คนป่วยในละครหลังข่าวที่หลับไปนานพอลืมตาตื่นขึ้นมาก็ร้องว่าขอน้ำ กินข้าวเสร็จก็ต้องกินน้ำ ชงกาแฟก็ต้องต้มน้ำ ตัวเหม็นก็ต้องอาบน้ำ อยากปล่อยข้าวเม่าก็ต้องใช้น้ำ เปลี่ยวใจก็อยากจะกอดน้องน้ำ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรๆเราก็เรียกหาน้ำ

แต่มาวันนี้ประเทศไทย เมืองที่อุดมไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติมากที่สุดเมืองหนึ่งของโลก เมืองที่ได้ขึ้นชื่อว่าในน้ำมีปลาในนามีข้าว ฟังดูอุดมสมบูรณ์น่าอิจฉายิ่งนัก เกิดปรากฏการณ์ครั้งยิ่งใหญ่ที่ทำให้คนไทยค่อนประเทศ ไม่ต้องการน้ำ

น้ำเป็นสิ่งจำเป็นต่อการดำรงชีวิตก็จริงอยู่ แต่ถ้าอะไรที่มันมีมากจนเกินไปเราก็อยากจะขจัดมันออกไปซะให้พ้นๆ เหมือนกันกับปอยที่อยากจะกำจัดพี่น้ำที่มาเยี่ยมบ้านไม่ยอมจากไปซะที อยากจะบอกให้แกรีบไปด้วยเห็นว่าแกก็มานานแล้ว ปอยจมอยู่กับน้ำมานานแรมเดือน จนเรียนรู้ที่จะอยู่กับน้ำอย่างไม่เครียดเพราะว่าความเครียดและความวิตกกังวล จะส่งผลให้เกิดไขมันในร่างกายได้ซึ่งเสี่ยงต่อการที่จะทำให้ไตทำงานหนัก

ลำพังแค่น้ำท่วมบ้านก็แย่พอตัวอยู่แล้วฉะนั้นเราอย่าชี้ช่องให้ความเจ็บป่วยเข้ามากล้ำกรายเราได้ง่ายๆเลยจะดีกว่า

ปอยดูข่าวทางโทรทัศน์ซึ่งสมัยนี้นิยมให้ผู้ชมทางบ้านส่ง sms เข้าไปร่วมสนุกและไม่สนุกกับทางรายการ sms ช่วงนี้คงไม่มีเรื่องอะไรให้พูดคุยกันนอกจากเรื่องน้ำ และ sms ข้อความที่ปอยอ่านเห็นบ่อยที่สุดก็คือข้อความที่บอกว่า “หมู่บ้าน123น้ำท่วมถึง456แล้ว ยังไม่มีหน่วยงานไหนเข้ามาดูแลเลย ขอความช่วยเหลือด่วน” ส่ง smsได้แสดงว่ายังมีไฟฟ้าใช้ มีโทรทัศน์ดูสะดวกพอตัวขนาดนี้ทำไมไม่รู้จักที่จะช่วยเหลือตัวเองก่อนนะ ปอยละไม่เข้าใจ

ปอยนั่งอ่านไปแล้วก็ตอบข้อความของคนเหล่านั้นไปทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางที่เจ้าของข้อความจะได้ยินว่า “ของกูท่วมเยอะกว่ามึงอีก” คุณยายที่อยู่บนหลังคาในซอยพหลโยธิน 48 ซอยเดียวกับบ้านแม่ปอยก็ท่วมเยอะกว่าไม่เห็นยายจะส่ง sms หาใครเลย

พี่น้องจังหวัดอื่นๆหรือโดยเฉพาะจังหวัดปทุมธานีที่ปอยตั้งใจมาเป็นสมาชิก บางบ้านเหลือแต่หลังคาหนักกว่าคนใน sms ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า บางข้อความบอกว่าลำบากมากไม่มีหน่วยงานไหนมาดูแลท่วมถึงเข่าแล้วปอยอยากจะตะโกนให้เจ้าของข้อความได้ยินว่า ของกูมิดหัวแล้วว๊อยท่วมมาก่อนมึงตั้งนานยังไม่บ่นเลย ดูซิเจ้าของข้อความจะบอกว่าตัวเองลำบากได้ลงอีกไหม

อะไรกันเป็นผู้ประสบภัยน้องใหม่แท้ๆโวยวายกว่าคนที่เขาเจอมาเป็นเดือนๆซะอีก
จะว่าไปเรื่องคนรอความช่วยเหลือกับคนที่บากบั่นเข้าไปให้ความช่วยเหลือมันก็น่าเห็นใจด้วยกันทั้งสองฝ่ายนะคะแต่ฝ่ายหลังนี่ฟังดูจะน่าเห็นใจมากกว่า ปอยเป็นหนึ่งในผู้ประสบภัยที่พี่น้ำมาหาด้วยความสูงที่ 1.50เมตรไอ้ความเห็นใจที่มีต่อผู้ประสบภัยด้วยกันไม่ต้องบอกก็ต้องรู้กันได้ว่าปอยต้องเห็นใจมากอยู่แล้ว เพราะตัวปอยเองก็ลำบากไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าใคร

ปอยเป็นผู้ประสบภัยที่ยึดพื้นที่อย่างมั่นคงไม่ย้ายไปไหน ก็นี่มันบ้านเราจะให้เราไปไหนได้ล่ะ เมื่อรักที่จะอยู่เราก็ต้องรับได้กับการขาดการติดต่อจากโลกภายนอกหรือติดต่อได้ก็คงต้องเป็นไปแบบกระท่อนกระแท่น และเตรียมพร้อมสำหรับการดูแลตัวเอง อย่าลืมนะคะว่าไม่ใช่มีเพียงแต่เราเท่านั้นที่ลำบากอยู่ คนอีกเป็นพันเป็นแสนที่เขาเป็นเหมือนเราและมากกว่าเรา ฉะนั้นจะเรียกร้องอะไรปอยว่าน่าจะคิดกันสักนิดว่าในเมื่อยังอ้าปากบ่นได้แขนขาที่มีอยู่ก็น่าจะพาตัวเองไปพบกับความรอดได้เหมือนกัน

ปอยเห็นใจคนที่มีจิตอาสาเข้ามาช่วยเหลือผู้ประสบภัยซะมากกว่า ลองคิดดูจริงๆนะคะไม่ต้องคิดเล่นๆกันละ เขาเหล่านั้นต้องขนข้าวของมามากมายเพื่อแจกจ่ายแก่ผู้เดือดร้อนที่ไม่สามารถออกไปไหนได้และถึงออกได้ก็ไม่ยอมออก ขึ้นรถต่อเรือไม่รู้กี่ทอดต่อกี่ทอดกว่าจะมาถึงสถานที่แต่ละแห่ง ออกเดินทางกันแต่เช้าและกลับกันไปในเวลาเลยเย็น เขามาพร้อมจิตอาสาที่ยินดีจะช่วยเหลือเหนื่อยไม่เหนื่อยเปล่ายังโดนด่าอีก เพราะคนคอยกับคนมาอารมณ์มันไม่เหมือนกัน “แจกแต่ท้ายซอยปากซอยไม่เห็นได้เลย” เขาเอามาให้ก็ดีแค่ไหนแล้วยังจะปากมากไปโวยวายเขาอีก

ทำไมปอยเห็นใจบรรดาจิตอาสามากกว่า ลองคิดว่าถ้าคุณต้องเป็นที่รองรับอารมณ์ดูสิคะมาช่วยมันแท้ๆพ่อแม่ก็ไม่ใช่ยังจะมามีเสียงกันอีก โธ่ถัง…

แต่เมื่อเกิดเรื่องขาดๆเกินๆขึ้นกับชีวิตแล้วเราจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเรียนรู้การอยู่ร่วมกับมันให้ได้อย่างมีความสุขถึงแม้ว่าจริงๆแล้วมันจะไม่สุขสักเท่าไหร่ก็ตามทีเถอะ ในซอยเดียวกันกับปอยมีสองตายายคู่หนึ่งแกเรียนรู้ที่จะอยู่กับน้ำอย่างมีความสุข จริงๆแล้วอายุอานามของสองผัวเมียคู่นี้ยังไม่ถึงกับขั้นที่ปอยจะเรียกว่าตา-ยายได้หรอกนะคะ

ถ้าจะให้อาวุโสกว่าปอยก็เป็นได้แค่เพียงลุงกับป้า ช่วงแรกๆที่ปอยย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆสองผัวเมียคู่นี้ก็เป็นลุงกับป้าอยู่ตามพ.ศ.กระดูกของแกนั่นแหละ แต่พอวันหนึ่งที่ฝ่ายเมียเกิดเป็นอัมพฤกษ์เดินๆอยู่ก็ล้มแผละเหมือนโดนเด็ดกระดูกทิ้ง ครั้นพอรักษาตัวเกือบจะหายจนพอจะเขยกเดินได้กับเขาบ้างถึงจะลำบากลำบนที่ต้องคอยใช้ไม้เท้าแถมมืออีกข้างก็ต้องคอยยกไว้ให้สูงๆ ก็ยังดีกว่าที่จะเดินไม่ได้เลยเหมือนแต่ก่อน แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงตามมาก็คือคุณป้าอัมคนนี้แกเปลี่ยนการเรียกตัวเองจากป้ามาเป็นยาย? อะไรว๊า

ปอยงงเท่าที่คนสติดีดีคนหนึ่งจะงงได้ ทำไมหายป่วยแล้วก็เกิดอยากแก่ขึ้นมาซะล่ะ เอ้าจะเอาอย่างนั้นก็ได้ยายก็ยายวะ ปอยเรียกสองผัวเมียคู่นี้ว่า ตา-ยาย ตามที่เจ้าตัวปรารถนาอยากแก่กว่าวัยกันนักปอยก็จะสนองให้ เขาว่ากันว่าอะไรที่มันไม่เหลือบ่ากว่าแรงเรานักถ้ามันพอจะทำให้คนคนหนึ่งรู้สึกดีได้ก็จงทำไปเถอะถ้าเป็นยายแล้วรู้สึกดีปอยก็จะยอมให้แม่ปอยเป็นลูกของคนที่อายุน้อยกว่าหรืออาจจะเท่ากันสักครั้งหนึ่ง แม่ปอยคงจะยินดี

ตา-ยายคู่นี้อยู่สู้กับน้ำกันแค่สองคนผัวเมีย ข้างบ้านเล่าว่าลูกสาวที่เห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเมื่อครั้งน้ำยังไม่ท่วม เกิดมีปากเสียงกับพ่อของตัวเองพอน้ำท่วมก็อพยพไปเพียงลำพังปล่อยพ่อที่แก่แล้วกับแม่ที่เป็นอัมพฤกษ์ผจญกับน้ำท่วมกันไปไม่มาดูดำดูดี น่าสรรเสริญซะจริง

สองตา-ยายที่แก่ก่อนวัยมีอาชีพขายเฉาก๊วยแก้ร้อนใน แต่เมื่อน้ำท่วมแบบนี้เฉาก๊วยที่มีก็ยังแก้ร้อนใจให้ตัวเองไม่ค่อยจะได้ มอเตอร์ไซค์พ่วงข้างที่ดัดแปลงเพื่อเป็นรถขายเฉาก๊วย จอดนิ่งสนิทอยู่ภายในบ้าน เฮ้อเมื่อไหร่จะได้ขายน๊อ ปอยเดาเอาเองว่าแกคงจะบ่นทำนองนี้ออกมาบ้างละ เพราะเป็นปอยๆจะบ่นแน่ๆ คนเรานะคะเคยทำงานทุกวันๆอยู่ๆจะให้มาอยู่นิ่งๆนั่งมองหน้าเมียไปวันๆมันจะได้ซะที่ไหน มันให้มีการต้องเบื่อกันบ้างไม่มากก็น้อย

ตอนที่ปอยลุยน้ำออกไปตลาดไทยปอยยังลอบมองเห็นสายตาที่ส่อแววอิจฉาของแกอยู่ลับๆ ตาจะต้องนึกอิจฉาปอยแน่ๆที่ปอยได้ออกจากบ้านซะมั่งถึงปอยจะเปียกไปทั้งตัวก็เถอะ สองวันต่อมาความคิดของปอยก็ออกจะมีเค้าอยู่สักหน่อย ตาแต่งตัวแต่เช้าปอยตะโกนถามว่าไปไหนล่ะตาแกว่าแกจะไปตลาดไท นั่นไงเห็นไหมปอยว่าแล้วไม่มีผิดแกอยากออกไปดูน้ำท่วมภายนอกมากกว่านั่งมองน้ำท่วมอยู่หน้าบ้านจะว่าตาอยากได้ของกินอื่นๆเพิ่มเติมก็ไม่เห็นจะถูกนัก เพราะตาเพิ่งฝากเงินให้ปอยไปซื้อน้ำพริกและหมูหยองมาให้หยกๆ มันต้องเป็นอย่างที่ปอยคิดไม่ผิดละ

เกิดเป็นคนกับเขาทั้งทีจะให้มานั่งงอมืองอเท้าอยู่กับบ้านรอคอยความช่วยเหลือแต่ฝ่ายเดียวปอยว่าไม่ค่อยจะถูกนักโดยเฉพาะพ่อค้าเฉาก๊วยที่ตะลอนขายของมาทุกวันๆแบบตา
ความดิ้นรนในการช่วยเหลือตัวเองของตายังไม่จบแค่นั้นเมื่อพี่น้ำไม่ยอมลดราวาศอกสักที ถึงจะลดพี่แกก็ลดแบบไม่เต็มใจนัก ขามาแกมาทีละศอกสองศอก ขาไปแกไปทีละเซ็นสองเซ็นมันน่าเจ็บใจไหมล่ะ ตาก็คงจะเจ็บใจไม่แพ้ปอยโดยเฉพาะอย่างยิ่งแล้วแกเป็นพ่อค้า เมื่อเงินที่มีอยู่อย่างน้อยนิดเริ่มหมดไปแล้วปอยก็ไม่เห็นว่าแกจะมีญาติพี่น้องที่ไหนบุกป่าฝ่าน้ำเข้ามาดูดำดูดี เพื่อนบ้านที่มีอยู่หรือก็กำลังร่วมชะตาเดียวกันอยู่ ตาจำต้องคิดทางช่วยเหลือตัวเองโดยการทำเฉาก๊วยออกไปขายหน้าหมู่บ้าน ฮ่าฮ่า…

จากที่ตาเคยทำเฉาก๊วยใส่ถ้วยเคลือบสีขาวขอบน้ำเงินที่เราเคยเห็นกันดาษดื่น เฉาก๊วยถ้วยละ10บาท ตาเปลี่ยนแผนสู้วิกฤตโดยการทำเฉาก๊วยใส่กระป๋อง ขึ้นแพของเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามโดยการว่าจ้างให้ลากแกไปส่งและรอรับกลับ หน้าหมู่บ้านมีคนที่เดินลุยน้ำเข้าๆออกๆเพื่ออพยพบ้าง เข้ามาดูบ้านบ้าง หาซื้อของกินอื่นนอกจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและปลากระป๋องบ้าง เดินลุยน้ำมันเหนื่อยนะคะกินแรงกันน่าดูปอยเคยแล้วตอนที่น้ำท่วมได้3วัน ตอนนั้นหน้าบ้านยังอยู่แค่ระดับเอว และถนนยังอยู่ที่ระดับครึ่งน่อง ปอยเดินลุยออกจากบ้านเพื่อไปหมู่บ้านวรารักษ์ หลังจากทราบข่าวว่าหมู่บ้านนี้แห้งสนิท

ชักขวนกันกับเพื่อนบ้านว่าเราจะไปหาซื้อถ่านหุงข้าวมาไว้เพราะถ้าแก๊ซหมดเราคงอดตายกันแน่ๆ เดินไปด้วยความไม่ประมาณตนเองโดยแท้ พฤกษา13กับวรารักษ์ อยู่ห่างกันเท่า2หมาแม๊ว ปอยแทบอยากจะกลั้นใจตายซะให้ได้ลำพังเดินธรรมดาๆปอยว่าอาจจะพอไหวแต่เดินลุยน้ำด้วยนี่ ขอบอกว่ามันไม่ไหวจริงๆ ลุยน้ำออกจากบ้านตั้งแค่ 9โมงเช้ากว่าจะกลับถึงบ้านอีกทีก็4โมงเย็น แม่เว๊ย..เพราะฉะนั้นการที่ตาจะออกไปขายเฉาก๊วยปอยว่าเป็นความคิดที่ไม่เลวเลยทีเดียว

ข่าวที่น่ายินดีเกี่ยวกับตายายคู่นี้คือ ตาขายเฉาก๊วยหมดทุกวันทำให้ยายมีเงินไว้ซื้อโปรตีนและเส้นใยอาหารเข้าสู่ร่างกาย วิกฤตแบบนี้แน่นอนค่ะที่ไม่มีใครอยากจะให้มันเกิดแต่เมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้วเราจะทำอะไรได้นอกจากยอมรับและปรับตัวที่จะอยู่กับมันให้ได้ จำเป็นอย่างยิ่งที่เราจะต้องยิ้มรับกับทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิต เพราะความกลัว และจิตใจที่ขุ่นมัวจะทำให้ร่างกายผลิตไขมันขึ้นมาและเป็นไขมันฝ่ายร้ายซะด้วยแถมยังส่งผลให้ไตทำงานหนักแล้วเรื่องอะไรเราจะยอมให้ผู้ร้ายเข้ามาอยู่กับเราง่ายๆ จริงไหม

ความมีน้ำใจของเพื่อนร่วมโลกที่เราไม่เคยคิดว่าเราจะได้ แต่เราก็ได้มันในคราวนี้ ความเห็นแก่ตัวของคนที่คิดว่าเป็นเพื่อน ทั้งๆที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น แต่เราก็ได้เห็นมันในคราวนี้เช่นกัน
20 ตุลาคม 2554 เป็นวันแรกที่น้ำเริ่มเข้าบ้านและเป็นวันเริ่มต้นที่ทำให้ปอยต้องติดอยู่ในบ้านของตัวเอง แน่นอนเหตุการณ์ครั้งนี้นำความเดือดร้อนมาสู่ชีวิต นำความเสียหายมาสู่บ้านเรือน และที่แน่ๆ มันนำความหดหู่มาสู่จิตใจแต่สิ่งหนึ่งที่ปอยรู้แน่ๆก็คือ เราไม่ได้หดหู่แต่เพียงผู้เดียว เรามีผู้ร่วมชะตากรรมมากมายเรือนแสน และหลายต่อหลายครอบครัวย่ำแย่มากกว่าเราเป็นร้อยเท่าพันทวี แหม มันช่างเป็นชะตากรรมที่ไม่มีใครอยากเจอร่วมกันเลยนะปอยว่า

การติด อยู่ในบ้านตัวเองครั้งนี้ทำให้ปอยได้เสพข่าวสารแบบเกินอิ่ม เกิดมาก็ไม่เคยนั่งดูโทรทัศน์ได้มากมายยาวนานเท่าครั้งนี้มาก่อน ไม่เคยได้เสพข่าวแบบเกินอิ่ม และไม่เคยรู้สึกว่าบ้านเรา ทำไมมันแคบแบบนี้วะ ปอยยังโชคดีกว่าใครอีกหลายๆคนนักที่ยังมีบ้านให้อยู่ลี้ภัย การลี้ภัยของปอยเป็นการลี้ภัยโดยการยกระดับตัวเองขึ้นมาเป็นพลเมืองชั้น2 ฟังดูคำว่าพลเมืองชั้นสองรู้สึกมันจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินแต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่ พลเมืองชั้นสองในที่นี้คือการ ย้ายการดำรงชีวิตของตัวเองแทบจะเกือบทุกอย่างมาอยู่บนชั้นสองของบ้าน แปรสภาพชีวิตตัวเองเป็นคนหยิ่งยโสชนิดที่แขกไปใครมาก็ไม่เปิดประตูต้อนรับ ทำได้ก็เพียงเปิดหน้าต่างชะโงกถามว่า “มาจากหน่วยงานไหนคะ” แน๊…ไปสอดรู้เขา ทุกคนที่มาเยี่ยมเยียนปอยที่บ้านจะต้องทำใจ ว่าเจ้าของบ้านแถบนี้แหมมันแสนจะเย่อหยิ่ง

แต่ละคนที่แวะเวียนมาจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องแหงนคอเงยหน้าพูดกับพวกเรา จะให้ทำอย่างไรได้ละคะก็เรามันพวกพลเมืองชั้นสองซะแล้วนี่ โชคดีที่ปอยซื้อบ้านสองชั้นโชคดีกว่าใครหลายๆคนที่ ตอนนี้เขาเหล่านั้น ไม่เหลืออะไรเลย

หลายคนที่บ้านช่องพังเสียหาย ทุกสิ่งทุกอย่างมลายหายไปกับน้ำ ไม่มีแม้แต่สมบัติติดกายหรือจะพูดเอาขำๆว่า เหลือกางเกงในให้นุ่งก็บุญแล้วก็เห็นจะไม่ผิดอะไรนัก ข้อเสียของมหาอุทกภัยในรอบ 50ปีนี้คืออะไรไม่ต้องถามก็คงจะรู้คำตอบกันอยู่แล้วแบบไม่ต้องอ้าปาก ข้อเสียนานัปการก็จะประเดประดังกันเข้ามาแบบไม่อยากจะตั้งรับ ในเมื่อข้อเสียมันเยอะนักพบเจอมันอยู่แล้วทุกเมื่อเชื่อวัน แต่เราจะมัวให้ข้อเสียเหล่านั้นมันกัดกินใจเราอย่างเดียวนะหรือ

เราลองมามองหาข้อดีกันดูสักหน่อย ปอยคิดว่าเออ เราลองมานึกซิว่ามันมีข้อดีซ่อนอยู่ในวิกฤตครั้งนี้บ้างรึเปล่า แต่เมื่อปอยมาลองนึกดูปอยก็พบคำตอบที่ว่า เราไม่จำเป็นต้องนั่งนึกเลยเพราะข้อดีต่างๆมันแอบตีคู่มากับข้อเสียโดยที่เราไม่รู้สึกตัว…อ้าว ทำไมเราไม่รู้สึกตัวล่ะ หรือข้อดีเป็นขอมดำน้ำลึก ลึกซะจนเรามองไม่เห็นคงจะไม่ใช่อย่างนั้นแน่ๆ แต่เป็นเพราะข้อดีที่ว่ามันตัวเล็กกว่าข้อเสียที่เราได้พบได้เจอต่างหากล่ะ

ยินดีที่ไม่รู้จัก
มหาอุทกภัยทำให้เราได้พูดคุยกับคนที่เราไม่เคยรู้จักด้วยรอยยิ้ม และ เป็นยิ้มที่จริงใจโอบอ้อมจนรู้สึกได้ซะด้วย ตั้งแต่กองทัพน้ำเริ่มย่องเข้าบ้านปอยมาทางท่อรอบายน้ำเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2554 กองทัพเกรียงไกรที่ชาญฉลาดพยายามยามพังประตูบ้านปอยเพื่อที่จะมายึดพื้นที่โดยการปล่อยตัวเองตามธรรมชาติมาทางท่อระบายน้ำ ชะหน่อยแน่ะเข้าทางประตูไม่ได้พวกแล่นดอดเข้าท่อซะอย่างนั้น

ปอยก็ปลงว่าเออ มาๆๆ อยากมาก็มาจะได้จบๆกันซะที ใจคิดว่าพี่น้ำแกน่าจะเกรงอกเกรงใจเราบ้าง ไหนๆจะเป็นผู้บุกรุกแล้วก็น่าที่จะอยู่กับเราไม่นานและมาแต่จำนวนพลพรรคที่น้อยๆหน่อย แต่ที่ไหนได้ชะรอยพี่น้ำแกคงจะไม่เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับสมบัติผู้ดี จึงไม่รู้ว่าการเข้าบ้านคนอื่นโดยที่เจ้าของบ้านไม่เต็มใจนั้น ควรทำตัวอย่างไร พี่น้ำพาตัวมานอนเหยียดยาวอยู่ในบ้านปอยแบบไม่เกรงอกเกรงใจ นอนไม่นอนเปล่ายังไปเบียดทับบีบอัดจนทำให้ห้องน้ำที่เหลือให้ใช้อยู่ห้องเดียวใช้ไม่ได้ อ้าว! เอาละสิทีนี้

ย้ายมาอยู่บนชั้นสองมีไฟมีห้องน้ำชั้นบนให้ใช้ได้แต่ ชักโครกกดไม่ลง คนนะคะกินเข้าไปแล้วก็ต้องถ่ายออก แต่ทีนี้ไม่มีที่จะให้ถ่ายความกลุ้มเริ่มเข้าครอบงำปอยทันที กูจะขี้ยังไงวะเนี่ยโอ้โฮ อะไรมันจะอัดอั้นปานนี้อย่าบอกนะว่าต้องปล่อยใส่ถุง แต่ชีวิตปอยก็ยังไม่เหม็นขนาดนั้นเมื่อปอยได้รู้ว่าชักโครกมียาแนวที่ช่างได้ยารูระบายอากาศไว้เพื่อกันกลิ่น ต่อยรูนั่นออกซะให้มันดูดอากาศลงไปมันก็จะดูดเอาข้าวเหม้าทอดของเราไปด้วย ปอยต่อยยาแนวนั้นออกทันที พี่โครกก็ดูดจ็วบๆๆซดขี้เราลงไปอร่อยเหาะ…อ้วก

พี่น้ำก่อเรื่องไม่หยุดหย่อนนะคะ เข้าบ้านเขาไม่เข้าเปล่าหาเรื่องให้เขาต้องทนทรมานกับการปล่อยของเสียแล้วแทนที่จะหยุดเพิ่มปริมาณ เปล่าเลยค่ะพี่น้ำยังคอยเพิ่มปริมาณของตนเองอยู่เรื่อยๆๆๆ ไม่หยุดหย่อน ชั่วระยะเวลาไม่ถึง 4วันพี่น้ำเพิ่มระดับจากตาตุ่มมาเป็นช่วงอกได้อย่างหน้าไม่อาย และเพิ่มเป็นมิดหัวปอย ย้ำว่าหัวปอยนะเพราะปอยสูงแค่ 1.50เมตร ภายในเวลาอีกไม่กี่วันช่างไม่มีมารยาทเอาซะเลยพี่น้ำ

ปอยยืนภาวนาอยู่ที่หน้าต่างว่า พอแค่นี้เถอะนะเพราะถ้าพี่ยังจะเพิ่มขนาดตัวขึ้นไปมากกว่านี้อีก อีก20 ซม. ตัวพี่ก็จะถึงมิตเตอร์ไฟแล้วนะคะ ไฟโดนตัดขึ้นมาปอยจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไรได้ หันซ้ายหันขวาก็เจอแต่ห้องสี่เหลี่ยมกับหน้าสามีที่จิตใจฟุ้งซ่านมากกว่าปอยไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า พอเถอะนะพี่น้ำนะปอยไม่อยากไปอยู่ในค่ายอพยพที่ต้องนอนเรียงกันเป็นตับและต่อคิวเข้าห้องน้ำ ดูแววแล้วพี่น้ำแกคงเห็นใจปอยสถิติที่แกทำทิ้งไว้เลยหยุดอยู่ที่ 1.50เมตร

1อาทิตย์ที่ปอยต้องเดินวนไปวนมาบนชั้นบนของบ้านที่มีห้องนอนอยู่สามห้อง ซึ่งเวลานี้ได้ปรับสภาพเป็น 1ห้องนอน 1ห้องครัว และ1ห้องสัมภาระ ปอยมีความคิดที่จะลุยน้ำออกไปตลาดไท เพื่อซื้อสารอาหารเพิ่มเติมหลังจากที่ขาดสารอาหารมาเป็นอาทิตย์แล้ว ปอยจะต้องซื้อโปรตีนและเส้นใยอาหารมาบริโภคเพื่อสุขภาพกายให้ได้ คิดได้แบบนี้ปอยก็ตัดสินใจเดินทางมุ่งสู่ตลาดไททันที เพราะทราบข่าวจากเพื่อนบ้านมาว่า ตลาดไทยังมีของขายเพราะน้ำไม่ท่วมตลาดและยังมีธนาคารให้เรากดเงินได้

28 พฤศจิกายน 2554 ปอยเตรียมตัวออกเดินทางไปตลาดไท โดยการถ่อแพที่เพื่อนบ้านทิ้งไว้ให้ออกไปที่หน้าหมู่บ้าน สามีปอยที่คิดอยู่เสมอว่าตัวเองเป็นท่านขุนเป็นคนช่วยถ่อแพออกไปส่งนางทาสผู้ต้อยต่ำ และกลับเข้าบ้านเพื่ออยู่เฝ้าบ้านรอขโมย มันมีขโมยนะคะในซอยบ้านปอยโดนงัดไป2หลังแล้ว เลวจริงๆไอ้พวกนี้ ถึงหน้าหมู่บ้านมีรถทหารผ่านมาพอดีปอยตะโกนบอกเขาว่ารอด้วยค่ะขอไปด้วยคน รถทหารจอดรับผู้ประสบภัยแบบเดียวกันกับปอยตามรายทางไปเรื่อยๆ

ในรถทหารเต็มไปด้วยผู้ประสบภัยที่ต่างก็กำลังอพยพไปอยู่บ้านญาติที่ต่างจังหวัดบ้าง ต่างก็ต้องออกไปรักษาตัวเพราะโดนกระเบื้องบาดบ้าง และอีกหลายคนมุ่งหน้าไปตลาดไทเหมือนกันกับปอย เราทักทายกันบนรถตามประสาผู้ร่วมชะตากรรมด้วยหน้าตายิ้มแย้มแบบที่ไม่เคยยิ้มให้กันได้กว้างเท่านี้ ปอยนั่งข้างๆน้องผู้หญิงสองคนที่ขึ้นรถมาหลังปอยแค่ไม่กี่ป้ายโดยไม่ใส่รองเท้า ถามทราบความว่า “รองเท้าหนูลอยหายไปกับน้ำแล้วพี่” น้องเขาเป็นคนพื้นที่บ้านอยู่ในซอยใกล้ๆหมู่บ้านพฤกษา 13 ที่ปอยมาซื้ออยู่เราพูดคุยสอบถามสาระทุกสุกๆดิบๆกันพอเป็นกระศัย ที่บ้านท่วมแค่ไหนแล้วอยู่กันอย่างไร โอ้โฮถึงอกเลยเหรอแหมพอๆกันเลยที่บ้านเลยหน้าผากแล้วแน่ะ เราจะไปตลาดไทเหมือนกัน “พี่จะไปตลาดไทเหมือนกันเหรอดีเลยพี่ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเราไปด้วยกันนะ”

รถทหารพาเรามาส่งที่หน้าวัดธรรมกายวัดที่มีวลีเป็นที่รู้จักกันถ้วนทั่วว่า กัลยาณมิตร ตอนนี้ได้กลายเป็นสถานที่แห่งการแจกจ่ายข้าวปลาอาหารให้ผู้ประสบภัยไปซะแล้ว คณะของเราซึ่งประกอบไปด้วยบรรดาคนที่ไม่เคยรู้จักมีปอย น้องผู้หญิงสองคนที่ไม่ใส่รองเท้า สามคนพ่อแม่ลูกที่บ่นว่าตัวเองกำลังขาดสารอาหาร คุณป้าสามคนที่คุยกันมาตลอดทาง และหญิงชายอีกหลายคนที่ ต่างก็มุงหน้าสู่จุดหมายเดียวกัน หัวหน้าครอบครัวของสามพ่อแม่ลูกบอกกับพวกเราว่า เดี๋ยวผมจัดให้เอง โบกมันทุกคันแหละเดี๋ยวเราก็ถึงตลาดไทจนได้ พี่ชายคนนี้โบกได้รถกระบะคันหนึ่งที่กำลังจะเดินทางไปในเส้นทางที่เราไป เจ้าของรถบอกว่าไม่ได้เข้าตลาดนะแค่วิ่งผ่านเท่านั้น แหมแค่นี้ก็บุญหัวแล้วในช่วงเวลาแบบนี้จะเอาอะไรมากจะกี่ต่อๆก็ขอให้มันถึงเป็นใช้ได้

รถกระบะใจดีพาเรามาลงที่หน้าตลาดไทย ซึ่งเป็นฝั่งตรงข้ามเราต้องเดินลุยน้ำข้ามคูขวางถนนเพื่อไปขึ้นรถสองแถวเข้าตลาดไทอีกทอดหนึ่ง น้องสาวไม่มีรองเท้าสองคนบอกว่า “พี่เดี๋ยวเรากลับพร้อมกันไหม เราแยกกันไปซื้อของแล้วเดี๋ยวเรามาเจอกันตรงนี้พี่เอาเบอร์มาเดี๋ยวเสร็จแล้วเราโทรหากันนะ” ปอยตกลงแลกเบอร์กับคนไม่มีรองเท้าแล้วแยกตัวไปกดเงินเพื่อซื้อของที่ต้องการ หมู ผัก น้ำหวาน น้ำพริกและหมูหยองฝากเพื่อนบ้าน ใจอยากซื้อไข่ไก่เข้าไปด้วยแต่กลัวจะทำมันแตกเดี๋ยวจะเสียดายของซะเปล่าๆ ดีใจที่ของที่ตลาดไทยังคงขายตามราคาปกติแม่ค้าไม่ขึ้นราคาตามจำนวนน้ำที่บุกรุก เว้นแต่ของแห้งบางชนิดเช่น กาแฟที่ไม่จำเป็นต่อชีวิตประจำวันของคนอื่นแต่จำเป็นต่อชีวิตประจำวันของปอยซะเหลือเกินราคาขึ้นมาอีก5บาท ซึ่งไม่รู้มันจะขึ้นทำไมให้รวยเล่น

ซื้อของเสร็จยังไม่ทันเดินถึงจุดนัดพบดี น้องสาวไม่มีรองเท้าก็โทรมาตามบอกพี่อยู่ไหนหนูอยู่ตรงที่เรานัดกันแล้วนะ ปอยสารภาพความจริงกับน้องว่า พี่ซื้อเสร็จนานแล้วหละ ใกล้จะถึงแล้วมัวเดินวนอยู่2รอบหาที่นัดไม่เจอ ปอยสาวเท้าให้เร็วขึ้นด้วยเพราะไม่อยากให้ใครรอนาน 30เมตรจะถึงที่นัดหมาย น้องสาวไม่มีรองเท้าวิ่งมาตามแล้วบอกว่า พี่เร็วๆเข้ารถทหารมาพอดีเลยพี่ หูย…มาช้าอีกนิดปอยคงโดนทิ้งแล้วนะเนี่ย

น้องสาวไม่มีรองเท้าสองคนซื้อของกลับบ้านไปถุงเบ้อเริ่ม ถือกันคนละ2ถุงใหญ่ภายในบรรจุของกินที่จำเป็นหลายต่อหลายอย่าง แวบหนึ่งปอยเห็นถุงขนมทาโร่โผล่หน้ามาทักทาย
“ทาโร่นี่จำเป็นต่อชีวิตด้วยเหรอเนี่ย”ปอยถาม
“จำเป็นต่อเด็กๆน่ะพี่ ที่บ้านเด็กๆเยอะ”คนไม่มีรองเท้าว่าอย่างนั้น

รถทหารคันนี้มาส่งเราไม่ถึงครึ่งทางเพราะเขามีเป้าหมายคนละเส้นทางกับทางกลับบ้านของเรา เราโบกรถกันต่อที่หน้าที่ว่าการอำเภอคลองหลวง ยืนกันอยู่สักครู่มีรถ 6ล้อผ่านมา ถามได้ความว่าเขาจะวิ่งไปที่มอเตอร์เวย์ซึ่งเป็นทางที่เข้าใกล้บ้านเราไปทุกทีๆๆ เราขึ้น 6ล้อเพื่อลงที่ปากทางคลองสามใจคิดว่าเดี๋ยวค่อยไปโบกรถอื่นต่อเอาดาบหน้า พวกเราที่ไม่มีใครเคยรู้จักกันเลย หอบถุงสัมภาระของตัวเองวิ่งขึ้นวิ่งลง ผู้หญิงลงก่อนส่วนผู้ชายจะคอยส่งของให้อยู่บนรถ ถึงปากคลองสามยานพาหนะคันต่อมาของเรา อัพเกรดจาก 6ล้อเป็น 10ล้อแหมประสบภัยก็ยังอุตส่าห์มีการพัฒนาทางการเดินทางซะอีกด้วย เราปีนป่ายขึ้นมาบน 10ล้อกันอย่างทุกลักทุเล ด้วยเพราะว่ารถมันสูง เราจับจองที่นั่งกันตามแต่จะหาได้ใน 10ล้อนั้น น้องสาวไม่มีรองเท้าสองคนแยกไปนั่งตอนท้าย ปอยจับได้ที่นั่งตอนกลาง น้องสาวสองคนถึงที่หมายก่อนและไม่ทันได้ล่ำลากันด้วยว่าไม่สะดวกด้วยประการทั้งปวง เคยไหมที่เราจะมีเบอร์โทรศัพท์ของใครก็ไม่รู้ที่เราไม่เคยรู้จักและเมมโมรี่เอาไว้ในโทรศัพท์ว่า เท้าเปล่า

ปอยกลับถึงบ้านด้วยความเหนื่อยอ่อน ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการเดินทางไปตลาดไท ที่ใกล้แสนใกล้มันจะดึงแรงเราไปได้มากมายขนาดนี้ 6ชั่วโมงของการเดินทางไปกลับนี่มันเรื่องบ้าๆชัดๆ แต่การเดินทางครั้งนี้ทำให้ปอยได้คุยกับคนที่ไม่รู้จักได้เป็นชั่วโมงๆ เราส่งยิ้มให้กันได้กว้างที่สุดเท่าที่ชีวิตจะยิ้มกว้างได้ถึงแม้ว่ายิ้มของเราจะแฝงไปด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่เชื่อได้เลยว่า ยิ้มแต่ละแฉกที่ส่งให้กันเป็นยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่ปอยเคยได้รับและได้ให้มา อุทกภัยครั้งนี้ทำให้เรารู้ว่าสมัยก่อนบรรพบุรุษของเราทำไมถึงได้สามัคคีกันปกป้องบ้านเมืองนัก หลายคนอาจจะบอกว่าน้ำท่วมเกี่ยวอะไรกับที่บรรพบุรุษปกป้องบ้านเมือง

มันเกี่ยวกันก็ตรงที่ทั้งสองอย่างเป็นภัยคุกคามที่เราต่างต้องร่วมมือกันทั้งสิ้น บรรพบุรุษร่วมแรงร่วมใจกันต่อสู้กับอริราชศตรูเพื่อปกป้องบ้านเมือง ต่อให้เป็นเพื่อนบ้านที่ด่าทอกันเช้าเย็นแต่ถ้าภัยมาถึงตัวก็จำเป็นที่จะต้องพักรบระหว่างกันเอาไว้ก่อนเพื่อเก็บแรงเอาไว้รบกับศตรูตัวจริงที่ถาโถม

อุทกภัยครั้งนี้ก็เหมือนกัน มันเป็นศตรูที่ทรงอานุภาพร้ายแรงกว่าอะไรทั้งหมด เพราะมันแทรกซึมไปได้ทุกหัวระแหง เราจำต้องร่วมมือกันอย่างขยันขันแข็งพลังสามัคคีจะออกมากันมากมายก็ตอนนี้ และมันก็ได้ออกมาแล้ว มันนำพาคนที่ไม่รู้จักให้มารู้จักกันด้วยรอยยิ้ม แต่เสียดายที่อุทกภัยครั้งนี้เพียงแต่สร้างความสามัคคีให้กับพี่น้องประชาชนคนไทยอย่างน่าภาคภูมิใจ แต่มันก็ยังไม่เก่งกาจพอที่จะสามารถสร้างความปรองดองให้กับผู้หลักผู้ใหญ่ในประเทศของเราได้ เขาเหล่านั้นยังคงปฏิบัติตนเช่นเดิม อนิจจาศึกครั้งนี้เราคงต้องปล่อยให้ข้าศึกอ่อนแรงลงไปเองเสียแล้วกระมัง ท่าปอยจะต้องยืนดูพี่น้ำแกหัวเราะเยาะเย้ยอีกเป็นนานแน่ๆ “ฮ่าๆๆๆสมน้ำหน้ามึงจริ๊งพวกกูยกทัพกันมาเป็นโขลง ผู้บริหารประเทศของพวกมึงยังเห่ากันในสภาอยู่เล๊ย” ดูข่าวแล้วเศร้า ปล่อยข้าวเม่าลงน้ำดีกว่า

เป็น 1ในโครงการ เที่ยวหัวใจใหม่ เมืองไทยยั่งยืน
เออก็ดีเว๊ย…ได้เที่ยวฟรีด้วย 3วัน 2คืน สบายแฮ

รถตู้ออก7 โมง ถึงปากน้ำประแส จ.ระยอง ประมาณ 9โมงครึ่ง
เรานั่งมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างเพื่อชมทัศนียภาพของชุมชนประแส
ซึ่งที่นี่เปิดเป็นโฮมสเตย์ ชื่อ ประแสโฮมสเตย์
ชาวบ้านที่นี่อัธยาศัยดีพูดคุยยิ้มแย้ม เล่านู่นชี้นี่ให้ดูอย่างสนุกสนาน

หรือจะเป็นเพราะเค้ารู้ว่าเราเป็นสื่อมวลชน จะมาเขียนข่าวให้ชุมชนเค้าน่าเที่ยวเค้าเลยทำดีด้วย ก็ไม่น่าจะใช่เพราะดูจากการแสดงออกแล้ว มันก็เป็นเสน่ห์ของคนต่างจังหวัดโดยทั่วไปนี่เอง
ยิ้มแย้ม เป็นมิตร และมีน้ำใจ

ที่อ.ประแส เขากำลังมีโครงการ อนุรักษ์บ้านเก่าริมน้ำประแส ซึ่งถ้าคนในชุมชนช่วยกัน
มันก็ไม่น่าจะยากที่โครงการนี้จะสำเร็จ ไหนๆก็ทำเป็นโฮมสเตย์แล้วทั้งที
รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างแบบที่ปอยนั่ง มีเยอะแยะเต็มพื้นที่ประแส เพราะชาวบ้านที่นี่
นิยมนำรถมอเตอร์ไซค์มาทำแบบนี้ ถามได้ความว่า มีลูกเยอะทำแบบนี้ก็นั่งได้หลายคน
แถมมีหลังคากันแดด ไม่ร้อน และยังประหยัดเงินอีกด้วย

แกงค์มอเตอร์ไซค์พาเรามาหยุดอยู่ที่ “ทุ่งโปรงทอง” สถานที่ๆเต็มไปด้วยพันธ์ไม้ป่าชายเลน
ไม่ว่าจะเป็นโกงกาง ตาตุ่มทะเล เตยทะเล ลำพูทะเล

ระหว่างทางที่เราเดินไปตามสะพานไม้ที่ชาวบ้านสร้างขึ้น เราจะได้ยินเสียงเป๊าะๆๆๆ ดังไปตลอดทาง ถามผู้นำชุมชนได้ความว่า มันเป็นเสียงของปูก้ามดาบ ซึ่งมีก้ามใหญ่ๆอยู่ข้างเดียว มันหนีบก้ามมันเพื่อโชว์ตัวเมีย อืม สัตว์แต่ละชนิดก็มีวิธีจีบสาวแตกต่างกันไปเนอะ

เดินผ่านป่าโกงกางมาเรื่อยๆ เราจะพบกับพันธ์ไม้นานาชนิด แต่ละชนิดมีสรรพคุณทางยา
โดยเฉพาะต้นโกงกางที่เรารู้จักนี่แหละ โกงกางจะมีรากอ่อนที่ยังไม่ยาวลงมาถึงดิน
ไอ้รากอ่อนตัวเนี้ย ผู้เชี่ยวชาญบอกว่า มันมีสรรพคุณเพิ่มกำลังวังชาของเพศชาย แกว่าเอารากตัวนี้มาต้มแล้วกินเอาแต่น้ำ คุณผู้ชายทั้งหลายจะฟิตปึ๋งฟิตปั๋ง คล้ายๆกับโด่เดี๋ยวก็ล้มรึเปล่าอันนี้ปอยก็ไม่แน่ใจนะ

เดินต่อมาเรื่อยๆ เราก็เริ่มเข้าเขตของ ทุ่งโปรงทอง เข้าไปทุกทีๆ
แลเห็นทุ่งสีเขียวอ่อนๆอยู่ลิบๆ ทุ่งโปรงทอง จริงๆแล้วไม่มีต้นโปรงทองอยู่เลยสักต้น
อ้าววว…ทำไมเป็นงั้น ก็เพราะทุ่งโปรงทองที่ว่า มันเต็มไปด้วยต้นโปรงขาว โปรงแดง
ขึ้นเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น และลักษณะเฉพาะของมันก็คือ มันจะมีใบที่มีผิวมัน ซึ่งพอ
กระทบกับแสงแดด จะทำให้ใบของมันมีสีคล้ายสีทอง เลยเป็นที่มาของคำว่าทุ่งโปรงทอง

สังเกตุที่ใบของมันจะมีสีออกเหลืองทองซึ่งถ้าไม่โดนแดดมันจะไม่เป็นสีนี้

มันเป็นทุ่งจริงๆ มีเยอะมาก

มันมีเยอะเป็นทุ่งๆและกำลังจะขยายพื้นที่ออกไปให้เต็มทุ่งมากกว่านี้อีก ไม่ใช่ว่าชาวบ้านจะขยาย แต่ธรรมชาติมันขยายของมันเอง เพราะต้นโปรงจะมีเมล็ดที่พร้อมจะหล่นอยู่เสมอๆ หลุ่นปุ๊ป มันก็ขึ้นปั๊ป ทำให้แต่ละต้นไม่โตเต็มที่ยืนเบียดเสียดแย่งที่กันจนเป็นทุ่งอย่างที่เห็น

จริงๆแล้วที่นี่เขาจะมีโปรแกรมล่องเรือชมหิ่งห้อยริมป่าชายเลนด้วยนะ แต่คณะของปอยไม่ได้ร่วมทำกิจกรรมนั้นด้วย เนื่องจากเวลาจำกัดและยังมีอีกหลายที่ที่ยังต้องไปดูเพื่อเก็บข้อมูล

เหน็ดเหนื่อยจากการเดิน เดิี๊น เดิน บนสะพานที่ชาวบ้านช่วยกันสร้างขึ้น ร่วม 1,000เมตร รอบป่าชายเลนเห่งนี้ สิงห์นักบิดประจำหมู่บ้าน ก็พาเราไปเที่ยวชมบ้านเก่าริมน้ำประแส
ใกล้ๆกับประแสโฮมสเตย์ ที่คืนนี้เราไม่ได้จะแวะพัก

เพียงแต่มันเป็นทางผ่านที่เราจะไปขึ้นเรือ ที่ท่าเรือประแสเพื่อ ออกเดินทางไปดู พิพิธภัณฑ์เต่าทะเล ที่เกาะมันใน ปอยไม่ประทับใจกับพิพิธภัณฑ์นี้สักเท่าไหร่ เพราะมันร้อน
นั่งเรือลำบิ๊กบึ้ม ไปจอดที่ท่าเรือของพิพิธภัณฑ์ แล้วเดินเข้าไปอีก ไม่ไกลสักเทาไหร่หรอก

แต่แดดมันร้อนทำให้ทางเดินมันยาวไกลมากกว่าที่ควรจะเป็น และปอยรู้อยู่แล้วว่าปอยต้องไปเจอกับอ่างใส่เต่า อ่างพ่อ-แม่พันธ์ อ่างอนุบาล ไปเจอเต่ายักษ์ที่สต๊าฟไว้ ไปเจอเซี่ยงจี๊เต่าที่ดองใส่โหลไว้ และต้องไปนั่งดูวีดีทัศน์บรรยายนู่นนี่ ต่างๆนาๆ
เหมือนการไปพิพิธภัณฑ์ทั่วๆไป แล้วปอยก็ไปเจอแบบนั้นมาจริงๆ…ทำไมน๊อไอ้พิพิธภัณฑ์ทั้งหลายแหล่ที่มีอยู่ในประเทศเขาถึงไม่ยอมพัฒนา ให้มันมีอะไรน่าดูน่าชม มากกว่าที่ปอยพูดสักที…

ความใฝ่ฝันอีกอย่างหนึ่งของปอยคือ อยากให้เมืองไทยมีพิพิธภัณฑ์ที่ เด็กๆไม่สามารถเดาได้แบบว่า เข้าไปถึงแล้วตื่นเต้นจังอะไรเทือกนี้…มันจะมีมั๊ยน๊อก่อนโลกจะแตก

หลังจากออกจากกระบะเต่า เรือนำเราเดินทางสู่เกาะมันกลาง เพื่อดำน้ำดูปะการัง แบบสน็อกเกิ้ล โอ้ว มายก็อดตื่นเต้นมาก ก้มหน้าลงไปมีแต่หิน หอยเม่น หอยมือเสือ และไอ้ปลาพวกนี้
ปลาอะไรไม่รู้พอโยนเศษอาหารลงไป มันเหมือนตายอดตายอยากมาจากไหน กรูกันมากินๆๆ

ปลาตะกละ

ชาวเรือจะนำทุ่นนำทางลงไปก่อน เราถึงจะลงดำได้

ปอยเข้าใจว่าเค้ากำลังบุกเบิกและฟื้นฟูหมู่ปะการังแถวนี้ ในอนาคตข้างหน้าคงจะมีอะไรๆให้ดูให้ชมมากกว่านี้…แต่ตอนนี้ดูแค่นี้ไปก่อน หอยเม่นตัวบักเอ้ก 3ตัว หอยมือเสือสีฟ้าๆ 2ตัว ปลาตัวใสๆว่ายไปว่ายมา และปลาสีเหลืองที่จะมาก็ต่อเมื่อมีอาหารมาให้มันกิน

เพลิดเพลินไปกับการดูปะการังที่มีหินเยอะกว่าหอยแล้ว
เราถ่ายคนจากเรือใหญ่ สู่เรือเล็กเพื่อจะไปขึ้นฝั่งที่เกาะมันกลาง คืนนี้เราจะนอนกันที่
มันตราคีรี รีสอร์ท…สถานที่แห่งความประทับใจจริงๆของปอยในทริปนี้

ถ่ายคนจากเรือแบบนี้

มาลงเรือนี้

ครั้งแรกที่เท้าสัมผัสผืนทรายที่มันตราคีรี ปอยก็ได้พบกับการต้อนรับที่แสนจะเป็นมิตร
ของของพนักงานต้อนรับประจำเกาะ มันเป็นสุนัขพันธ์ชิสุ สามสี่ตัว วิ่งดิ๊กๆๆประกาศความเป็นหมาทะเลอย่างเต็มที่ ล้อมหน้าล้อมหลัง ส่งเสียงเห่าเหมือนกับจะบอกว่า “มากันแล้วเหรอๆ”

มันตราคีรี เป็นรีสอร์ทบนเกาะส่วนตัวที่เงียบสงบ เหมาะแก่การมาพักผ่อนเป็นหมู่คณะ เป็นคู่ เป็นครอบครัว หรือจะมาในรูปแบบไหนก็ได้ ทุกคนที่มาจะได้รับความเป็นส่วนตัวแบบชุ่มปอด
นอนที่นี่ปอยนอนหลับสบายเป็นอย่างมาก และอิ่มแปร้ด้วยอาหารฝีมือคุณแหม่ม เจ้าของรีสอร์ท ขอบอกว่าคุณแหม่มแก พิถีพิถันกับการทำอาหารมาก เพราะอาหารทุกอย่าง สด สะอาด อร่อย ย้ำเลยนะว่าทุกอย่างอร่อยเหาะจริงๆ นี่ไม่ได้อวยเพราะปอยไม่ได้ค่าโฆษณาอะไรทั้งสิ้น

ผู้ชายใส่หมวกเป็นไกด์สำหรับทริปนี้

โดยเฉพาะแกงส้มชะอมไข่ มันอร่อยแบบที่ เอ๊ะเครื่องแกงมันมีอะไรมั่งวะเนี่ย
ทำไมอร๊อยอร่อย ปูสดๆ กุ้งตัวใหญ่ๆ เนื้อหวานรับประทานง่าย

อยากเห็นบรรยากาศรีสอร์ทเยอะๆตามไปดูได้ที่นี่ www.mantakiri.com

ปอยเดินชมรีสอร์ทแบบเพลินหูเพลินตา มันตราคีรีเป็นรีสอร์ทที่มีวิวธรรมชาติที่ได้เปรียบ
ด้านหน้าเป็นวิวทะเลมุมกว้างสวยงาม หาดทรายขาวๆบวกกับน้ำใสๆ และการตกแต่งที่พักของรีสอร์ทที่น่ารักกระจุ๋มกระจิ๋ม

ด้านหลังเป็นวิวโขดหินธรรมชาติ ที่ขึ้นสลับซับซ้อน เรียงรายเป็นจังหวะจะโคลน
รวมตัวกันเป็นองค์ประกอบที่สวยงามน่ามอง ีมุพักผ่อนที่ใครเห็นใครก็อยากนอน ว่างั้นเถอะ
ปอยนั่งๆนอนๆเดินผึ่งพุงไปเรื่อยๆคุณแหม่มเจ้าของรีสอร์ทบอกว่า อย่าเพิ่งนอนนะ เดี๋ยวมีกล้วยหอมทอดให้กินก่อนนอน

อุ๊ย เป็นไงน๊ากล้วยหอมทอด อยากกินๆ พอได้กินเข้าจริงๆปอยนึกเสียดายที่ ทำไมตอนเค้ามาเสิร์ฟปอยไม่หยิบมาซัก2จาน เสียดายจริงเพราะมันหอมหวานรับประทานง่าย อีกแล้ว

เห็นอาหารที่เค้าจัดให้เราทานเป็นอาหารที่อร่อยทุกอย่าง ทำให้นึกสงสัยว่า เอ๊ะที่เราได้กินดีอยู่ดีขนาดนี้ เพราะเราเป็นสื่อฯรึเปล่านะ สอบถามได้ความว่า นี่เป็นเมนูที่อยู่ในแพ็คเก็จปกติของทางรีสอร์ทอยู่แล้ว ลูกค้าที่ซื้อแพ็คเก็จมาเที่ยวที่นี่ ได้ทานแบบนี้ทุกคน…อืม เข้าท่าแฮะ

ปอยเสียดายมากๆตรงที่ การมาในครั้งนี้ไม่ใช่การมาเที่ยวแบบเต็มรูปแบบ
เป็นการมาเที่ยวกึ่งทำงาน เลยไม่ได้หายใจหายคอสักเท่าไหร่ คิดเอาไว้ว่าถ้าชีวิตกลับเป็นปกติเมื่อไหร่ จะเก็บกระเป๋ามานอนที่นี่สักคืนสองคืนให้ชุ่มปอด เอาให้ลืมโลกที่วุ่นวายไปเลย

รุ่งเช้าเราออกเดินทางด้วยเรือยอร์ชไม้สัก อภินันทนาการเป็นพิเศษจากเจ้าของรีสอร์ท
เพื่อเยี่ยมชม ทะเลแหวก เกาะทะลุ เกาะกุฎี และหมู่เกาะมันต่างๆ…

ซึ่งปอยจะพาไปชมในตอนต่อไปค่ะ

ตอนแรกที่ปอยรับปากลุงวู๊ดไปปอยก็ไม่ได้คิดอะไร คิดแต่ว่างานเผาพ่อเจ๊ทั้งที
ยังไงซะก็ต้องหาทางไปให้ได้ เพราะเคารพนับถือเจ๊อยู่มากก็เจ๊แกดีแสนดี
ดีจนคิดเอาเองว่าตอนเจ๊แกตกลงปลงใจเลือกลุงเป็นแฟน แกคงโดนมอมยาแน่ๆ แต่พอหันมาดูวันที่อีกที วันที่ 26 มีนาคม อ๊าววว…วันเกิดกูนี่หว่า เอาอีกแล้วไง

วัวข้างบ้านญาติลุงวู๊ด

วันเกิดทีไรไม่ได้ฉลองในที่ๆควรฉลองสักที จะมีถูกกาละเทศะก็ตอนที่
ฉลองคู่กันกับแต๊กที่บ้านต้นซุงเมื่อ 4ปีที่แล้วโน่น หลังจากนั้นก็ ฉลองตามโรงพยาบาลมาตลอด มาปีนี้ไ่ม่ได้เข้าโรงพยาบาลก็ดันไปวัดแถมเป็นงานศพอีก เออดี ปีนี้เฮงแน่นอน
ปอยไม่ถือค่ะเรื่องแบบนี้ แต่แปลกใจว่า มันอะไรของปอยกันนักหนาวะเนี่ย

งานพ่อเจ๊ ปอยก็ไม่ได้เขียนเรียกน้ำตาอะไรนักหรอก แต่ประวัติและชีวิตของแกมันโดนเอง
พ่อเจ๊กุ้ง เป็นชาวสวนที่ลำบากลำบนมาแต่เล็ก ยอมทำทุกอย่างทุกทางเพื่อลูกเมียจะได้สบาย
ขยัน ไ่่ม่อยู่เฉย มานะมากมายจนมีฐานะร่ำรวยขึ้นมาได้
ก่อนตายยังเรียกแม่มากอด แล้วบอกว่า “พ่อรักแม่นะ” ปอยเขียนเอง ยังซึ้งเอง

ปอยถือว่านี่เป็นตัวอย่างของบุคคลที่น่าชื่นชม ซึ่งมีให้เห็นอยู่ดาษดื่น เกลื่อนเมืิองเพชร
ปอยเดินไปทางไหน ก็เจอแต่ชาวสวนๆๆ ทุกคนขยันทำงาน
บางคนรวยแล้วบางคนกำลังรอความรวย…และที่แน่ๆไม่มีใครเดินหน้าบึ้งสักคน
ส่งเสียงทักทายกันเหน่อไปเหน่อมา เหน่อแบบแปลกๆ ฟังดูก็น่ารักดี

จักรยานบ้านฝั่งตรงข้าม

ประเพณีการจุดศพของที่นี่ ยังคงทำตามวิถีเดิม
มีการเก็บศพผู้เสียชีวิตที่อายุมากๆไว้ 100วันก่อนที่จะนำออกมาเผา
มีการจุดดอกไม้ไฟ จุดพลุแสงสีก่อนวันเผา ถ้าเป็นสมัยก่อน เจ้าภาพจะจัดให้มีมโหรสพ
แล้วจุดดอกไม้ไฟเวลาเที่ยงคืน แต่งานนี้ไม่ีมีมโหรสพ
ดอกไม้ไฟจึงจุดซะเลยตั้งแต่หลังพระสวดเสร็จ..ทำเอาเด็กๆร้องวู้ๆว๊าวๆกันเป็นแถว

งานจุดศพจัดที่วัดท่าคอย…วัดที่น่าภาคภูมิใจของชาวท่ายาง
เพราะมีโบสถ์และหอระฆัง ที่งดงามเก่าแก่ และได้ขึ้นทะเบียนกับกรมศิลปากร ตั้งแต่ปี2526

ว้าว…น่าภูมิใจเป็นอย่างมาก … แต่ มันเป็นความภาคภูมิใจที่เอาไว้แค่คุยอวดเท่านั้นในความคิดปอย ปอยเข้าใจว่าชาวบ้านเขาภูิมิใจในสิ่งที่ตนมี แต่อีกสิ่งที่ควรมีควบคู่ไปด้วยคือ ความรู้ความเข้าใจในการรักษาสมบัติล้ำค่า

รู้จักวิธีที่จะดูแลโบราณสถาน อย่าว่าแต่ที่ท่ายางเลย ปอยว่าโบราณสถานทั่วประเทศนี่แหละ
ปอยเห็นมันก็ผุเก่า ไปตามกาลเวลา ขาดการดูแลเอาใจใส่
ปล่อยให้หมามาขี้มั่ง เอาขยะมาพิงมั่ง ให้เด็กวิ่งเล่นขึ้นไปมั่ง … อะไรวะ งงเต็ก

ไอ้กรมศิลปากรที่มาขึ้นทะเบียน ปอยก็ไม่รู้ว่ามันจะมาขึ้นทะเบียนไปทำงิ้วอะไร
ขึ้นทะเบียนแล้วก็ปักป้าย ว่านี่ขึ้นทะเบียนแล้วนะ อืมรู้แล้ว แล้วไงต่อล่ะ
ขึ้นทะเบียนแล้วทำอะไรต่อไป ก็ปล่อยให้ญ์ยืนเหงาขาดการดูแล
ปอยมองว่าสมบัติล้ำค่าแบบนี้ ทำไมเค้าปล่อยให้พื้นที่สกปรกไม่น่าดูได้ขนาดนี้

มองไปถึงเจ้าหน้าที่ที่ดูแลอำเภอท่ายาง ทำไมไม่จัดเจ้าหน้าที่มาดูแล ทำควาสะอาด
หรือทำการรณรงค์ ประชาสัมพันธ์ ให้ชาวบ้านทราบถึงความสำคัญของสิ่งที่ตนมีให้มากขึ้น
เมื่อเค้ารัก เค้าหวง เค้าก็จะช่วยกันดูแล ปอยคุยกับชาวบ้านที่นั่นหลายคน
จับใจความได้ว่า ทุกคนรู้ว่าตัวเองมีโบราณสถานเก่าแก่อยู่กับตัว ทุกคนรู้ว่ามันสร้างมาตั้งแค่สมัยอยุธยา ทุกคนรู้ว่า “ขึ้นทะเบียนกรมศิลฯ” เชียวนะ ถามว่าแล้วมีใครมาดูแลมั๊ยคะ
ป้าคนหนึ่งบอกว่า มีเค้าก็มีการจัดงานบุญทำพิธีนู่นนี่อยู่นะ แหง่ววว…

ไม่ช๊ายยย…….. ปอยหมายถึงดูแลให้มันอยู่ในสภาพที่ดีๆไม่มีคนมักง่ายเอานู่นเอานี่มาพิงแบบนี้อ่ะป้า…ป้าไม่เข้าใจหนูเลย

จะโทษกรมศิลฯก็ไม่ถูกเพราะเค้าไม่เห็น จะว่าชาวบ้านก็ไม่ได้เพราะเค้าไม่รู้
ฮ๊ายยย…เห็นขยะอยู่รอบๆหอระฆังแล้วมันหงุดหงิดจริงๆ ให้ตาย

ปอยไปท่ายางตั้งแต่วันที่ 24 กว่าจะกลับก็27 กินนู่นกินนี่ ดูนั่นดูนี่ไปตามประสา
แล้วก็รู้มาว่า เืมืองเพชรบุรีเป็นเมืองที่เห็นแก่ตัว จากปากคนเพชรเอง
เพราะที่นี่มีเขื่อนเก็บกักน้ำของตัวเองที่เอาไว้ใช้คนเดียว
มีต้นน้ำของตัวเอง ที่ไหลออกมาให้ชาวเพชรบุรีได้ใช้กันอย่างอิ่มหนำ
แล้วไหลลงทะเลออกสู่อ่าวไทยไปเลย..ฮะฮ่า..ของกู กูใช้คนเดียวไม่เผื่อชาวบ้าน

แต่…น้ำใจคนเมืองเพชรฯกว้างขวางเกินอ่าวไทย
ขากลับมานี่ปอยได้มะนาวมาถุงใหญ่ จากญาติผู้ใหญ่ของเจ๊กุ้ง
ตอนอยู่ก็กินอยู่อย่างอิ่มหนำ จนขี้แล้วขี้อีก
ทำให้นึกไปถึงเฒ่าทรนงแห่งลำน้ำเพชรที่ชื่อปู่เย็น … แต่ถ้าปู่เย็นยังอยู่ถึงตอนนี้
ปู่คงน้ำตาเล็ดเพราะลำน้ำเพชรเหือดแห้งลงไปเยอะเหลือเกิน

ปอยไ่่ม่แปลกใจเลยว่าทำไมปู่เย็นแกถึงเป็นคนแบบนั้น ปอยว่ามันคงจะเป็นด้วยวิถีชีวิต
ของคนทีนี่ทำให้แกเป็นซะมากกว่า เพราะผู้เฒ่าผู้แก่ รวมไปถึงเด็กๆรุ่นลูกรุ่นหลาน
ที่ยังใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองเพชร ดูจะเป็นคนสู้ชีวิตอยู่ไม่น้อยไม่มีใครกลัวการเริ่มต้น
ทุกคนล้มแล้วรู้จักที่จะลุก..และไม่กลัวที่จะต้องลุกอีกสักครั้งเมื่อล้มลง

ผิดกับกรุงเทพมหานครฯ ที่มีคนล้มแล้วนอนอยู่เกลื่อนกลาด
หรือว่าเมืองมันเจริญมากไปจนทำให้ผู้คนแย่งกันกิน แย่งกันหายใจจนเหน็ดเหนื่อย
ก่อนที่ปอยจะไปท่ายาง ปอยจำเป็นต้องไปประชุมงานใหม่ที่รับมาทำกับเพื่อนสนิท
เป็นงานในช่วงสั้นๆที่จะทำถึงสิ้นปีนี้ ทำให้ต้องวางมือจากการวาดรูปของคุณป๋อที่ค้างอยู่ชั่วขณะ เพื่อไปรับบรีฟงานใหม่…ขากลับปอยนั่งรถไฟฟ้ามาลงที่อนุสาวรีย์ชัยฯ

เดินออกมาที่ทางออกด้านราชวิถี เจอกับป้ายประกาศที่ติดอยู่ที่เสาป้ายหนึ่ง เกี่ยวกับงานแสดงศิลปของศิลปินชาวฝรั่งเศษที่จะมีขึ้นที่…???…ที่ไหนไม่รู้จำไม่ได้แฮะ
ปอยสนใจงานนี้และอยากไปดูไปชม แต่ยืนอ่านรายละเอียดยังไม่ทั่วถึง ก็มีเสียงๆหนึ่ง
เปล่งออกมาด้วยความโมโหสุดขีดว่า

ที่อื่นไม่มีให้ไปยืนแล้วรึไงวะแม่ง เสือกจะต้องมายืนอ่านตรงนี้ด้วย

อ้าวววว…กูผิดตรงไหนวะเนี่ย
ขอทานชายคนหนึ่ง ไว้ผมทรงตี๋ใหญ่ ใส่เสื้อแขนกุดสีขาว แขนขวาพิการแต่ใส่แขนเทียมพลาสติก มีมือเป็นคีมหนีบเงาวับ ที่ต้นแขนเทียมข้างนั้น ติดสติ๊กเกอร์รูปคาราบาว
นั้งก้มหน้าพนมมือขอเศษเงินจากคนเดินเท้าอยู่ที่หน้าป้ายประกาศที่ปอยยืนอ่านอยู่

ปอยยืนอ่านอยู่ข้างๆเขา ห่างประมาณ 1เมตร
ปอยนึกในใจ ไม่ให้กูยืนตรงนี้แล้วจะให้กูไปยืนที่ขอบป้ายเลยรึไงวะ

หน้าตาเค้าเอาเรื่องมาก อยู่ๆมันจะมาโกรธปอยทำไมเนี่ยไม่เข้าใจ
ไม่ได้ไปยืนปิดปากขันของมันซะหน่อย…ไอ้ฝัด
ปอยหันไปมองด้วยสายตาแสนงง ไม่เข้าใจทำไมอยู่ๆโดนขอทานด่า และเดินห่างออกไป
ด้วยคิดว่าอย่าไปยุ่งกับมันดีกว่า ท่ามันจะมีเชื้อบ้าด้วย

แล้วปอยก็คิดถูกไปแล้วครึ่งนึง ขอทานคนนั้นลุกออกจากที่ด้วยอารมณ์บูดๆ หงุดหงิดสุดฤิทธิ์
หยิบขัน หยิบกระเป๋า เดินอ้อมไปหลังป้าย หยิบเสื้อเชิ๊ตสีบลูยีนส์มาสวมทับ
ปากก็พร่ำบ่นถึงเรื่องที่ปอยไปยืนตรงนั้น แล้วก็ด่าๆๆ อีตอแหลเอ๊ย

อ๊าววว…กูยืนอ่านป้ายนี่กูตอแหลตรงไหนเนี่ย งงเช็ดๆ

มันด่าไปก็อารมณ์ขึ้นไป หน้าตามันเริ่มเอาเรื่องขึ้นเรื่อยๆ
แล้้วเดินลิ่วๆๆตามปอยมา…ว๊ายๆๆๆ ปอยนึกในใจ
ท่าปอยจะมาตายเพราะโดนขอทานกระทืบก็งานนี้…น่ากลัววุ๊ย
ปอยรีบเดินให้เร็วกว่าเก่า หนีขอทาน แวบหลบข้างเสาป้ายรถเมล์ดูซิมันตามมามั๊ย

มาเว๊ยเฮ๊ย!!!…มึงจะจองเวรอะไรกะกูนักหนาเนี่ยกูแค่มายืนอ่านป้าย

ไอ้ขอทานเชี่ยนี่มันเป็นบ้าไรเนี่ย จากเดินเร็วๆปอยเปลี่ยนเป็นวิ่ง
วิ่งๆๆๆๆ รีบไปให้ถึงคิวรถตู้ให้เร็วที่สุด ไปต่อแถวซะจะได้อยู่กับคนเยอะๆ
ใจก็เต้นตักๆๆๆ กลัวขอทาน แม่มเอ๊ยเกิดมามีแต่สงสารขอทานมาตลอด
เพิ่งมีความรู้สึกเกลียดกลัวขอทานก็วันเนี้ย…นอกจากมันจะไม่ทำมาหากิน งอมืองอเท้าแล้ว

มันยังบ้าด้วย มันไม่ได้เป็นอะไรมากเลยนะนอกจากใส่แขนเทียม
ซึ่งไอ้แขนแบบเนี้ยเพื่อนปอยที่เรียนมาด้วยกันมันก็ใส่
ทุกวันนี้ก็ทำงานทำการมีหน้ามีตา ไม่ได้น้อยหน้าคนมีสองแขนซะเมื่อไหร่

ไอ้บ้านี่สู้ไม่ได้เลยกับคนพิการที่ประกวด(Thailand’s Got Talent)
หรือคนพิการที่ปอยไปเจอมาที่ จ.ระยอง ในคราวที่ปอยต้องไปทำข่าวท่องเที่ยว
ให้กับเวปไซต์ สะดุดตา.คอม
(ตามไปอ่านกันได้นะตอนนี้ลงหน้า 1อยู่ มีรูปปอยด้วย หัวข้อข่าวเที่ยวเกาะใก้ลกรุง)

ชายพิการที่ว่า แกชื่อพี่สาคร เอมสมบูรณ์
พี่แกเป็นผู้นำกลุ่มคนพิการอยู่ที่ ………
ศูนย์การเรียนรู้สู่คนพิการและครอบครัว แพะ-แกะ ตามแนวพระราชดำริเศษฐกิจพอเพียง

แกไปรับพ่อพันธ์ แม่พันธ์มาจากกรมปศุสัตว์ แล้วเปิดโอกาสให้ผู้ด้อยโอกาสหรือคนพิการ
มายืมพ่อพันธ์ แม่พันธ์ ไปเลี้ยงเพื่อก่อรายได้ พอพ่อ-แม่พันธ์ให้ลูกจนเพียงพอแล้วก็ให้นำพ่อ-แม่พันธ์ที่ยืมไปส่งคืนศูนย์…ศูนย์ไม่คิดเงินเลยสักบาทเดียว

พี่สาครแกเป็นชายพิการขาขาด 1ข้าง แต่ใจสู้ แกบอกว่าที่แกริเริ่มทำแบบนี้
เพราะแกไม่อยากเป็นภาระสังคม ไมอยากให้ใครมองว่าคนพิการทำอะไรไม่ได้
แกอยากมีที่ยืนอย่างภาคภูมิในสังคมนี้ และอยากช่วยเหลือคนพิการด้วยกัน ให้มีอาชีพสุจริต เชิดหน้าได้เหมือนคนปกติธรรมดาทั่วๆไป แถมเร็วๆนี้แกมีโครงการจะเอาม้ามาเลี้ยง
เพื่อทำโครงการอาชาบำบัดอีกด้วย…

โอ้ว หัวใจแบบนี้สิน่ากราบ

ใครไปเที่ยวระยองก็แวะเที่ยวแวะชมฟาร์มแพะ-แกะ ของพี่สาครแกได้
มีสตุ้งสตางค์ ก็แบ่งๆมาบริจาคให้แกมั่ง แกจะได้มีทุนไว้พัฒนาฟาร์มให้น่าเที่ยวกว่านี้
ปอยชื่นใจตรงที่แกเดินมาต้อนรับด้วยหน้าตายิ้มแย้ม เป็นยิ้มที่เห็นแล้วรู้เลยว่า
เจ้าของยิ้มดีใจมากที่เรามา เห็นแล้วมีความสุขอยู่ในอก

คนเรานะคะ ไม่งอมืองอเท้าคุดคู้อยู่แต่ในกะลามีรูซะอย่าง
อะไรๆในโลกนี้ก็สามารถเป็นไปได้ ถ้าเราตั้งใจจริง

อยู่ให้เขารัก จากให้เขาเสียดาย ตายให้เขาคิดถึง
จะมีสักกี่คนที่ทำได้อย่างประโยคที่ว่านี้

น้องสาวใจดีที่น่ารักคนหนึ่งในเมลกรุ๊ปมีของขวัญมาให้ปอยหนึ่งชิ้นคือ
การไปเที่ยวพักผ่อนที่ไหนสักแห่งในเมืองพัทยา โอ้ววว….ว์ พอได้ยินว่าพัทยา
ในใจปอยร้องยี้ พัทยาเหรอ ไม่อยากไปเลยอ่ะ

ปอยเป็นคนไม่ชอบเที่ยวทะเลพัทยามาแต่ไหนแต่ไร ไม่ชอบพอๆกับบางแสน
ชายหาดอะไรวะไม่มีหาด มีแต่ปูนๆๆ และอิฐตัวหนอนปูเรียงรายซะเป็นระเบียบสวยงาม
หาคำว่าเป็นธรรมชาติไมเจอสักนิด บรรยากาศพัทยาเป็นบรรยากาศที่ปอยไม่พึงประสงค์ที่จะแวะพัก เข็ดแล้วกับการที่ต้องโดนฝรั่งถามว่า ฮาวมัชๆ (สลัดผัก)

แต่การที่มีคนเสนอมีรึที่คนอย่างปอยจะไม่สนอง ใจคอยคิดไปว่า เอาน่า
ก็คงเหมือนๆกับคราวก่อน ที่มีน้องชายร่วมโลกคนหนึ่งมอบของขวัญคล้ายๆกันนี้ให้กับปอย
เป็นวอยเชอร์ที่พักพร้อมอาหารที่อมารีพัทยาให้ 1คืน ครั้งนั้นไปกับเพื่อนสาว
และโดนฝรั่งถามว่า “ยูๆๆ ฮาวมัช”

ปอยเดินทางจากบ้านที่รังสิตด้วยรถตู้โดยสาร เมเจอร์รังสิต-พัทยา
ไปกันสองคนกับพี่แพท ค่ารถตู้คนละ 180 บาท
ออกจากเมเจอร์รังสิตเกือบๆเที่ยง ไปถึงพัทยา บ่ายสองโมงนิดๆ ได้เวลาเช็คอินพอดี
ลงรถตู้ที่พัทยาเหนือแล้วโทรหาเจ้าถิ่นให้มารับหน่อย เจ้าถิ่นมาไวอย่างใจสั่ง

pattaya sea sand sun อยู่บางเสร่ ไม่ไกลจากพัทยาเหนือมากนัก
เอ๊ะหรือว่ามันไกลปอยก็ไม่แน่ใจ รู้แต่ว่า เลยสวนนงนุชมา ยูเทิร์นแรกปุ๊ป
มองซ้ายมือจะเห็นป้ายรีสอร์ทว่า pattaya sea sand sun resort and spa
ทางเข้ารีสอร์ทดูยาวๆ ส่วนตั๊วส่วนตัว เหมือนทางเข้าสนามกอล์ฟสอบถามกับ pr ของรีสอร์ทได้ความว่า ที่นี่นอกจากให้นักท่องเที่ยวเข้ามาพักผ่อนแบบส่วนตั๊วส่วนตัวแล้ว ยังเปิดห้องอาหารให้นักท่องเที่ยวที่ไม่ต้องการพักเข้ามารับประทานอาหารได้อีกด้วย

พอเข้ามาถึงปอยรู้สึกคุ้นๆกับบรรยากาศแบบนี้มาก ใจคอยนึกว่าบรรยากาศแบบนี้เราเคยรู้สึกที่ไหน เหมือนเคยไปมาก่อน…คิดๆๆ แล้วก็คิดออกว่า ปราณบุรีนี่หว่า
เฮ๊ย!!!…นี่เรามาถึงปากน้ำปราณเลยเหรอวะเนี่ย ดูสิพัทยามีชายหาดแบบนี้ด้วย

ซึ่งมันก็มีอยู่แล้วแหละ เพราะมันเป็นชายหาดส่วนตัว
แต่หาดส่วนตัวในพัทยาที่ปอยเคยๆไปมา สมัยอยู่ต้นรักสตูดิโอ มันก็เป็นคอนโดแถวนาเกลือ
หรือไม่ก็โรงแรมรอยัลคลิฟ ที่มันก็มีแค่หาดทราย สายลม และผองเรา
ไอ้จะหาหาดส่วนตัวที่มีบรรยากาศน่าพักผ่อนแบบนี้ ปอยว่ามันก็หายากอยู่ สำหรับพัทยานะ ….

ปอยเสียดายจริงๆที่ไม่ได้เอาชุดว่ายน้ำมาด้วย ไม่อย่างนั้นจะใส่ให้อายฝรั่งสักหน่อย
อิอิอิอิ…. ห้องอาหารที่ว่าอยู่ข้างๆสระว่ายน้ำน่ารักๆสระนี้นี่เอง

มาถึงแล้วจะไม่แวะชิมอาหารฝีมือเชฟที่นี่ก็ดูจะมาไม่ถึงสักเท่าไหร่
อาหารมื้อเที่ยงของวันนี้ปอยเลยฝากท้องไว้ที่นี่
ติดใจเมนูน่าอร่อยของที่นี่อยู่เมนูหนึ่ง มันชื่อ ใส้กรอกไข่เค็ม
สั่งมาเพราะความอยากรู้ว่า ใส้กรอกมันทำมาจากไข่เค็ม หรือว่าไข่เค็มเป็นรูปใส้กรอกกันแน่
แล้วก็ถึงบางอ้อว่า อ๋อ มันเป็นการเอาใส้กรอกมาสับๆๆแล้วมาห่อไข่เค็ม
เสร็จแล้วจึงเอาไปทอด ออกมาเป็นหน้าตาแบบนี้

แถมรสชาติก็อร่อยถูกปากซะด้วย ….
มื้อนั้นเราทาน ใส้กรอกไข่เค็ม ข้าวโพดทอด สลัดผัก และเบียร์ช้าง
อิ่มหนำสำราญกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วปอยก็อยากจะเข้าห้องพักที่เพิ่งไปเห็นมาแบบแว๊บๆ
เพราะมัวแต่อยากจะกินอะไรรองท้องก่อนที่จะมีนัดกับคนสำคัญของพัทยาในคืนวันนี้ซะก่อน

ห้องที่ปอยพักเป็นห้องสไตล์ พูลวิลล่า ชื่อมันก็บอกอยู่แล้วว่าพูลซึ่งแปลว่า มันมีสระว่ายน้ำอยู่ภายในห้องพัก แทบจะแก้ผ้าว่ายน้ำได้ ถ้าไม่ได้เอาชุดว่ายน้ำมา

ด้านข้างของห้องพักค่ะ

ขอถ่ายกับสระว่ายน้ำหน่อยเถ๊อะ

ปอยเดินไปเดินมารอบๆห้อง ก็เลยอยากจะใช้ฝีมือถ่ายภาพห่วยๆถ่ายเก็บไว้ดูส่วนตัวบ้าง
ว่านี่เฮ๊ย…รีสอร์ทสไตล์วิลล่าที่พัทยาก็มีนะ

เขาจัดห้องให้เหมาะกับการพักผ่อน เหนื่อยนักพักบ้านนี้
สไตล์ของที่นี่เหมาะเป็นอย่างมากที่จะหนีร้อนมาพึ่งเย็น เพราะบรรยากาศเย็นสบายเหมาะแก่การนอนพัก อ่านหนังสือ ฟังเพลงเบาๆของ olivia ที่ทางรีสอร์ทได้จัดไว้ให้อย่างชาญฉลาด
เหมาะเหม็งกับบรรยากาศโดยรอบที่แนบชิดธรรมชาติและการตกแต่งที่กระทัดรัด แสนสบาย
ปอยเข้าใจว่าผู้บริหารรีสอร์ทน่าจะเป็นคนพิถีพิถันอยู่สักหน่อย ดูจากการเลือกหมอนชุดโซฟาเป็นของจิมทอมสัน แบบนี้น่าจะถูกใจนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเป็นอย่างมาก

ดูอีตานี่สิ มาถึงก็หลับ

ตกเย็นแทนที่เราจะไปทานดินเนอร์ชิมฝีมือเชฟของที่นี่อีกสักครั้ง
แต่เราก็ไม่ได้ไป เพราะมาพัทยาทั้งทีนะคะ จะไม่ให้ไปหาเจ้าถิ่นเลยเห็นจะเป็นไปไม่ได้
เจ้าถิ่นของปอยที่ว่าแกชื่อลุงวู๊ด มาพร้อมภรรยาและลูกสาว 3คนพ่อแม่ลูก มารับเราถึงที่
ไปกินๆดื่มๆที่ร้านอาหารต้นหาด สักพักสิงห์นักบิดชื่อกายก็ตามมาสมทบอีกหนึ่ง
กินกันจนปอยตาชักจะลายแล้วก็แยกย้ายกันกลับ ด้วยเหตุที่ว่าเจ้าตัวเล็กพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน
แต่สุดท้ายลุงวู๊ดก็เลยเถิดมาดื่มกันต่อที่ห้องพักปอยจนได้ ….

แต่การณ์กลับกลายเป็นว่าคนที่ยังไม่อยากกลับ เป็นสาวน้อยน่ารักคนนี้ซะนี่

ความใสซื่อของเด็กนึกว่าที่นี่เป็นบ้านอาปอย…
“เดี๋ยวปิดเทอมหนูจะมาว่ายน้ำบ้านอาปอยอีกนะคะ” แหง่วววว…บ้านอาสวยอย่างงี้ก็ดีสิลูก

คืนแรกที่ปอยนอนที่นี่ ขอบอกเลยว่าเป็นคืนที่ไม่อยากให้ถึงเช้าเลย
หมอนอะไรไม่รู้นุ่มหัวเป็นบ้า ถามคุณ pr คนสวยแกบอกว่า เครื่องนอนของที่นี่เป็นชุดเครื่องนอน
ที่ทางรีสอร์ทสั่งทำเป็นพิเศษ…โอ้มายก็อด ทำไมมันนอนหลับสบายขนาดนี้ล่ะ
แต่อย่างว่านะคะ นอนสบายหลับยาวถึงเช้า ทำให้เราตื่นเช้ากว่าปกติ
เช้าวันรุ่งขึ้นปอยตื่นนอนแต่เช้า แถมไม่งัวเงียเหมือนนอนที่บ้านซะด้วย

เป็นเช้าที่สดชื่นเหมือนไม่ได้มาทะเล แปลกมั๊ยล่ะ …
ปอยเป็นคนชอบเที่ยวป่าค่ะ ที่นี่ทำให้ปอยรู้สึกว่าปอยตื่นขึ้นมากลางดง
ยามเช้าที่สุดสดชื่น ปอยตื่นขึ้นมานั่งดื่มกาแฟผสมชาของโปรด
สิ่งหนึ่งที่ปอยรู้สึกชื่นชอบเป็นที่สุดก็ไอ้มุมกาแฟนี่แหละ เพราะที่นี่เค้าใช้กาแฟ Lavazza
ซึ่งน้อยที่นักที่จะใช้มาไว้บริการนักท่องเที่ยว

จิบกาแฟอร่อยๆพร้อมกับฟังเสียงนกร้อง จิบจิ่บจิบจิี๊บจิ๋บๆๆ เบาๆเพลินๆ เออแฮะมันทำให้เรายิ้มตอนเช้าได้ จากที่ไม่ค่อยได้ยิ้มมานานแรมปี

ชวนพี่แพทไปทานอาหารเช้าตั้งแต่ 7โมง ทานเสร็จเดินเล่นชมทะเลซะหน่อย
ปอยติดใจกับบรรยากาศชายทะเลที่นี่มากกว่าที่อื่นอยู่ตรงที่…อากาศไม่ร้อนลมทะเลเหมือนอย่างเคย และมีที่ให้นักท่องเที่ยวนอนพักอ่านหนังสือโดยไม่โดนแดดมากนัก
แถมเป็นการนอนใต้ต้นไทร ของพี่ขวัญกับอีเรียมซะด้วย..อิอิอิ

อีตานี่นึกว่าปอยถ่ายเค้านะเนี่ย จริงๆแล้วปอยจะถ่ายต้นไทรต่างหาก

พี่แพทติดใจกับประตูทางเข้าวิลล่า แย่งกล้องจากมือปอยไป ถ่ายออกมาได้แบบนี้

กล้องกลับมาในมือปอยอีกครั้ง ปอยชอบภาพแบบนี้ต่างหาก

ห้องพักที่นี่มีหลายสไตล์ แต่ละส่วนออกแบบมาเพื่อตอบสนองคู่สวีทและครอบครัวที่ต้องการความเป็นส่วนตัว หรือจะเป็นส่วนรวมไปเลยก็ไม่เกี่ยง

บ้านพัก3หลัง ที่อยู่ด้านหลังนายแบบ(จำเป็น) เรียกว่า “โอเชียนฟรอนท์ พูลวิลล่าสวีท”
ฮู๊ยยย ตั้งชื่อซะเก๋เชียว 2หลังติดกันด้านในสามารถมาพัก2คู่หรือ 2ครอบครัวได้
โดยการออกมาจอยกันที่หน้าบ้าน เอาขาจุ่มน้ำ กินลมชมทะเล และดื่มสังสรรค์
กับวันพักผ่อนที่แสนสบาย ห้องนอกแยกกันเป็นเอกเทศแต่หน้าบ้านที่ติดทะเล
สามารถออกมาเชื่อมสัมพันธ์กันได้แบบลงตัว ปอยมองว่าเหมาะมากกับคู่เพื่อนซี้
พาภรรยาของตัวมาจู๋จี๋กัน…

ความที่เป็นคนสาระแนสอดรู้ทำให้ปอยอยากจะเข้าไปถ่ายรูปแบบเจาะลึก
แต่ก็ไม่สามารถ ด้วยกลัวว่าจะโดนเพ่งเล็ง ว่าเอ๊ะอีบ้านนอก2คนนี่มันมาทำอะไรกัน
น้ำก็ไม่เล่น แถมมาเดินถ่ายนู่น ถามนี่ มันเป็นใครกันวะเนี่ย (ก็เค้าไม่ชอบเล่นน้ำทะเลอ่ะ)
แหม…ก็ถ้ารีสอร์ทของพี่ไม่น่าเที่ยวแล้วหนูจะประทับใจจนซอกแซกขนาดนี้ทำม๊ายยย …

พาพี่แพทเดินมากไปหน่อย กลับมาเลยสลบแบบนี้

ปอยเดินเพลินไปเพลินมา จนหลงทางหาทางเข้าห้องไม่เจอ
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนเช็คอินพนักงานที่มาส่งถึงได้แนบแผนที่มากับคีย์การ์ดด้วย
มันเป็นอย่างนี้นี่เอ๊ง…แผนที่กันหลง

นอกจากห้องที่ปอยพักและโอเชี่ยนฟรอนท์แล้ว
ที่นี่ยังมีอีกห้องที่น่าเข้าไปพักให้จงได้ โอ้โหใช้คำแรงไปมั๊ยอ่ะ
แต่ชื่อมันน่าพักนะ มันชื่อ“การ์เดนท์สวีท วิท จากุชซี่”คือปอยอยากจะรู้ว่ามันจะสวีทได้ขนาดไหน สวยเท่าพูลวิลล่าที่ปอยพักมั๊ย แตที่แน่ๆสระน้ำของห้องนี้มันน่าจะเป็นสระแบบ”จากุชซี่”แน่นอน

เปิดประตูเข้ามาก็เจอการตกแต่งแบบนี้

ปอยติดใจกับบรรยากาศน่าสบายของที่นี่ มันเหมาะกับการมาพักสมองปล่อยความคิดให้ล่องลอย
ไหลเพลินไปกับลมเย็นๆและเสียงน้ำไหล อยากชมทะเลก็แค่เดินออกไปชายหาด
นอนผึ่งลมให้สาวๆมานวด (ผ่อนคลาย) รับรองว่าที่นี่จะไม่มีเสียง “ฮาวมัชๆ” หรือเสียงสกู๊ตเตอร์วิ่งไปมาให้เสียบรรยากาศ

ปอยถือว่าเจ้าของรีสอร์ทที่นี่สอบผ่าน เกี่ยวกับการทำให้พัทยาเป็นเมืองน่าเที่ยวน่าพักผ่อน
จากที่ปอยไม่เคยคิดว่าพัทยาจะมีที่น่ายิ้มแบบนี้ได้เลย แถมไม่ไกลจากกรุงเทพฯมากนัก
อันนี้ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่ สำหรับคนที่มีเวลาน้อยแต่อยากพักสมอง

พี่แพทกำลังตื่นเต้นกับฝูงปลาที่ไม่รู้จัก

ปอยลาจากจากที่นี่อย่างเหงาหงอย … ไม่อยากกลับเล๊ย
แต่งานที่รออยู่มันเรียกร้องว่ากลับเถอะๆๆ ก็จำเป็นต้องไปซะที

เบลบอยประจำตัวค่ะ

ระหว่างที่รอเช็คเอาท์ แขกที่มาพักคืนเดียวกับปอยมาติดต่อขอซื้อหมอนกับทางรีสอร์ท
บอกว่าหมอนนอนสบายมาก ขอซื้อหน่อย … ปอยก็ไม่ได้อยู่รอฟังจนจบ
ว่าแขกคู่นั้นได้หมอนไปตามความต้องการรึเปล่า ถ้าปอยพกตังค์มาเยอะ ปอยก็อยากจะขอซื้อมั่ง…มันนุ่มหัวดีจริงๆ

ขากลับรถของทางรีสอร์ทออกไปส่ง..เขามีรถลีมูนซีนเซอร์วิสไว้ให้บริการ มี camry และรถตู้ อัตราค่าบริการก็คิดตามระยะทางใครนั่งสั้นใครนั่งยาว ก็จ่ายเงินไปตามที่นั่ง แต่ถ้าจะไปสองแถวก็สามารถไปขึ้นตรงทางเข้ารีสอร์ทได้ ส่วนในรีสอร์ทจะเดินหรือใช้บริการรถกอล์ฟก็ได้ แล้วแต่ชอบรีสอร์ทใจดีไม่คิดตังค์…ขอแถมอีกอย่างหนึ่งว่า โชว์เฟอร์รถกอล์ฟที่นี่แกขับได้เซียนมาก เพราะทางวิ่งในรีสอร์ททำมาพอดีกับตัวรถ แถมทางคดเคี้ยวลาดชัน แกยังขับได้คล่องฝีมือจริงๆ

ส่วนปอยขอใช้ลีมูนซีนเซอร์วิสไปลงที่พัทยากลาง เพื่อขึ้นรถตู้ พัทยา-เมเจอร์รังสิต

เดินทางแสนง่าย รีสอร์ทแสนสบาย ต้อง sea sand sun เออแฮะคิดได้ไงเข้ากันได้เฉยเลย…

กลับมาถึงบ้านอัพรูปลง fb ปอยถึงรู้ว่าน้องสาวลูกพี่ลูกน้องไปพักที่นี่มาแล้ว
แถมนอนห้อง “โอเชี่ยนฟรอนท์ พูลวิลล่าสวีท”ซะด้วย สงสัยจริงเชียวว่ามันไปกะใคร
งุบงิบซุ่มเงียบ พี่มันไม่ยักกะรู้แฮะ

แต่สิ่งหนึ่งที่ปอยคิดไว้หลังจากกลับมาก็คือ ปอย
จะกลับไปที่นั่นอีกเมื่อวันเหนื่อยๆของปอยมาถึง
จะกลับไปอีกเมื่อปอยอยากพักผ่อนแบบสงบจริงๆ
จะกลับไปอีกเมื่อชีวิตของปอยต้องการเติมพลังพลังอะไรสักอย่างที่จะทำให้เราสู้ชีวิตต่อไปได้

ปอยเชื่อว่าสถานที่พักผ่อนที่ลงตัว สามารถช่วยเราได้จริงๆ…เชื่อเถ๊อะ

แล้วบอกว่า “ตัวเองแฮปปี้วาเลนไทน์ วันที่14วันวาเลนไทน์แต่เค้าให้ก่อน2วัน”

แหมน่ารักจริง…แต่ไม่รู้ไปเด็ดของบ้านไหนมา สอบถามได้ความมาว่าเพื่อนบ้านที่พี่แพทคุ้นเคยให้มา รุ่งเช้าพี่แพทเอาชวนชมกิ่งนั้นปักใส่ดิน ปอยยังลุ้นๆอยู่ว่าของขวัญวาเลนไทน์ของปอยปีนี้ (แสดงว่าพี่แพทเค้าให้ทุกปีนะ) มันจะอยู่รอดให้ปอยเก็บไว้แบบทุกๆปีรึเปล่า

หลายๆคนอาจจะสงสัยว่า ทำไมประเทศไทยมีวาเลนไทน์ด้วยล่ะ คิดง่ายๆก็คือ โลกเรามีวันอะไรไทยเราก็มีวันนั้นกับเขาไปหมด และเหตุผลอีกประการคือ ไทยเราเป็นชาติที่ใครจะนับถือศาสนาอะไรก็ได้ตามแต่ความเชื่อของแต่ละบุคคล

ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ของทุกปี เป็นวันสำคัญวันหนึ่งของชาวคริสต์ เพราะวันที่ 14 กุมภาพันธ์นั้น เป็นวันเสียชีวิตของนักบุญวาเลนไทน์ หรือเซนต์วาเลนไทน์ นักบุญแห่งความรัก นักบุญวาเลนไทน์ เป็นผู้ริเริ่มการจัดงานแต่งงานในยุคที่ไม่นิยมให้แต่งงานกัน เพราะในช่วงนั้น โรม ต้องประสบกับสงคราม จักรพรรดิคลอดิอุสที่สอง ต้องการเกณฑ์คนไปรบ แต่มีบุคคลจำนวนมากที่มีครอบครัว มีภรรยา มีคนรัก ต่างไม่อยากจะทิ้งครอบครัวไป ทำให้ จักรพรรดิคลอดิอุสที่สอง ตัดสินใจให้ยกเลิกการแต่งงานและการหมั้นทั้งหมดของชาวโรมันในยุคนั้น อย่างสิ้นเชิง

แต่นักบุญวาเลนไทน์แอบชักชวนคู่รักมาแต่งงานหลายต่อหลายคู่ จนโดนจับตัวไปขังเอาไว้ และในคุกที่คุมขังนักบุญวาเลนไทน์นั้น เขาได้พบรักกับสาวตาบอด เมื่อโดนจับได้ นักบุญวาเลนไทน์จึงถูกนำตัวไปประหารในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ฉะนั้นวันนี้จึงกลายมาเป็น วันวาเลนไทน์ วันที่ผู้คนจะรำลึกถึงนักบุญผู้อุทิศตนให้ความรัก

สิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งที่มนุษย์พึงมีต่อกัน ปอยว่ามันหนีไม่พ้นความรักเลยจริงๆ ไม่ว่าจะรักพ่อ นักแม่ รักครอบครัว รักเพื่อน หรือแม้แต่รักเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

วันนี้ (13 กุมภาพันธ์) ปอยได้ดูรายการเล่าข่าวยอดฮิตรายการหนึ่ง คือรายการเรื่องเล่าเสาร์-อาทิตย์ คุณสรยุทธ กับ คุณภาษิต นำภาพข่าวที่น่าประทับใจภาพหนึ่งมาให้ชม
เป็นเรื่องราวของเพื่อนมนุษย์ที่มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อกัน คุณยายตาบอดขายขนมปังใส่ใส้ปอนด์ละ 40บาท อยู่ที่ท่ารถปอ.58

ข้างๆคุณยายเป็นคุณพี่ที่เป็นใบ้ขายน้ำขวด น้ำอัดลมต่างๆ 2คนต่างถ้อยทีถ้อยอาศัยซึ่งกันและกัน ยายตอบอดมองไม่เห็น พี่ขายน้ำมองเห็นแต่พูดไม่ได้มาช่วยยายหยิบจับนู่นนี่ให้
พี่ใบ้ไปเข้าห้องน้ำยายช่วยเฝ้าร้านให้ตอนพี่ใบ้ไม่อยู่ ยายตาบอดจะไปรับขนมมาขายเองก็ลำบาก นายท่าปอ.58ก็ไปช่วยยายโดยการไปรับขนมมาให้ซะเอง

3ชีวิตพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันอย่างน่ารัก น่าชื่นชม เป็นข่าวที่ปอยดูแล้วยิ้ม
ยิ้มให้กับความน่ารักของ3ชีวิตนี้
บิ้มให้กับโลกใบนี้ที่มีเรื่องราวดีดีอยู่ทั่วทุกหัวระแหง
ยิ้มให้กับคุณยายกับคำสัมภาษณ์ที่ว่า

อยากทำอะไรต่ออะไรด้วยตัวเอง ไม่อยากเป็นขอทานเพราะมันไม่มีศักดิ์ศรี โย่ว…เจ๋งไปเลยยาย ปอยดูแล้วปอยนึกอยากให้ขอทานขาหนอนทั้งหลายแหล่ ได้มาดูมาฟังที่คุณยายพูดบ้าง อยากรู้นักกว่าได้ยินแบบนี้แล้วจะนึกอายคุณยายกันบ้างรึเปล่า

ปอยไม่รู้หรอกว่า3คนนี้เขารักกันรึเปล่า แต่ปอยว่าการกระทำแบบนี้เป็นการแสดงออกทางความรักอย่างหนึ่ง ชนิดที่หาชมกันได้ไม่ง่าย เป็นความรักที่มีต่อเพื่อนมนุษย์

ที่หมู่บ้านปอยมีครอบครัวลูกครึ่งอเมริกันอยู่ครอบครัวหนึ่ง ชายแก่อเมริกันวัย80 มีภรรยาเป็นหญิงไทยขี้เมา ครอบครัวนี้มีลูกด้วยกัน 4คน ไม่รวมลูกติดของฝ่ายภรรยาอีก1หน่อ
จอห์น แพท เกล และมาร์ค ตามลำดับ ผู้หญิงอยู่กลาง ผู้ชายอยู่หัวกับท้าย…เข้าใจเกิดแฮะ

จอห์นเป็นเด็กเรียบร้อยและกตัญญู จอห์นมักจะไปรับจ้างทำบายศรี ทำสวยทำเก่งซะด้วยและช่วยพี่แมวเจ้าของร้านรถเข็นขายขนมเด็กทำงานอยู่เป็นประจำ งานเหล่านี้จอห์นจะทำก็ต่อเมื่อเลิกเรียนและดูแลพ่อที่ชรามากแล้วเสร็จสิ้น

แพท เกล และมาร์ค ยังซุกซนตามประสาเด็กนรก วันๆไอ้เด็กนรกพวกนี้มันเอาแต่เล่น ก็จะให้มันทำอะไรได้มันยังเด็กอยู่ เด็กแสบ3คนมักจะชอบมาเล่นสร้างความหนวกหูให้ปอยที่สตูดิโออยู่บ่อยๆ ปอยมักจะตะโกนไล่เด็กพวกนี้อยู่เป็นประจำ “ไปเล่นที่อื่นไป๊หนวกหูโว๊ย”

มันหวนกหูจริงๆทำงานทำการกันไม่สงบสุข เดี๋ยวมันก็ตีกัน เดี๋ยวมันก็ร้องไห้ เด็กสามคนวัย 10ขวบ 6ขวบ และ 2ขวบ ตามลำดับ ไร้เดียงสาขนาดที่ไม่มีทางจะดูแลซึ่งกันและกันได้จนน้องชายตัวเล็กไปเหยียบกองถ่านที่ผู้ใหญ่เผาไฟทิ้งไว้…ปอยด่าซะไม่มีดี 2คนรีบอุ้มน้องกลับบ้าน ใจหนึ่งปอยสงสารเด็ก ใจหนึ่งก็โมโหแม่มันที่ปล่อยลูกเล็กๆออกมาเที่ยวเล่นตามลำพังกันได้ยังไง ใจหนึ่งนึกด่าผู้ใหญ่มักง่ายเผาตะบวยอะไรไว้แล้วไม่ดับให้มันดีดี

ดึกดื่นค่อนคืน ไอ้สามตัวนี่ก็ยังไม่เข้าบ้าน ปอยเฝ้าดูลิงสามตัวนี่มาเป็นเดือนๆนึกไว้ในใจว่า สักวันหนึ่งเถอะไอ้สามตัวเนี่ยมันจะหายไป แล้วแม่มันจะต้องร้องไห้ที่มัวแต่เมามายจนไม่ดูแลลูก

แล้ววันนั้นก็มาถึง เด็กสามคนหายไป จอห์นพี่ชายขี่จักรยานวนเวียนตามหาน้อง
“น้าปอยๆเห็นน้องผมมั๊ย น้องผมหาย”
นั่งไง อกอีแป้นแตกซะแล้วมั๊ยล่ะ ปอยนึกในใจกูว่าแล้ว
สักพักลำยองขี้เมาก็ขี่จักรยานตามหาลูก ตาปูดตาบวมร้องไห้ไปตลอดทาง …มึงจะร้องทำม๊ายยย วันๆเอาแต่เมาเดินเอียงไปเอียงมาเป็นที่น่าเกลียดน่าหมั่นใส้ พอวันนี้ลูกหายกลับร้องไห้ซะงั้น

วันนั้นทั้งวันใจปอยอยู่ไม่เป็นสุข นึกเป็นห่วงไอ้ลิงสามตัวนั่น ดูมันอยู่ทุกวัน
อย่าตีกันสิเว๊ย..อย่าแย่งกันกินๆ…ใครทำน้องบอกมาเดี๋ยวนี้นะ..ไอ้มาร์คเดี๋ยวเถอะๆเอาไม้ไปตีคนอื่นเค้าทำไม ปากเปียกปากแฉะเพราะมันดันมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆเรา…วันนี้มันหายไปอย่างที่เคยนึกกลัว ใจชักเป็นห่วง มันจะโดนหลอกไปขายมั๊ย มันจะไปตกน้ำที่ไหนรึเปล่า นึกขึ้นมาได้ว่าเคยเห็นมันแอบไปเล่นน้ำ ปอยวางพู่กันแล้วขี่จักรยานไปหาแม่มันทันที

แล้วบอกถึงสิ่งที่ปอยสงสัยว่ามันไปเล่นน้ำกันที่ไหนสักแห่งแน่ๆ ลำยองตาเหลือกตาลาน
จริงเหรอพี่ปอยเคยเห็นมันไปเล่นน้ำกันเหรอ (สลัดผักแก่กว่ากูอีกดันมาเรียกกูพี่) พี่แมวเจ้าของรถเข็นขี่มอเตอร์ไซค์พาสองแม่ลูกออกตามหา สุดท้ายก็พบสามลิงข้ามถนนไปเล่นน้ำที่หมู่บ้านพฤกษา12…
แม่เจ้า มันเดินข้ามถนนกันไปได้ยังไงไกลขนาดนั้น

ไอ้ตัวเล็กอ่อนเพลียหน้าแดงปากซีด เดชะกรรมที่มันไม่จมน้ำตายหรือไม่ก็ถูกรถชนไปซะก่อน
ปอยดีใจที่แม่เจอลูกแล้ว และหมั่นใส้ที่ทำไม๊ทำไม ไม่ดูแลลูกให้ดี ทำไมถึงทำตัวได้ลำยองขนาดนี้ พอลูกหายก็จะมาคร่ำครวญ ความหมันใส้และความจุ้นจ้านของปอยทำให้ปอยอดไม่ได้ที่จะตำหนิเจ๊ลำยองแกซะหน่อย

“แม่จอห์น ทีหลังแม่จอห์นอย่าปล่อยไอ้สามแสบออกมาแบบนี้นะ มันเด็กอยู่หายคราวนี้ยังหาเจอ คราวหน้าหายอีกอาจจะหาไมาเจอแล้วนะ”
“ไม่แล้วค่ะ ไม่เด็ดขาด เข็ดจริงๆเข็ดจนตายเลย”

ผ่านไป2วัน ปอยก็เห็นมันมาวิ่งเหยงๆอยู่แบบเดิมอีก…เวนจริงๆ

และวันนี้วันก่อนวาเลนไทน์ เวลาประมาณ5ทุ่มกว่าๆ ปอยเขียนรูปอยู่ที่สตูฯ พี่แพทเดินมาหาปอยแล้วบอกว่า …
“ตัวเองเค้าเห็นไอ้มาร์คเดินร้องไห้หาแม่ๆไปทางนู้นแน่ะ”
“อ้าว…ทำไมตัวเองไม่จับมันไว้เดี๋ยวมันหลงหายไปไหน”
“มันไม่ยอมให้เค้าจับ … มันกลัวเค้ามั๊ง”

สักพักมีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งพาเจ้ามาร์คมาส่งที่สตูฯ คุณเค้าจำได้ว่ามันชอบมาเล่นซนอยู่แถวนี้ คุณมอเตอร์ไซค์ใจดีบอกว่าเค้าเห็นมาร์คเดินร้องหาแม่ๆ เลยพามาส่งที่นี่เพราะกลัวใครจะมาจับตัวไป

ดูดู๊…จิตใจน่าจะเป็นแม่คนเนอะ

สุดท้ายพี่แพทต้องพาเจ้ามาร์คขึ้นมอเตอร์ไซค์พาไปส่งที่บ้านพี่แมว เพราะว่าจอห์นนอนที่นั่นทุกวันเพื่อช่วยพี่แมวทำงาน…พ่อคนแม่คนนะคะ ไม่ใช่สักแต่ว่าปั๊มๆๆ มีแรงปั๊มเท่าไหร่ก็ใส่กันสะบั้น แล้วก็รักลูกแต่ปาก ร้องห่มร้องไห้ลูกหนูหายๆ ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่อีกต่อไป ไม่นาหรอกคงได้ร้องว่า ลูกหนูตายแล้ว

วันแห่งการรำลึกถึงเซนต์วาเลนไทน์มีแค่วันเดียว แต่วันแห่งความรักก็ควรที่จะมีอยู่ในทุกๆวันที่เรายังหายใจอยู่ โดยเฉพาะความรักที่เกี่ยวพันกับความรับผิดชอบต่อคนที่เราเอ่ยคำว่ารักให้

ใส่ใจดูแลกันซะแต่วันนี้ก่อนที่จะไม่มีสักวันให้ใส่ใจ

“ฟ้าใสเป็นห่วงสุขภาพของคุณผู้ฟังผู้มีพระคุณกับฟ้าใสอย่างล้นเหลือมากค่ะ อยากเป็นคนดูแลสุขภาพของคุณผู้ฟัง ด้วยความสำนึกในบุญคุณของคุณผู้ฟังนะคะ”
เป็นการหลอกขายที่ (ฟ้าใสเอ๊ย…กูจะอ้วก)
แต่เขาเปิดเพลงดี เปิดเพลงเก่าๆ ยุค 2535 เออแฮะเป็นเพลงที่เราคิดถึง ฟังเพลิน
วันนี้ฟ้าใสมาแนวใหม่ เปิดเพลงเพื่อชีวิต
วิหคพลัดถิ่น ของพี่แอ๊ด คาราบาว
ชอบจัง ซาบซึ้งขึ้นมาทันตาเห็น

เกิดจากแดนแคว้นเมืองไทย
หากวันใดไร้สิ้นชีวิน
อยากฝากกายวิหคพลัดถิ่น
ใต้แผ่นดินพระเจ้าอยู่หัวฯ
จดจำสำนึกคุณ

ชาวจีนสมัยก่อน บ้านเมืองลำบากลำบน ข้าวยากหมากแพงแผ่นดินกว้างใหญ่ก็จริง
แต่ไม่อุดมสมบูรณ์เท่าบ้านเรา ใครที่สามารถเอาตัวรอด หรือหาวิถีทางของตัวเองได้ก็ดีไป ชาวจีนน้อยคนนักที่จะปากกัดตีนถีบจนได้ดีแบบ หวางหลุง
ตัวเอกจากเรื่องทรัพย์ในดิน ของ เพิร์ล เอส. บั๊ค…

ชาวจีนจำนวนมากจึงจำเป็นที่จะต้องวิ่มาหาทรัพย์ถึงประเทศสยาม
ด้วยข่าวลืออื้ออึงที่ว่า บ้านนี้เมืองนี้ อุดมสมบูรณ์ ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว
และที่สำคัญ มีพระมหากษัตริย์ที่ทรงมี ทศพิธราชธรรม

โล้สำเภากันมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ อ้วกแตกอ้วกแตน หอบเสื่อหอบหมอน
คงคะเนเอาไว้ว่าบ้านไม่มีอยู่ อู่ไม่มีนอน กูปูเสื่อนอนกับพื้นก็ได้วะ ต้องเอาหมอนมาด้วยนะไม่อย่างนั้นจะเจ็บหัว

ปอยรู้จักคนจีนมาหลายกลุ่ม ทั้งกลุ่มที่น่าชื่นชม และกลุ่มที่น่ารำคาญ
ที่หมู่บ้านที่ปอยอยู่ทุกวันนี้ มีครอบครัวคนจีนอยู่ครอบครัวหนึ่ง แกชื่อเฮียตี๋ เปิดร้านขายของชำอยู่กับภรรยาและ พี่สาว เฮียตี๋จะเปิดร้านตั้งแต่ ตี5ครึ่ง และปิดร้าน เวลา4ทุ่ม ทุกวัน
หลังจากเปิดร้านผ่านไปได้ ครึ่งชั่วโมงเจ๊พี่สาวของเฮียตี๋ จะตื่นขึ้นมาเพื่อช่วยน้อง เพราะ7โมงเช้าเฮียตี๋ต้องไปขับรถตู้รับส่งนักเรียน…อืม…ขยันจังเฮีย

ร้านของเฮียตี๋เป็นร้านโชว์ห่วย ที่มีขายทู๊กกก อย่าง
เฮียแกขายตั้งแต่มะขามเปียกไปยันท่อประปา เหล็กเส้นแกก็ยังไม่วายที่จะมีขาย
พอเฮียตี๋กลับมาจากส่งนกเรียน แกก็จะมีหน้าที่เป็นช่างซ่อมจักรยานอีกหน้าที่หนึ่ง

“เฮีย ยางปอยแบนเฮียเปลี่ยนให้หน่อยสักพักปอยจะเดินมาเอานะ”
“อะได้ๆๆ รอสักครู่”

แกเป็นคนจีนที่อัธยาศัยดี พูดเพราะ ไม่ล้งเล้ง และเป็นที่พึ่งเวลาปอยไม่มีตังค์
“เฮียข้าวสาร 2โล พรุ่งนี้จ่ายนะ”
“เอาไปเล๊ย”

คนจีนมากมายเป็นแบบนี้และหลายต่อหลายคน ร่ำรวยเป็นเศรษฐีเงินล้าน
เดินนวยนาดสะบัดเกี๊ยะไปมาอยู่ที่เมืองไทย..เพราะอะไรล่ะ เพราะเขาขยัน อดทน และรู้จักวิธีคิดที่จะทำยังไงให้เงินมันงอกได้ ที่สำคัญปอยไม่เคยเห็นคนจีนที่น่ารักๆ (แสดงว่ามีแบบไม่น่ารักด้วย)คนไหน อายต่อการทำมาหากินเลยสักคน แต่ตรงกันข้าม ปอยกลับเห็นคนไทยที่เคยมีแล้วต้องไม่มีอายต่อการทำมาหากินได้ชัดแจ๋วดีจริงๆ

ปอยไม่อายนะ ปอยทำมาหมดแล้ว ตั้งแต่ขายของบนสะพานลอย เป็นprร้านโออิชิ เขียนรูปขาย เป็นฟรีแลนซ์ ฯลฯ ให้สาธยายตอนนี้ดูท่าว่ามันจะยาวเกินไป
แต่ปอยจับจุดไม่ถูดสักที ที่ทุกวันนี้ต้องกลับมาลำบากลำบนอีก
ปอยไม่เคยมองว่ามันเป็นเวรกรรมแต่ชาติปางไหน เพราะเรื่องชาติก่อนชาติหน้า มันไม่มีสำหรับปอย
แต่ปอยมองว่า “เฮ่ย..กูพลาดตรงไหนวะเนี่ย” เอาใหม่ๆ เริ่มใหม่มันยังไม่บ่ายสักเท่าไหร่หรอก

คนจีนอีกครอบครัวหนึ่งที่ปอยเห็น เป็นคนจีนสองคนผัวเมีย แกเปิดร้านขายของชำอยู่กลางหมู่บ้าน แกจะเปิดร้านตั้งแต่ 4ทุ่ม และปิดร้านตอนตี5 เป็นแบบนี้ทุกวันทำให้หมู่บ้านที่ปอยอยู่มีของขายตลอด 24ชั่วโมง แกบอกว่าอาศัยขายคนนอนดึกหรือไม่ก็ไม่ยอมนอน

เพราะตอนกลางวันมีร้านเปิดเยอะแล้ว แต่ของร้านแกจะมีราคาสูงกว่าร้านอื่นๆเบียร์ช้างกระป๋องละ 28 บุหรี่ มาม่า ปลากระป๋อง อะไรต้่างๆเทือกนี้แกจะบวกเพิ่มไปอีกอย่างละ3บาท
…แต่จะซื้อมั๊ยล่ะ ซื้อสิคะ โซดาหมด เหล้าหมดขี้เมาที่ไหนจะไปซื้อ7-11ถ้าไม่มาซื้อที่แก

ปอยยังเคยนึกเอาเล่นๆว่า หรือว่าแกทำคอนแทคกับเฮียตี๋วะ เปิดกันคนละแพคเก็จ
ของเฮีนตี๋เป็นเวอร์ชั่นกลางวัน ของตา-ยายคู่นี้เป็นเวอร์ชั่นกลางคืน
(พี่แพทเรียกร้านนี้ว่าร้านตายาย)

ชาวจีนมากมายหลายต่อหลายคนที่มาทำมาหากินเมืองไทย ออกลูกออกหลานจนกลายเป็นคนไทยเชื้อสายจีน แล้วมั่งมีกว่าคนไทยแท้มีมากมายก่ายกองจนทุกวันนี้ปอยมีความรู้สึกว่า
นี่กูอยู่เมืองจีนรึเปล่าวะเนี่ย
จากที่ปอยสัมผัสมาตั้งแต่เล็ก ปอยคิดว่าส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะคนไทยเป็นคนหน้าใหญ่ใจโต
และยังชอบที่จะมียศมีศักดิ์ ชอบที่จะมีหน้ามีตาต่อสาธารณชน แต่กลับเข้ามาจนที่บ้าน

ขนาดมีพระ ราชกฤษฎีกากำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพสงวนไว้สำหรับคนไทย กำหนดประเภทงาน 39 รายการที่ห้ามคนต่างด้าวทำเพื่อเป็นการค้า หรือหารายได้โดยเด็ดขาดในทุกท้องที่ในราชอาณาจักร..ก็ยังไม่สามารถช่วยให้คนไทยแท้มั่งมีเกินหน้าเกินตาชาวไทยเชื้อสายจีนขึ้นไปได้ สังเกตได้จากเศรษฐี และมาหาเศรษฐีล้วนแล้วแต่มีหน้าตาที่ไม่มีเล่าเต๊งทั้งนั้น ส่วนพวกที่หน้าดำเพราะกรำแดดก็หนีจากเทือกสวนไร่นามานั่งประท้วงอยู่ใน กทม.

สมัยเด็กๆตอนที่ปอยยังอยู่ที่ลาดกระบัง บ้านปอยอยู่ริมคลอง และเป็นลูกค้าเจ้าประจำของ
ก๋วยเตี๋ยวเรือตาหุ่น..ไอศครีมกะทิตาแป๊ะเจ้าแก่…อาเง็กขายกับข้าว และหมูหยองบ๊ะโย้ง
ย่าไม่เคยไปตลาด แต่ย่าจะรอเรือกับข้าวของเง็ก อยากกินกวยเตี๋ยวก็รอเรือตาหุ่น
จะซื้อหมูหยองเดี๋ยวอาแป๊ะคนหนึ่งก็แบกปี๊ปหมูหยองมาร้องขาย เสียงร้อง บ๊ะโย้ง บ๊ะโย้ง ปอยไม่รู้หรอกว่าแปลว่าอะไรปอยเดาเอาเองว่ามันคงแปลว่าหมูหยอง

บ้านปอยเป็นบ้านข้าราชการที่ มีกินมีใช้อย่างสุขสบายไม่ขัดสน เพราะย่าเป็นคนกุมบังเหียนบัญชาการรบทุกรูปแบบ โดยไม่เคยปริปากบ่นเล่าถึงความลำบากให้ลูกหลานฟังสักนิด
เพื่อนชาวจีนของย่าก็มากมาย และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนก็พ่อค้า แม่ค้าเหล่านี้นั่นแหละ

ไหนจะเพื่อนๆที่มักจะมาชวนย่าไปทำนู่นทำนี่ ไปรับผ้าที่พระโขนงมาขาย โดยการเอาตัวอย่างผ้ามาให้ครูที่โรงเรียนเลือก พอหมดรุ่นตัวอย่างผ้าเหล่านั้นก็จะเป็นของเหลือใช้ ย่าจะเอามันมาเย็บต่อกันจนเป็นผืน เพื่อเย็บเป็นปลอกหมอน ผ้าม่าน ผ้าคลุมต่างๆ สีสรรสวยงามและเป็นงานศิลปอย่างหนึ่งเลยทีเดียว

ย่าปอยทำหลายอย่างและด้วยความที่เป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใส จนคนภายนอกมักจะมองว่า บ้านครูละเอียดนี่ร่ำรวยจึงมักจะมีคนมาขอพึ่งพาอาศัยอยู่เนืองๆ…

ข้าราชการที่ซื่อตรงไม่มีทางรวยเงินไปได้หรอกค่ะ บ้านปอยก็เป็นแบบนั้น แต่ปู่กับย่าของปอยเป็นคนที่รู้จักใช้เงิน ให้มันนำแต่ความสุขมาให้ เรากินอย่างที่อยากกิน เราใช้อย่างที่เราอยากใช้ แต่เมื่อเราจะใช้เราจะใช้ด้วยความรอบคอบ มีอยู่ปีหนึ่ง เป็นวันเกิดของปอย
ปอยได้ของขวัญจากปู่เป็นเงิน 365บาท ปู่เก็บเงิน365บาทให้ปอยด้วยการหยอดกระปุกวันละ 1บาท แล้วเอามาให้ปอยเป็นของขวัญวันเกิด

ปอยดีใจมาก หูยเงินเยอะจัง …. ใช้มันหมดภายใน 2วัน ปอยยังเด็กอยู่นี่ โง่ดักดานขนาดปอยจะรู้ได้ยังไงว่าปู่จะสอนอะไรปอย … แหม ตั้ง300กว่าบาทมันน่าใช้ซะเหลือเกิน

..ผ่านไป1อาทิตย์ปู่มาถามว่าเงินเหลือกี่บาทปอยตอบอย่างภาคภูมิใจว่าปอยใช้หมดแล้วโดยการเอาไปซื้อนู่น ซื้อนี่ และไม่วายที่จะไปหยิบมาอวด ปู่บอกว่าถ้าปอยอดทนอีกสักหน่อย เอาเงินที่ปู่ให้ให้วันละ15บาท หยอดใส่กระปุกลงไปเพิ่มจากที่ปู่ให้ ปอยจะได้ของที่ดีกว่า สวยกว่า และอยู่ให้ปอยจิกหัวใช้มันได้นานกว่านี้…แล้วก็เดินจากไป..โอ้โห เซ็งไปเลยนี่ปอยโดนปู่ด่านะเนี่ย

ถ้าปอยหยอดเงินเพิ่มปอยจะบรรลุตามจุดประสงค์ของปู่ที่ปู่คิดไว้
หรือ ถ้าปอยไม่ใช้มันและเก็บมันไว้เป็นเงินขวัญถุง ของขวัญชิ้นนี้จะเป็นของขวัญที่มีค่าที่สุดเมื่อมันยังอยู่กับปอยถึงปัจจุบัน

เขาเป็นศิลปินอีกคนที่มีชีวิตบั้นปลาย “อาภัพ” เป็นศิลปินมีส่วนร่วมในการก่อตั้งกลุ่มศิลปินที่สร้างสรรค์ผลงานตามแบบฉบับอาร์ต นูโว ในปี1897

อาร์ต นูโว เป็นศิลปะที่แสดงให้เห็นถึงวิวัฒนาการทางด้านความคิด และจินตนาการในการออกแบบของศิลปิน โดยการคลี่คลายหรือดัดแปลงรูปทรงต่างๆ มาจากธรรมชาติ ด้วยการใช้เส้นโค้งที่มีจังหวะลีลาเป็นหลัก เส้นเหล่านี้มีความอ่อนหวานและมีความงดงาม
ครั้งแรกที่คลิ้มท์ใช้ชีวิตเป็นศิลปินอย่างจริงจัง ผลงานของเขาในคราวนั้นคืองานเขียนจิตรกรรมฝาผนังและเขาก็ประสบความสำเร็จอย่างสูง

ผลงานเจ้าปัญหาของคลิมต์งานหนึ่ง ทำให้บรรดาอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเวียนนา พร้อมใจกันเซ็นชื่อให้งานของคลิมต์ไม่ผ่านการยอมรับ เนื่องจากมหาวิทยาลัยเวียนนาได้ให้เขาเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนัง งานเขียนชิ้นนี้ทำให้เกิดความขัดแย้งกันอย่างรุนแรง เพราะแทนที่เขาจะเขียนภาพที่แสดงเอกลักษณ์ของกรุงเวียนนา เขากลับเขียนภาพคนเปลือยอยู่รวมกันเป็นกลุ่มๆ มีลักษณะท่าทางการแสดงออกที่เน้นในเรื่องอารมณ์ความรู้สึก
ผลงานชุดนี้จึงไม่สู้จะเป็นที่ชื่นชอบเท่าใดนัก…แต่กลับเป็นผลงานที่ถูกนำมา reproduction นับครั้งไม่ถ้วน

มนุษย์เราต้องมีการเรียนรู้ และรู้จักที่จะสมาคม คลิมต์ก็เป็นคนแบบนั้น เขาออกสมาคมพบปะกับบรรดาศิลปินในยุคนั้น จนทำให้งานศิลปของเขาพัฒนาขึ้น
THE KISS เป็นผลงานชิ้นโบแดงชิ้นหนึ่งของคลิมต์

ภาพ DEATH AND LIFE นั้นเป็นภาพที่คลิ้มท์ใช้รูปทรงของคนในลักษณะที่บิดเบือนไปจากความจริงเป็นสัญลักษณ์สื่อความหมาย

คลิมต์เป็นศิลปินที่วาดภาพผู้หญิงได้งามที่สุด แต่ขาดผู้หญิงเคียงข้างกายในชีวิตจริง
สีทองที่เขามักจะใช้ให้อยู่ในงานของเขาได้รับอิทธิพลและแรงบันดาลใจมาจากศิลปยุคไบเซไทม์ Byzantine

และสุดท้าย ชีวิตของคลิมต์ก็เช่นเดียวกับศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตที่ต้องจบชีวิตลงด้วยความยากจน โดดเดี่ยว คลิมต์ล้มป่วยและต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในแฟลตในกรุงเวียนนาตั้งแต่วันที่ 11 มกราคมจนถึงวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 เขาก็ถึงแก่กรรม ท่ามกลางผลงาน จิตรกรรมที่เขียนไม่สำเร็จจำนวนมาก….

แปลกแฮะ ศิลปินมักอาภัพ โดดเดี่ยว ขาดคนเข้าใจทำไมน๊อ….
อยากโดดเดี่ยวจัง จะได้เป็นศิลปิน ……..

ข้อมูลอ้างอิง : อัศนีย์ ชูอรุณ ศิลปะสมัยใหม่ยุคบุกเบิก.

ศิลปินหญิงชาวฮังการีอเมริกัน เธอเป็นอเมริกันชนที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก
ปอยได้มีโอกาสมาทำงานรีโปรดักซ์ ที่เป็นงานของเธอ ทำมากซะจนคิดว่า
เอ๊ย…ไอ้ฝรั่งมันจะขายดิบขายดีอะไรกันนักหนาวะเนี่ย ปอยเขียนภาพนี้ของ จอร์เจีย โอคีฟ เป็นภาพที่ 3แล้ว

และreproductionผลงานของ จอร์เจีย โอคีฟ เป็นภาพที่10กว่าๆแล้ว ในเวลา 1ปีที่มาทำงานตรงนี้เท่ากับว่าความนิยมในการนำงานของเธอมาทำซ้ำ มีมากเท่าๆกับงานของ แจ็คสัน พอลลอค, มาร์ค รอธโค,ปาโปล ปิกัสโซ่ และ วินเซนท์ แวนโก๊ะ

โอ้ว…ฝรั่งมันคงรวยตาย แต่คนทำงานอย่างปอยไม่ยักรวยแฮะ
มันอยากจ้างงานถูกๆ มันก็มาจ้างช่างเขียนคนไทยทำ แถมบ่นอีกเวลาเราทำงานช้า
อ๊าวว…ศิลปินเจ้าของงานเขาเขียนกันเป็นเดือน เป็นปีแล้วเราเอามาทำ reproduction มันจะให้เขียน 3วันเสร็จ…แม่ย้อย

งานของ จอร์เจีย โอคีฟ ส่วนใหญ่จะเป็น ภาพวาดดอกไม้ หิน เปลือกหอย กระดูกสัตว์และทิวทัศน์

เธอวาดภาพดอกไม้ภาพแรกในปี คศ. 1924 ดอกกุหลาบขาว พิทูเนีย มอร์นิ่งกลอรี่
ดอกไอริสสีขาว ดอกป๊อบปี้ ดอกลิลลี่..ดอกฮอลลี่ฮ็อกสีดำ…
หลายครั้งที่คนมักบอกว่า ภาพของโอคีฟ สื่อถึงสัญลักษณ์ของเพศหญิง

โอคีฟ บอกว่า “เราเกี่ยวข้องกับดอกไม้เสมอ
มือเราแตะกลีบดอก เราก้มลงดมกลิ่น
และริมฝีปากของเราสัมผัสกับกลีบบางของมัน
เรามอบดอกไม้ให้กัน
แต่น้อยครั้งเหลือเกินที่เราจะมีโอกาสมองดูดอกไม้อย่างจริงจัง..”

อืม…เป็นคำพูดของศิลปินชัดๆ
ปอยคิดว่าผู้หญิงทุกคนชอบดอกไม้ แต่คงมีน้อยคนที่จะเพ่งมองลงไปในเกสรของดอกไม้อย่างจริงจัง แบบ จอร์เจีย โอคีฟ

หลายๆคนมองว่าคนทำงานศิลป ที่มีวิธีคิด วิธีดำเนินชีวิตแบบ จอร์เจีย โอคีฟ ช่างเพ้อเจ้อ
โอคีฟออกเดินทางใช้ชีวิตไปมาระหว่างบ้านที่อยู่ร่วมกับ อัลเฟร็ด สตีจลิทซ์ สามีของเธอ
กับการเดินทางไปแสวงหาแรงบันดาลใจในการสร้างงานศิลปะ
หลังจาก อัลเฟร็ด สตีจลิทซ์ เสียชีวิตลง โอคีฟตัดสินใจไปปักหลักอยู่ที่บ้านกลางทะเลทราย
ในรัฐนิวแมกซิฏโก ด้วยวัย 62ปี

ว้าว..เท่นะผู้หญิงคนนี้
โอคีฟเดินทางรอบโลกและกลับมาบ้านเพื่อสร้างงานศิลปที่เธอรัก
ชื่อเสียงของเธอโ่ด่งดังชนิดที่ว่า มีคนเอาเรื่องราวชีวิตของเธอไปสร้างหนัง

ชื่อเรื่อง จอร์เจีย โอคีฟ – ระบายหัวใจให้โลกรู้สึก
แสดงโดย โจน อัลเลน และ เจเรมี่ ไอรอนส์

นึกชื่นชมผู้กำกับ รวมไปถึงทีมงานแคสตัวแสดงที่เลือก โจน อัลเลน มารับบทเป็น โอคีฟ
ปอยไม่ทราบหรอกว่า โจน อัลเลน แสดงได้สมบทบาทมากมายแค่ไหน
แต่ที่ทราบอยู่อย่างคือ โจน อัลเลน มีเค้าโครงหน้าคล้ายๆกับโอคีฟ ถึงแม้จะดูมีอารมณ์ดึงดูดความรู้สึกทางหัวใจน้อยกว่า น่าค้นหาน้อยกว่า และขาดความลึกลับ
(ทำไปทำมาขาดคุณสมบัติไปเยอะนะเนี่ย)
ปอยคงจะรู้อะไรมากกว่านี้ และอาจเปลี่ยนคำพูดก็ได้ ถ้าได้ดูภาพยนต์เรื่องนี้ซะก่อน

มีประโยคกินใจปอยของโอคีฟประโยคหนึ่ง โอคีฟบอกว่า
“ชีวิตจะต้องการอะไรมากไปกว่านี่อีกเล่า…
นอกจากอ้อมแขนคนที่เรารัก และทำงานดีๆประดับไว้แก่โลก..”

ปอยมีอ้อมแขนของคนที่ปอยรัก ถึงจะเป็นแขนที่ไม่ค่อยจะแข็งแรง
เซไปเซมา ส่วนใหญ่ออกไปทางปอยที่เป็นคนพยุงเขาซะมาก แต่มันก็เป็นแขนของคนที่รักปอย …. ฮึ๊ยยย….เน่าซะ

ชักอยากจะมีงานดีดีประดับไว้แก่โลกกับเขามั่ง แต่โลกจะมองงานของเราึรึเปล่า และถ้ามองโลกจะมองแบบไหน ชื่อชมยินดี หรือสาปแช่งด่าทอ
มันก็คงจะอยู่ที่ตัวเราทำอะไรซะละมากกว่า…หรือว่าไง

ในที่สุดวันที่28 ที่มันมีเป็นประจำอยู่ทุกเดือนๆก็มาถึง แต่วันที่ 28 มกราคม 2554
เป็นวันที่28ที่มีความสำคัญเป็นพิเศษ ปอยรีบนอนแต่หัวค่ำเพื่อที่จะตื่นแต่เช้า เตรียมตัวไปศาล
โดยที่ไม่ต้องให้ทนายรอนาน แต่จนแล้วจนรอดปอยก็ตื่นสายอีกจนได้

ศาลนัด9โมงเช้า อีก15นาที9โมง ปอยฝันว่าได้ยินเสียงโทรศัพท์
เอ๊ะ ??? ทำไมไม่มีคนรับวะ หลับตาไปคิดไป…อ้าว นี่มันโทรศัพท์ตูเอง ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วนึกขึ้นได้ทันที ตายห่…จะ9โมงแล้ว

ตาลีตาลานรีบไปรับโทรศัพท์ โกหกตอแหลกับทนายที่โทรมาตามว่าเพิ่งออกจากคลองสาม
ขอโทษด้วยนะคะถ้าจะไปช้าสักนิด ทนายใจดีเสียงนุ๊มนุ่ม บอกว่าไม่เป็นไรครับผมรอได้
ฮึ๊ย…รู้สึกผิดขึ้นมาทันควัน ทำไมต้องเจอคนพูดจาดีดีด้วยวะ ละอายใจจริง…

ปอยไม่อาบน้ำเพราะว่าเป็นคนสะอาดอยู่แล้ว ความจริงเพราะว่ากลัวไม่ทัน แต่งตัวทาแป้งฉีดน้ำหอม ดับความซกมก ปอยหันไปบอกพี่แพท
“ตัวเองเค้าไปศาลแล้วนะ เดี๋ยวมากินข้าวเลยนะถ้าไม่หายวันนี้ต้องไปหาหมอ”
พี่แพทรู้สึกเจ็บปวดตามเนื้อตามตัว ตามข้อนิ้วและข้อเท้าและมีอาการตัวร้อน
ปอยปล่อยให้พี่แพทนอนต่อไปและเดินทางไปศาลคนเดียว

ศาลอยู่ใกล้บ้านแค่นี้เองค่ะ บ้านอยู่คลองสามปอยไปขึ้นศาลจังหวัดธัญญบุรีที่คลองหก
แต่ไม่รู้ว่าศาลตั้งอยู่ตรงไหนของคลองหก จำเป็นอย่างมากที่ปอยจะต้องนั่ง taxi นั่ง taxiน่ะสะดวกแต่ก็เสียดายเงิน

ความรีบร้อนและความไม่รอบคอบทำให้ปอยลืมทำสิ่งสำคัญไป 1อย่าง นั่นคือ
ปอยลืมให้พี่แพทเซ็นมอบอำนาจ บ้านนะคะ ตอนเรากู้เรากู้ร่วมเวลาเกิดปัญหาอะไรมันก็ต้องทำร่วมกัน คนกู้ร่วมไม่สะเบยไอ้เราก็ดันรีบร้อนเพราะความขี้เซาของตัวเอง
ลืมมันซะเลยเอกสารสำคัญ

คุณทนายก็ดีแสนดีบอกว่า ตายจริงผมผิดเองครับลืมบอกคุณอลินไปว่าถ้าผู้กู้ร่วมมาไม่ได้ต้องมีใบมอบอำนาจมาด้วย…หูยย มีคนแบบนี้ด้วยเนอะละอายใจอีกแล้วตู
เจ้าหน้าที่ศาลกับทนายตกลงจับมือกันแล้วถามปอยว่า บ้านไกลมั๊ยถ้าไม่ไกลจะรบกวนให้ปอยเอาไปให้พี่แพทเซ็นแล้วกลับมาใหม่ เพราะเขาไม่มีธุระที่ไหนอีก รอได้ถึง4โมงเย็น
ปอยรับคำด้วยความเกรงใจที่ตัวเองสะเพร่าแ้ล้วยังหน้ามึนไม่ยอมเปิดเผยความจริงอีก

โมโหตัวเองที่ทำแต่เรื่องจนต้องเสียค่ารถสองรอบสามรอบ
หลังจากจัดการเรื่องใบมอบอำนาจเสร็จแล้ว ปอยเดินทางกลับไปที่ศาลตรงไปยังห้องเดิม
คราวแรกก่อนที่จะมาถึงศาล ปอยวาดภาพเอาไว้ว่าตัวเองต้องไปอยู่ในบัลลังก์เหมือนที่เห็นในหนังแหง๋ๆ ใจอยากเอากล้องถ่ายรูปมาด้วยเผื่อเก็บบรรยากาศ แต่คิดไปคิดมา นี่กูดูจะสติไม่ดีเกินไปรึเปล่า โดนฟ้องแท้ๆดันอยากจะถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกอีก

ศาลที่ปอยได้พบมันไม่เป็นอย่างที่คิดหรอกค่ะ ทนายนัดปอยให้มาเจอกันที่ชั้น2 บัลลังก์15 แต่ด้วยความที่ปอยมาช้าทนายจึงเดินเรื่องไปก่อนโดยไม่มีปอยและไปรออยู่ที่ช่องประณีประนอมยอมความช่องที่ 10…ไม่ทราบว่าปอยเรียกชื่อช่องผิดรึเปล่านะคะ แต่มันก็อยู่แนวๆนี้แหละ

เดินเข้าไปถึงด้วยหน้าตาแป้นแล๊น ทนายเดินมาต้อนรับแล้วร้องเรียกเจ้าหน้าที่ศาลว่า
“คดีคุณอลินมาแล้วครับ” โอ้โหเท่โคตร ไอ้ช่อง10ที่ว่ามันเป็นห้องๆหนึ่ง มีเจ้าหน้าที่ของศาลทำงานอยู่ประมาณ5คน แต่ละคนมีคดีนู้นนี้ของตัวเอง และมีโต๊ะเปล่าๆพร้อมเก้าอี้ บนโต๊ะมีป้ายสามเหลี่ยมตั้งไว้บอกว่า โต๊ะไกล่เกลี่ยนอกรอบ

เจ้าหน้าที่ให้ปอยเซ็นเอกสารต่างๆคู่กันกับทนาย แล้วแจงรายละเอียดว่า
ปอยต้องส่งเงินผ่อนบ้านในจำนวนเงินเท่าเดิมเป็นเวลา 3ปี พร้อมดอกเบี้ย 15.0% ต่อปี
หลังจากพ้น3ปีไปแล้ว ธนาคารจะนัดเจรจากันใหม่ และศาลลดค่าขึ้นศาลให้จาก 9,000 เหลือ 3,000 บาท…อู้วว เป็นพระคุณอย่างสูง

เท่ากับว่าสิ้นเดือนกุมภาพันธ์นี้ ปอยต้องมีเงินจ่ายค่าผ่อนบ้าน และค่าขึ้นศาลครบตามจำนวนที่ศาลกำหนด และถ้าคราวนี้ปอยผิดนัดชำระอีก ปอยจะถูกเรียกเก็บเงินค่าศาลทั้งหมดเป็นเงินจำนวน 9,000 บาท และบ้านจะต้องโดนส่งเรื่องดำเนินคดีขั้นต่อไป…เฮ้อกลุ้ม…
แต่มันต้องสู้ ให้มันรู้กันไปซิวะว่าชีวิตนี้มันจะไม่รอด

ปอยกลับมาบ้านด้วยจิตใจที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนสัญลักษณ์หยินหยาง
ความรู้สึกด้านหยินทำให้รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ใจมันคอยคิดอยู่แต่ว่า ทำยังไงดีๆๆๆ เหมือนผู้หญิงที่อยู่ในความมืด หนาวๆเย็นๆ
แต่ความรู้สึกด้านหยางมันกลับบอกว่า ถ้าเราไม่หยุดอยู่นิ่งๆซะอย่างใครจะมาทำอะไรเราได้ ออกมาจากความมืดซะสิ วิ่งๆมันเข้าไปเดี๋ยวแสงสว่างก็สาดแปร๊ปมาแยงตามึงเอง…ปอยเอ๊ย

คิดได้ดังนั้นปอยก็เป็นอย่างเช่นทุกวันนี้ หึหึหึหึ ไม่เป็นไรหรอกน่า ปอยบอกกับตัวเอง
ตราบใดที่มือเรายังไม่กุด สมองเรายังไม่ฝ่อ พยายามเข้าเดี๋ยวอีกไม่นานชีวิตมันก็จะดีขึ้นเอง
ทุกวันนี้ปอยทำงานอยู่กับบ้าน วาดรูป เขียนบล็อก โฆษณางานของตัวเองตามเวปโน็นเวปนี้
พี่แพทก็มีงานออกแบบมาให้ทำบ้างประปราย

เดินไปนั่งบ้านไหนซอยไหน พี่แพทก็จะโฆษณาถึงความสามารถของเมียและตัวเค้าเองว่า ทำนู่นนะ ทำนี่นะ จนได้งานเล็กๆมาสองสามครั้งทุกครั้งที่พี่แพทไปคุยฟุ้งจนได้งานมา
พี่แพทจะตื่นเ้ต้นวิ่งมาบอกปอยว่า
“ปอยๆแพทขายงานได้แล้วปอยมาคุยหน่อยสิแพทบอกราคาเค้าไม่ถูก” แบบนี้เรียกขายได้ตรงไหนเนี่ย ราคาเค้าก็ยังไม่รู้

อีกไม่นานงานเล็กๆก็จะโตขึ้นๆๆถ้าเราสองคนหมั่นรดน้ำพรวนดินมันบ่อยๆ และวันหนึ่งมันจะผลิดอกออกผลให้เราได้เก็บเกี่ยวกินกันอย่างสุขสบาย ปอยเชื่ออย่างนั้น