้ำต้อนรับเฮีย…เฮียเดินสำรวจบ้าน ชมว่าบ้านสวย และไม่ลืมชวนพี่แพทกินลูกชิ้น
พร้อมกับส่งไม้ที่ตัวเองกำลังกินอยู่ ให้พี่แพท

“กินลูกชิ้นกันมั๊ยครับ…เอามั๊ยครับ” เสียงเฮียพูด ดูจะอู้อี้นิดนึง เพราะลูกชิ้นยังอยู่ในปาก
……………………………………..

ผ่านไป 1 อาทิตย์ อยู่ๆเฮียก็ถามปอยขึ้นมาว่า
“ปอย…ไอ้หนึ่งเป็นไงมั่ง ไอ้หนึ่ง”
“????…ใครอ่ะ ไอ้หนึ่ง”
“เอ๊า…ก็แฟนปอยไง…ไอ้หนึ่งอ่ะ”"
…..
“้อ้อ…แหมเรียกซะ ไ้อ้หนึ่ง เฮียไปหนิดหนมกะเค้าตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ก็ตั้งแต่เจอหน้ากัน…สนิทเลย ฮ่าๆๆๆๆ…เป็นไงสบายดีมั๊ย..เฮียว่าเค้าผอมไปนะ”
“ค่ะ…เค้าสบายดี”

…………………………………
เฮียชอบไปกินข้าวที่ศาลายา และถ้ามีเวลาว่างตรงกัน เฮียมักจะชวนปอยไปด้วย
กินส้มตำ กินข้าวมันไก่ กินก๋วยเตี๋ยวเนื้อ

วันนั้นเราไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อกัน…เฮียจอดรถที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง
“จอดได้เหรอเฮีย หน้าบ้านเค้านะ”
“จอดได้ดิ นี่ไงเฮียจอดแล้ว..จริงๆมันไม่ให้จอดหรอก แต่เฮียจะจอด”
……
“อ๊าววววว…เค้าไม่ด่าเหรอเฮีย”
“มันไม่ด่าหรอก แต่มันเคยถอยรถออกมาชนรถเฮีย นิสัยไม่ดี..แต่เฮียคนดี เฮียไม่โกรธมันนะ เฮียให้อภัย”
……
จอดรถปิดทางเข้าบ้านเค้า..ยังจะมาบอกตัวเองเป็นคนดีอีก..เชื่อเค้าเลย

ถึงร้านก๋วยเตี๋ยว…เราสั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อย…เออร้านนี้อร่อยจริงๆ
เฮียกิน 2 ชาม+โค๊ก+ขนมหวาน
ปอยกินชามเดียว

“น้องๆ เก็บตังค์ครับ”
“180บาทค่ะ”
………
เฮียควักเงิน ขลุกขลักๆ …
“เฮ๊ย ตายละวา ตังค์หมด ปอยมีตังค์กี่บาท เฮียไม่มีตังค์ว่ะ”
“จะมีได้ไงล่ะเฮียบอกจะเลี้ยงนี่ ก็วิ่งขึ้นรถมากระเป๋าตังค์อยู่ที่ออฟฟิศ…ตอนเนี้ย มี2บาท”

เฮียหันไปหาคนเก็บตังค์
“เอ่อ รับบัตรเครดิตมั๊ยครับ”
คนเก็บตังค์ขำ…”ไม่รับค่ะ ร้านเราอยู่ข้างทางเพ่”

เฮียวิ่งไปที่รถ…ปอยนั่งหน้าด้านรออยู่ที่โต๊ะ
เฮียเดินมาพร้อมเศษสตางค์ในมือ..(เฮียไปค้นมาจากเก๊ะหน้ารถ) นับใส่มือคนเก็บตังค์ทีละบาทๆๆ

อุ๊ย…ขาด2บาท….โอเค ปอยมี2บาท
อายเค้ามั๊ยเนี่ยเฮีย ขับฟอร์จูนเนอร์ แต่ไม่มีตังค์ค่าก๋วยเตี๋ยว …….
…………………………………..

เฮียปอยเป็นคนที่มี หิริโอตะปะ และเป็นคนใจเย็นมากๆ
เย็นจนปอย กลายเป็นคนใจร้อนไปภายในพริบตา ……..

ตุ๊กตาล้มลุก

admin — Thu, 11 Jun 2009 08:02:24 +0000

ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนระอุ บริเวณปากซอยทองหล่อ
ปอยอลินเดินอย่างรีบเร่ง โบกวินมอเตอร์ไซค์

” ไปทองหล่อซอย 10ค่ะ อรีน่าเท็น”

ปอยต้องไปประชุมกับลูกค้า ที่ไซด์งานอรีน่าเท็น สนามฟุตซอลที่กำลังจะเปิดใหม่ปลายเดือนนี้ ปอยรับทำเกี่ยวกับงานตกแต่งภายใน บางส่วนของที่นี่ ….
ปอยใช้เวลาเดินทาง 3ชั่วโมง เพื่อจะไปตอบคำถามลูกค้าว่า
ปอยใช้แมททีเรียลยี่ห้ออะไร อายุการใช้งานกี่ปี อยากจะมีลวดลายที่บานประตู ทำไงดี สุดท้าย ลดราคาได้เท่าไหร่ครับ

ทั้งหมดใช้เวลา ครึ่งชั่วโมง

ขณะที่ปอยกำลังเดินทางกลับ ปอยหิวค่ะ แวะกินก๋วยเตี๋ยวไก่มะระซะหน่อยท่าจะดี
เดินไปเรื่อยๆทางนี้ จะมีก๋วยเตี๋ยวไก่เจ้าอร่อยตั้งอยู่ ขายมานาน
เคยกินมาตั้งแต่สมัยทำงานในซอยนี้ ……..

แต่เอ๊ะ ร้านก๋วยเตี๋ยวไก่เจ้าเดิมที่เคยกิน มันหายไปไหนฟร๊ะ เลิกขายแล้วเหรอ
ร้านนี้มาขายแทนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เอาโต๊ะมาตั้ง แล้วเราจะนั่งกินยังไง
ลองเดินไปข้างหน้าอีกสักหน่อย..ปอยก็ถึงบางอ้อว่า

โธ่เอ๊ย ตรูเดินผิดทาง จะออกเอกมัยอยู่แล้วเชียว
โมโหตัวเอง หันหลังกลับอย่างเร็วไว..หิวๆๆ พลันก็มีผู้ชายวัยกลางคน สวมเชิร์ทแขนยาวสีฟ้าอ่อน กางเกงสแลคสีดำ ใส่รองเท้าแตะ ไม่ยอมหวีผม เดินมาหาแล้วพูดว่า

“น้องครับ ขอตังค์20สิ หิวข้าวจังเลย ตกงานมานานแล้วเนี่ย”
“ตกงาน”
ปอยทวนคำว่าตกงานของเค้า แล้วยืนมองเค้านิ่งๆ ตัวเค้ามีกลิ่นละมุดเน่าโชยออกมา
ปากเจ่อๆ หน้าเบินๆ ผมเผ้ายุ่งเหนียว เค้ายืนเอนตัวมาข้างหน้า แล้วตวาดว่า “มึงจะให้กูมั๊ย กูขอ20″

ปอยงง..อึ้ง ทึ่ง กลัว….หันหลังกลับ วิ่งหนีสุดชีวิต ตายแล้วทองหล่อมีคนบ้าด้วย
รู้ตัวอีกทีปอยก็วิ่งมาจนถึงปากซอยทองหล่อ 10 แม่เว๊ยเหนื่อยยังไปกะแข่งวิ่งเปรี้ยว
ตกลงไอ้บ้านี่มันจะบ้าหรือจะเมากันแน่ ปอยก็ไม่แน่ใจ แต่จากที่ปอยเห็น

ผู้ชายคนนี้เป็นคนบ้าและคนเมาที่ น่าเกลียดที่สุด ในโลก

ทำไมเค้ากลายมาเป็นแบบนี้ล่ะ
1.ตกงานจนช็อคชีวิต
2.สำมะเลเทเมาจนตกงาน
3.เมียทิ้งเลยเมามาก จนตกงาน
4.ไม่เอาถ่าน เอาแต่แก๊ซ

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลประการใดก็ตาม ปอยไม่สงสารเค้าเลย
ทำไมผู้ชายคนหนึ่งถึงไม่ยอมที่จะสู้ชีวิต ทำได้ดีแค่หันหน้าพึ่งพายาเสพติด จนมีสภาพน่าสังเวชได้ขนาดนี้ … ของแบบนี้มันอยู่ที่ใจ กับจิตสำนึก

ปอยก็เคยตกงาน ตกเพราะความซ่าของตัวเอง ทะเลาะกับเจ้านายและลาออกด้วยความหยิ่งยโส มิใยที่เค้าจะตามมางอนง้อ ให้กลับไปทำงานด้วยกันดังเดิม ปอยก็ไม่ใยดี ด้วยความที่คิดว่า กูมีดีซะเหลือเกิน ความซ่าและหลงตัวเองเต็มพิกัดครั้งนั้น
ทำให้ปอยตกงานนานเป็นเวลา 8 เดือน ……

นานนะสำหรับปอย เครียดจัง จะเอาไรกินละทีนี้หยิ่งนัก อดตายซะเถอะ
ตั้งแต่เริ่มทำงาน ปอยไม่เคยอยู่เฉยๆ ไม่เคยตกงานนานขนาดนี้มาก่อน
รู้สึกรับไม่ได้กับการที่ ทำไมเราไม่มีอะไรทำ….
ดีที่เรายังมีเพื่อนดีๆ ที่มันก็ตกงานเหมือนกัน

เพื่อนคนหนึ่งนำข่าวดีมาบอกว่า
“เฮ๊ย พวกมึงจะเขียนภาพสีน้ำมันกันมั๊ย เขียนไปก่อนดีกว่าไม่มีไรทำ พี่เค้าให้ภาพละ 150บาท” …. อืม เอาก็เอา

ปอยและเพื่อนอีก 2คน ไปรับงานเขียนภาพสีน้ำมันมาทำ ภาพเล็กๆขนาดเท่ากระดาษ A4
เอามาทำครั้งละ 5ชิ้น เสร็จก็ไปส่ง..ถือว่าเป็นราคาที่ได้ไม่เยอะเลย แต่ก็ต้องทำ
เรากินใช้กันอย่างประหยัด และไม่อยู่นิ่งๆ

นอกจากรับงานเขียนภาพมาทำแล้ว เราก็รับงานอื่นๆไปอีกเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นงานเย็บ
กระเป๋า ปักเลื่อม ปักลาย งานปั้นหัวโตเปเปอร์มาเช่ ทำของชำร่วยเซรามิค
ทำทุกอย่างที่มีคนจ้าง ถึงไม่อยากจ้างก็ไปออดอ้อนขอเค้าทำ (ทีงี้ละทำเป็นอ้อน)
….. ตกงานนี่คะ อย่ามาทำอาย หยิ่งไปก็ไม่ได้ติ้วอะไร …..

ปอยมีชีวิตอยู่ได้ด้วยเงินเพียงน้อยนิด เพราะยึดหลัก มีเท่านี้จะเอาดีดีสักแค่ไหน

เมื่องานเขียนภาพเริ่มซาลง จนหมดไปในที่สุด เพราะลูกค้าของพี่เค้างดสั่งของ
ปอยตัดสินใจไปสมัครงานที่ ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง ในตำแหน่ง pr
ปอยต้องพบกับความทรมานตั้งแต่วินาทีแรกที่ทำงาน ……
เพราะเป็นงานที่ ตลอดชีวิตนี้ไม่เคยคิดที่จะไปทำมันเลย ปอยต้องแต่งตัวตามระเบียบ
ต้องใส่ชุดที่ไม่อยากใส่ ต้องทำทรงผมที่ไม่อยากทำ ต้องรบกับคนที่โมโหหิว…. ปอยอยากลาออกทุกวัน

แต่ความจำเป็นบอกตัวเองว่า…
อดทนซะ แกตกงานมานานแล้วนะ
ปลงซะ หัวโขนไม่ได้ช่วยอะไร ถ้าท้องหิว
ยอมซะ อาชีพทุกอาชีพถ้าสุจริต มันไม่ใช่อาชีพที่น่าอาย
ลดทิฐิซะ เด็กศิลปะก็เป็น pr ร้านอาหารได้ โลกไม่ได้มีกฎเกณฑ์ห้ามหวง

แล้วความจำเป็นก็ทดสอบความมีโลกียปัญญาในตัวปอย หลังจากที่ปอยทำงานที่นี่มาได้ 4เดือน
ความจำเป็นเสกให้เพื่อนที่เรียนด้วยกันมาในสมัยเรียน ยกพวกที่บริษัทผลิตโฆษณาแห่งหนึ่ง มากินอาหารที่นี่ (ทำไมมันต้องมาร้านนี้ วะ) และมาอีก มาอีก ในวันถัดๆไป

เฮ๊ยปอย สบายดีเหรอ บลาๆๆๆๆๆ … ปอยยิ้มแย้มต้อนรับเพื่อนอย่างชื่นบาน
ไม่รู้สึกตกต่ำ แต่รู้สึกว่า เราควรจะสนุกสนานกับงานที่ทำอยู่ ซะที …

หลังจากนั้นปอยมาทำงานด้วยความสนุกสนาน เปิดเพลงในร้านก่อนร้านเปิด เต้นไปจัดโต๊ะไป… รู้สึกดีกับท้องที่หิวเพราะลูกค้าแน่นร้าน จนไม่มีเวลาไปทานข้าว
ตื่นเต้นกันการส่งสัญญาณกับพ่อครัว เพื่อขโมยอาหารต้องห้ามในร้านเอามากินที่ห้อง vip

จนเวลาผ่านไป 1ปี ปอยหางานที่ถนัดและคุ้นเคยได้ ปอยลาออกด้วยความอาลัยของเพื่อนร่วมงาน
เลี้ยงส่งกันอย่างสนุกสนาน และสัญญาว่า จะไปอุดหนุนที่ร้านบ่อยๆ
(แต่ตั้งแต่ออกมา ปอยไปกินแค่ 3ครั้งเอง)

เมื่อจิตใจเราเป็นสุข สมองเราจะปลอดโปร่ง มีสติ สามารถคิดหรือทำในสิ่งที่จรรโลงได้ ง่ายดาย …. โดยเฉพาะ การสร้างความสุขในยามที่เรามีทุกข์นี่แหละ
ความสุขที่มีใส้ในเป็นความทุกข์ จะช่วยให้เราเปลี่ยนใส้ในเป็นความสุขชนิดเดียวกันได้
มากกว่าอบอวลไปด้วยความทุกข์ซะทั้งหมด ….

ปอยไม่เคยท้อกับอะไรเลย อาจจะมีบ้างในบางคราว ที่กลัดกลุ้ม
รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวในโลกนี้ รู้สึกเหนื่อย…
แต่เมื่อรู้ตัวว่าความรู้สึกแบบนี้มันชักจะมาอยู่นานเกินไปแล้ว ก็ต้องรีบกำจัดมันออกไป
ลุกขึ้นมาฮึด แล้วบอกว่า “เว๊ย..มันต้องแก้ไขได้สิวะไม่มีทาง ที่คนอย่างชั้นจะทำไม่ได้”

ปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ บางทีมันก็หลบๆอยู่ บางทีมันก็แอบมาจ๊ะเอ๋จนเราตกใจ
แหม…อยู่ตรงนี้เอง คิดซะตั้งนาน
ขอเพียงแค่ใจเราไม่ท้อ ไม่ยอมแพ้ และคงความมีสติอยู่เสมอ อะไรๆก็จะผ่านไปได้

เมื่อครั้งที่ปอยไปเที่ยว ภูคิ้ง จ.ชัยภูมิ
คณะของปอยได้จ้างพรานขึ้นภูไปกับเราด้วย 2 คน เพื่อนำทางเรา หาบของให้เรา
ช่วยเราหาฟืนมาจุดไฟ ภูคิ้งยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่ค่อยจะมีใครรู้จัก
ถ้าจะให้เราปีนป่าย ลัดเลาะไปเองตามทางที่ถึงแม้จะแผ้วถางแล้ว …
ก็รับประกันได้ว่า เราต้องหลงทางอย่างแน่นอน

พรานที่นี่ราคาถูกมากนะคะ คนละ 500บาทเท่านั้น ไม่ได้คิดเป็นกิโลเหมือนภูอื่นๆ
ที่ใช้ลูกหาบที่สำคัญ เค้าจะอยู่กับเราตั้งแต่ขึ้นภู นอนค้าง จนลงภูเลยทีเดียว

ครั้งที่ไป เรากางเตนท์นอนกันที่ลานโล่ง ข้างๆที่พักของเจ้าหน้าที่
ภูคิ้งสะอาดสะอ้าน ปราศจากร้านค้าใดๆทั้งสิ้น และไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆให้เช่าทั้งนั้น… เราต้องเตรียมทุกอย่างไปเอง

พรานที่นี่จริงๆแล้วก็เป็นทหารพราน ที่ปลดประจำการแล้วไม่รู้ว่าจะยึดอาชีพอะไรต่อไปดี
ก็หันชีวิตมาเป็นพรานนำทาง วันไหนที่ไม่มีงานขึ้นภู
เค้าก็รับจ้างขึ้นต้นไม้ ดายหญ้า หรืองานอะไรก็ได้แล้วแต่ที่มีคนจ้าง
พรานคนหนึ่งเล่าว่า แกเคยได้ค่าจ้างเป็นปลาร้า เป็นอาหารแห้งก็มี…แต่แกก็เอา
เพราะอย่างน้อย อาหารพวกนั้นก็เลี้ยงชีวิตแก และครอบครัวได้

( ที่นี่เค้าหาบกันแบบนี้)

(คนที่2 จากซ้าย เป็นพรานอายุมาก ที่เป็นช่างซ่อมรองเท้าให้ปอยด้วย)

แกว่าแกอยู่เฉยไม่ได้หรอก เพราะคนที่อยู่เฉยๆหรือได้แต่ขอเค้ากิน คือคนที่ตายไปแล้ว
ตายจากความเป็นมนุษย์ ที่จำเป็นต้องดำรงค์ชีพด้วยการล่า ….

” ลูกเมียเราทำไงล่ะ ถ้าเราไม่หา เค้าคอยปรนนิบัติพัดวีไม่ขาดตกบกพร่อง เค้าทำหน้าที่ของเค้าดี เราก็ต้องทำของเราด้วย”
“อืม…เมียลุงไม่ได้ทำงานเหรอ เป็นแม่บ้านเหรอ” ปอยถาม
“ทำสิ มันก็รับจ้างทำนู่นทำนี่ไปเรื่อย แถมต้องทำหน้าที่เมียอีก เราก็ต้องเป็นผัวที่ดี เหนื่อยนิดหน่อยแค่นี้อย่าไปบ่น เมียมันเป็นผู้หญิง มันยังไม่บ่นสักคำ”

ขอให้ทุกคนที่ล้มลุกขึ้นมาสู้ เพื่ออะไรก็ได้ในโลกนี้ จริงๆ มันก็เพื่อตัวคุณเองทั้งนั้น
สำรวจตัวคุณเอง ว่าลุกไม่ได้ หรือ ไม่ยอมที่จะลุกกันแน่ ….

ความทรงจำสี”เข้ม” หมายเลข1

admin — Tue, 28 Apr 2009 11:15:13 +0000

ครั้งแรกที่ปอยเขียนนู่น เขียนนี่ลงเมล ปอยจำไม่ได้แล้ว ว่าเขียนเกี่ยวกับเรื่องอะไร
และ เขียนทำไม….
จำได้แต่ว่า สมัยเด็ก ตัวเองชอบเขียนบันทึก
และความที่เป็นคนไม่ค่อยพูดในวัยเด็ก ประกอบกับไม่มีเพื่อนเล่น
หันซ้าย หันขวา ทำไรดีน๊า..อ่านหนังสือดีกว่า อ่านๆๆๆ จนหมดบ้าน
ไม่มีหนังสือจะอ่าน ก็เล่นคนเดียว คุยคนเดียว จน …. เขียนมันลงไปในสมุดเปล่า

การเขียนบันทึกเป็นการ..เขียนสิ่งที่อยากพูด แต่พูดไม่ได้
เขียนเวลาอยากคุยกับใครสักคน ที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร เพื่อคลายเหงา
เขียนเวลาโกรธ หรือน้อยใจใครสักคน ที่เราเถียงเค้าไม่ได้ แต่อยากเถียงจัง
เขียนเวลาที่อยากระบาย อะไรต่างๆ ภายในใจ … จนกลายเป็นความเคยชิน

และกลายเป็นการเขียนบันทึกช่วยจำ..เรื่องที่อยากจำ แต่กลัวตัวเองจะลืม
เขียนมันจากสิ่งที่เห็น สิ่งที่คิด สิ่งที่ฟัง และสิ่งที่ระลึกถึง
และจนได้คำแนะนำจากพี่จุ๋ยว่า

“ปอยเขียนๆมาเนี่ย ทำบล็อกเก็บไว่มั่งสิดีกว่าส่งเมลๆ แล้วก็หายไปเฉยๆ”

เออ ดีแฮะ….ปอยคิดตาม และทำตามคำแนะนำ จนไปสมัครบล็อกแกงค์
เขียนใส่อยู่ในนั้น…เลยไปล้วงเอามาใส่ในเวปที่แต๊กทำให้นี่ด้วยซะเลย ….
(ไปอ่านกันสิ มีงานเก่าๆเอามาลงไว้แล้ว)

ปอยมีสิ่งที่ระลึกถึงอยู่เสมอๆคือช่วงชีวิตที่ได้ทำงาน ที่ตัวเองชอบงานหนึ่ง
นั่นคืองาน “คอนเสิร์ต”
สมัยก่อนตอนที่เริ่มทำงานแรกๆ ปอยคิดว่า มาทำสนุกๆเพื่อรองานอื่น
มาตามคำชวนของเพื่อนเท่านั้น ….
แต่สุดท้าย มันกลับกลายเป็นความสนุก ที่สนุกจริงๆ

คอนเสิร์ตสมัยนั้น มีอยู่ไม่กี่เวที ที่เรารู้ๆกันอยู่ก็คือ
เวทีโลกดนตรีทางช่อง5และ เวที 7สีคอนเสิร์ตทางช่อง7….

ปอยซึ่งทำหน้าที่เกี่ยวกับฉากเวที ในส่วนที่พวกพี่ๆ เรียกว่า “ช่างศิลป์”
ใน EO ตอนนั้น เค้าแบ่งทีมโปรดักชั่นเป็น4ทีม
“เสือ สิงห์ กระทิง แรด” เป็นชื่อเรียกเล่นๆของทีมพี่ๆพวกนี้
แต่จริงๆแล้วมันแบ่งเป็นทีมตามงาน ตามแนวเพลง หรือลักษณะเพลงมากกว่า

“ร็อค ป๊อป ทีนเอจ และอีเวนท์”

ครั้งหนึ่งปอยทำฉากคอนเสิร์ตของ คุณ จินตรา พูลลาภ ทีเวที 7สีคอนเสิร์ต
หามรุ่งหามค่ำ อดหลับอดนอน เรามีเวลาทำงาน 3วัน เพื่อให้ทันออนแอร์ในวันเสาร์
(ช่ายปะ..7สีมีวันเสาร์เนอะ…เค้าลืมอ่ะ)
อะ…สมมุติว่ามันออนแอร์วันเสาร์แล้วกัน…ลืมจริงๆ

วันศุกร์ เป็นวันที่เร่งรีบและเป็นวันวุ่นวาย ที่ใครๆก็จะมารุมกันอยู่บนเวที
ที่ปอยยังทำไม่เสร็จ…แม่มเอ๊ย….เหยียบสีตรูอีกแระ บอกว่ามันยังไม่แห้งงงงง
คนนี้ก็จะเซ็ทไฟ คนนั้นก็จะเช็ค Co2 เครื่องดนตรีก็ขนกันเข้ามา
นักร้องเอย หางเครื่องเอย มาซ้อมกันอีก…ตายๆๆ กรูตาย

ปอยจำได้ว่า เช้าวันเสาร์ (เสาร์เนอะ) ขณะที่ปอยกำลังหลับ
ปอยได้ยินเสียง ประชากรมนุษย์บนเวที ขนนู่น ขนนี่….
และมีเสียงของมหาชน คุยกันจ๊อกแจ๊ก จอแจ…เสียงอะไรมาจากไหนวะ…ปอยคิด
ไหนๆๆ ลืมตาดูซะหน่อยซิ…อ๊ายยย…คนเต็มลาน7สีเลย

ปอยงัวเงีย โงหัวขึ้นมาจากพื้นเวทีด้านหลัง PA
พี่ๆนักดนตรีเริ่มมาเซ็ทเครื่อง ช่างไฟเริ่มมาเช็คสาย เทสไมค์ ซึ่ๆๆๆ อ้าๆๆๆ ….
และบรรดาแฟนๆของ “น้องจิน”…มันมากันทำม๊ายยย แต่เช้าเนี่ย 7โมงนะ แม่เจ้า
คอนเสิร์ตมันเล่นกันตั้งเที่ยง เมิงมาดูอะไรเนี่ย
ปอยลุกขึ้นมาด้วยสภาพหัวฟู เนื้อตัวมอมแมม และหน้าตา!!!!…ที่แสนจะทุเรศ

พี่นิดหนวด ลูกพี่ปอยในขณะนั้น เห็นสภาพปอยแลวหัวเราะ หึหึหึหึ
“แหมพี่…ไม่ปลุกนะ จำไว้เลย”
“ใครจะปลุกวะ พี่ก็นึกว่าศพ…หึหึหึหึ”

เอาอะไรกับคนง่วง ที่ทำงานมาทั้งวันทั้งคืน เป็นปกติของปอยอยู่แล้วที่จะมีสภาพ
แบบนี้….

และแบบนี้…

ง่วงก็ต้องนอน สำหรับปอยถือคติ ง่วงไหนนอนนั่น ไม่หวั่นแม้พื้นเลอะ
ตื่นมาค่อยว่ากัน….ปอยทำงานแบบไม่สนใจหัวหูตัวเองจนพี่ๆที่นั่นเรียกกันเอาขำว่า
“ไอ้มอม”…ชื่ออย่างกะหมา เรียกตรูมาด๊ายยยย
เสื้อผ้าเลอะเทอะช่างหัวมัน…เอางานให้เสร็จไว้ก่อน

ดูความเรียบร้อยต่างๆหมดแล้ว ปอยมองหาที่นอนที่ใหม่ทันที
งานน้องจินมีเอฟเฟ็ค ฝนกระดาษ ต้องขึ้นไปโปรยฝนกระดาษ บทแคทวอล์ค
แต่เค้าห้ามผู้หญิงขึ้นไป….เสร็จตรู นอนได้ดิแบบนี้
ขณะที่ปอยกำลังเอาแผ่นโฟมมาบูพื้นกันเจ็บสะโพกอยู่นั้น ท่านพี่ที่รักก็เดินมาเรียก

“เฮ๊ยๆๆ ปอย อย่าเพิ่งลี้ มาเป็นนางเอกมิวสิคก่อน”
“เง้ออ….ทำไรอ่ะพี่”

ปอยได้รับหน้าที่เพิ่มมาแบบทันควัน ทำเอาที่นอนโฟมที่เตรียมไว้
ลอยหายไปแบบ จับมัดไว้ไม่อยู่…โธ่ ความสุขของกระทิ หายไปในพริบตา
เพลงของน้องจินชุดนั้น ซึ่งปอยไม่รู้ว่าชุดอะไร
มีเพลงเกี่ยวกับสาวทอผ้า กำลังนั่งปั่นด้ายอยู่ แล้วมีหนุ่มมาจีบ จนสาวโดนหลอก
อะไรทำนองนี้..

ปอยต้องไปเป็นสาวปั่นด้าย นั่งปั่นๆๆ ให้หนุ่มมาจีบ … เวน

“จะดีเหรอพี่ ดูหัวหนูดิ”
“ดีสิ มึงไม่ทำแล้วใครทำ กูเรอะ..เอาน่า มันเห็นแค่เงา มึงนั่งอยู่หลังฉาก มีหน้าที่ปั่นด้ายแล้วก็ทำเป็นอายอย่างเดียว”
“ต้องอายด้วย…แหม เปลี่ยนเป็นดีใจได้มั๊ยอ่ะ”

สรุป…เงาปอยได้ออกคอนเสิร์ตด้วย…สวยเชียว
ปอยทำคอนเสิร์ตมา เกือบ5ปี ถ้าจะให้เล่าทั้งหมด สงสัยจะยาวไปถึง เบตง
มีอยู่คอนเสิร์ตหนึ่ง…งานนี้เป็นงานฝิ่น(แถวบ้านเรียกว่า งานนอก)

คอนเสิร์ต บิ๊กฟุต ของค่ายคีตา ที่จัดที่ สนามกีฬากองทัพบก หรือ สนาม ทบ.
งานนี้เล่นเอา อ้วกแตกอ้วกแตน สมัยนั้นป้ายต่างๆเขียนด้วยมือ
งานอิงค์เจ็ทไม่ได้บูมตู้มเหมือนสมัยนี้ …. ปอยรับงานมาเองทั้งหมด
กะว่างานนี้ เราจะรวยกันอื้อซ่า….แต่ก็เสียค่ายาไปหลายตังค์

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับงานเขียนผ้า งานสี งานตกแต่ง และม็อคอัพต่างๆ
ในคอนเสิร์ตบิ๊กฟุต ทั้งสนาม ทั้งในและนอกสนาม ทบ. ล้วนผลิตออกมาจาก มือ ทั้งสิ้น
ผลิตออกมาด้วยระยะเวลา เพียง 1 อาทิตย์ ….
มองหน้ากันกับเพื่อนว่า เราจะตายกันมั๊ยเนี่ย ปอยหอบเสื้อผ้าจากบ้าน
ไปนอนในห้องพักนักกีฬา กะว่าเราจะทำกันแบบทั้งวันทั้งคืน ผลัดกันนอน งานต้องเสร็จ
เท่ห์ซะไม่มี ห้องพักนักกีฬามันเป็นห้องน้ำไปภายในตัวด้วย
เช้าๆก็มีคนมาอาบน้ำ มาปล่อยของเสียในขณะที่เรายังคร๊อกฟรี๊ๆอยู่ … หอมฉุย

ตกกลางคืน ปวดเมื่อยเนื้อตัว จากการก้มๆเงยๆ
ก็ออกมานั่งจิบเบียร์เย็นๆ พักสักแปปที่อัฒจรรได้ ลมเย็นเชียวหละ ….
งานนี้นักร้องเป็น พี่ออฟ พงษ์ พัฒน์ ตอนนั้นจำได้ว่าเป็นชุดที่มีลวดหนาม กับ บิลลี่ โอแกน
และมีการโชว์รถ บิ๊กฟุต ล้อใหญ่ ผาดโผนหวาดเสียว ทรงพลัง น่าเกรงขามซะเหลือเกิน

ตอนนี้ไม่มีแล้ว คีตาเรคคอร์ด …. ค่ายนี้ได้หายไป พร้อมกับการแตกกระเซ็น
ของศิลปิน ภายในค่าย…และการเจ๊งกันระนาว ของบรรดา ซัพพลายเออร์
เจริญพรกันสิ พวกเมิง ….

คราวใดที่สมองว่างๆ ก็อดนั่งนึกถึงวันเก่าๆไม่ได้ นึกไปยิ้มไป
เออ กรูทำไปได้เนอะทำไปแบบไม่เคยประมาณตนเลย
สมัยนั้นปอยเป็นคนไม่หยุดนิ่ง พอนิ่งแล้วจะคลุ้มคลั่ง …. เบื่อสุดๆ
แก้เบื่อด้วยการทำงานเยอะๆ สรรหาที่จะมีงานมาเพิ่มอยู่ตลอด มีความสุข

ปอยไปรับงานสกรีนถังขยะ ของกทม….แน๊ งานนี้ต้องประมูลกันนะ ถึงจะได้
พ่อของเพื่อนได้กรุณาไปประมูลมาให้พวกเราทำ ….
ถังขยะแบบไหนเหรอ ก็ถังเขียว ถังเหลือง ที่คิดว่าหลายๆคนก็คงเคยเห็น
สกรีนคำว่า กทม. ขยะเปียก ขยะแห้ง

เรารับงานมา 3 ล็อต ล็อตละ 27,000ใบ เราได้ค่าจ้างกันในราคาใบละ 10บาท
หุ้นกันกับเพื่อนสามคน เพื่อทำงานนี้ ….
หอบมุ้ง หอบเสื่อ ถังแก๊ซ มานอนค้างที่กองขยะประเวศ
ทำไมต้องมีถังแก๊ซ….ถังขยะเป็น พีวีซี การที่จะสกรีนลงไปเฉยๆ

มันทำให้สีหลุด ลอกออกมาได้ โครตง่าย …
ทำไปๆ ยังไม่ทันเรียงถังกลับที่เดิม สีก็หลุดออกมาแล้ว หลุดเป็นแผ่นๆ
เราเลยต้องใช้ที่เป่าแก๊ซ แบบที่เค้าใช้รมควันหมู มาเป่าถังเพื่อระเบิดผิว
ให้สีกรีนเกาะติดกับวัตถุได้แน่นขึ้น ….. งานนี้ชักไม่ใช่หมูในอวยแบบที่ฝันไว้ซะแล้วแฮะ
แต่มันกลายเป็นหมูเขี้ยวตัน….
ปอยสลบคางาน สลบจริงๆ ไข้ขึ้นสูงเพราะอดนอน และเหนื่อยสุดๆ

ถังขยะใบใหญ่ขนาดที่ปอยสามารถลงไปนอนได้สบายๆ วางเรียงตั้งตระหง่านชุดละ 10ใบ
เงยหน้ามองมัน เหมือนเหินฟ้ามองยอดเขา กรูจะเอามันลงมายังไงเนี่ย …. ถีบสิครับ
ทุกเช้าชาวบ้านแถวนั้น จะได้ยินเสียงพวกเรา ถีบถังลงมาทำงานกันดัง โครมๆๆ
เสียงลากถังออกมาเรียงกลางลานโล่ง ดังครืดๆๆๆ …. ทำมาได้ครึ่งเดียว
ปอยก็พบสัจธรรมว่า…เรามีกันแค่3คน เราตายแน่ๆ
งานก็จะเสร็จไม่ทัน แถมต้องมาตายในกองขยะอีก…หากำลังเสริมท่าจะดีนะ

ปอนเรียกกำลังเสริมอย่างเร่งด่วน กำลังเสริมก็ไวปานวอก มาเร็วอย่างกับขี่ F16
งานนี้ ปอยสามารช่วยเหลือค่าเทอม มหาวิทยาลัยให้เพื่อนได้ 1คน
หาเงินค่าเช่าบ้านให้เพื่อนได้อีก 2คน ….
ถังขยะช่วยชีวิต ….

ทุกครั้งที่ปอยมองคนที่ งอมืองอเท้า ปากก็พร่ำบ่นโทษโชคชะตา
โทษดิน โทษฟ้าเลยเถิดไปโทษพ่อ-แม่ ปอยสะอิดสะเอียนกับคนพวกนี้
ท้อได้แต่อย่าถอย เหนื่อยได้แต่อย่านิ่ง บ่นได้แต่อย่าปรักปรำคนอื่น
ไม่มีใครอยากทำร้ายใครในโลกนี้ ….
บางคนบอกว่า เรามันการศึกษาน้อย จะไปสู้อะไรกับคนจบสูงๆได้

ขอเถียงสักคำว่า ลองพยายามดูรึยังสิ่งต่างๆรอให้เราศึกษามีอยู่รอบตัว แต่เราไม่ฉวยมันเอง
ปอยก็การศึกษาน้อยค่ะ ปอยเรียนแค่ ปวช.
แต่มีชิวิตทำงานมาจนถึงทุกวันนี้ เพราะปอยไม่อยู่นิ่ง และหน้าด้าน ….
ทุกคนเห็นโอกาสลอยผ่านไปเท่าๆกัน ทุกวันๆ เพียงแต่เราจะกล้าคว้ามันไว้
และลองเสนอตัวแทรกเข้าไป ให้โอกาสไม่เป็นเพียงแค่อากาศ หรือไม่ ก็แค่นั้น